4daagse 2023 deel 6

Opeens is daar dan alweer de laatste dag. Mijn voeten zijn uitgerust en ik neem me voor ze vandaag te verwennen met geregelde rustpauzes, waarbij de schoenen uitgaan en ik beginnende verkramping er even uit masseer. Dat lijkt me de juiste tactiek om deze dag zo soepel mogelijk door te komen. Van vorig jaar weet ik nog de fijne plekjes om te pauzeren, ervaring is zo handig.

Dus een korte stop voordat ik de dijk op ga. Die is zo’n 7 km lang en daarna de brug over langs de snelweg. Dat is nog eens 20 minuten lopen. Daarna een veldje waar veel lopers neerploffen, soms fans ontmoeten en waar de vrachtwagenchauffeurs luid toeterend lang rijden. Even de ogen dicht en de voeten rust.

Daarna volgt Linden met zijn mooie decors en een rustig stuk door natuurgebied. Helaas geen waterpunt, het duurt lang sinds de vorige post en in Beers zijn geen bewoners met tuinslangen te vinden. Geluukig even daarna wel. Hoe lief dat bewoners langs de route de lopers voorzien.

Dan volgt Cuijk, mentaal even schakelen naar de drukte, zodat ik er ook van kan genieten. De route komt samen met die van de 50 km en we staan stil voor het spoor. Ook voor lopers geldt: spoorwegovergang altijd vrijhouden. Om dit voor elkaar te krijgen staan er potige, strenge verkeersregelaars klaar. Bijna schouder aan schouder, om ook een half detachement militairen tegen te houden. De rest moet maar wachten aan de overkant.

In Cuijk is het langzaam lopen tussen de dranghekken door met daar achter al het publiek. Op weg naar de ponton, neergelegd door de genie, om de overkant te bereiken. Weer een mooi moment om even neer te strijken. Beetje kletsen met de mensen naast je en waar nodig worden pijnstillers gedeeld.

Langzaam wordt de lucht grijs, wolken pakken zich samen en als de eerste druppels vallen worden jassen en poncho’s te voorschijn gehaald. Het stort even later van de regen, vooral sneu voor het publiek!

Door de regen verliep ook mijn laatste rust op zo’n 8 km van de streep niet zo als bedacht. Niet nog even rustig zitten met de schoenen uit,  maar in plaats daarvan een appje naar de familie vanuit een droge Dixie. Er stond niemand te wachten, anders zou ik dat niet hebben gedaan.

Toch maar verder gelopen, al vonden mijn voeten dat niet fijn. Ze verkrampten weer, dus later toch nog even 5 minuutjes zitten. Schoenen wat losser en dan maar doorlopen. Die laatste kilometers zijn nog lang, maar ook wel fantastisch. Ik had gelukkig nog de energie om hier volop van te genieten. Al die mensen langs te kant, die staan aan te moedigen, te zingen, te feesten: niet alleen voor hun bekenden, maar voor iedereen die langs loopt. Zo bijzonder dat je daar op straat loopt, de mensen op hun balkons ziet staan, achter het hek uitkijkend naar bekenden, de gladiolen en de studenten boven op het dak.

Tenslotte nog langs de tribune waar de marsleider staat, burgemeester inmiddels niet meer, commandanten, sponsoren etc. En dan die laatste bocht om..de finishvlag in zicht, die laatste honderd meter. Het besef dat je het haalt, de mensen die foto’s maken, filmen en een traantje wegpinken. Met nog iets meer energie over dan vorig jaar haalde ik mijn beloning op: niet meer dan een 3tje om op mijn medaille van vorig jaar te spelden.

Op zoek naar mijn fiets (in welk vak staat hij vandaag ook al weer?)en dan naar huis. O, o, dat is het moment dat alles pijn gaat doen. Thuis de schoenen uit en de kramp schreeuwt uit al mijn voetspieren. Ik weet niet wat ik met ze aan moet. Ik masseer en ga maar snel in een warm bad: goed voor de spieren en de tape afweken.

De kramp laat zich echter niet zo maar verjagen, dus ik strompel wat heen en weer om mijn spullen in te pakken, kan met moeite aan tafel blijven zitten om te eten. De bank is niet fijn, dus dan maar weer even op bed. Ik doezel weg en probeer niet aan de kramp te denken. Uiteindelijk dan maar naar huis: al mijn zooi in de auto en we vertrekken. We kruisen Via Gladiola waar inmiddels de dranghekken worden verwijderd en de schoonmaak langs rijdt.

De A326 op, we rijden onder een weg door waar ik liep op de 2e dag en eenmaal thuis ga ik direct naar bed. Uitpakken komt morgen wel. De nacht brengt onrust met kramp, stijve spieren en niet weten hoe je in bed moet liggen. Dan maar op de bank waar onze twee boefjes mij direct gezelschap komen houden. Ze liggen met zijn tweeën boven op mijn benen. Ik val in slaap, wordt om 4 uur weer wakker (ander ritme), strompel naar de keuken om wat te drinken en te eten, terug naar de bank, weer installeren, poezen weer er boven op en verder slapen.

Om 9 uur was ik toch echt wel wakker en nog steeds super stijf! Een teen voelt als gekneusd (die heb ik vorig jaar in de vakantie heel hard gestoten) en ik bedenk wat ik vandaag ga doen. Mijn breiwerk ligt onder handbereik, maar eerst een blogje typen (echt heel praktisch met een kat op schoot) en nog even de 4daagse journaals kijken. Later die tassen uitpakken, natuurlijk mijn nieuwe vulpen vullen en vooral vandaag nagenieten.

Dat kan vanmiddag bij de Blarenborrel: Vughtse lopers ontmoeten elkaar om na te praten.

Toen ik gisteren in bad lag, kon ik het gejoel en gejuich vanaf de St. Annastraat nog horen. Ik wist niet precies hoe laat het was, maar het kon nog steeds dat daar de laatste lopers langs kwamen. Hopend dat ze nog op tijd binnen zouden zijn. Dat zou ik ook wel eens willen zien: de eerste lopers die langs komen, maar ook die laatste. Maar ook onderweg: al die mensen die langs lopen, allemaal met hun eigen redenen, verhaal, alleen of in een groep. Met pijn, emoties en gedachten. Het verbroedert, iedereen heeft respect voor elkaar en wenst elkaar het beste, welke afstand je ook loopt. Je helpt elkaar, let op elkaar en geniet samen. Kortom: een bijzonder evenement.

Gisteren was ik onderweg aan het verzinnen wat ik nou een mooi plekje zou vinden om te gaan kijken. Natuurlijk is Via Gladiola mooi, maar gewoon langs een weggetje met een stoeltje lijkt me ook mooi. Of als vrijwilliger, de andere kant bekijken, ook interessant. Want fysiek is het verstandig om andere wandeldoelen te stellen dan de 4daagse.

Voor nu was het weer leuk om de belevenissen van deze “vakantie”week met jullie te delen. Dank jullie wel voor alle aanmoedigingen, felicitaties en lieve woorden.

Groet, Françoise

4daagse 2023 deel 5

 Vandaag de derde dag weer mijn niuewe schoenen aan. Deze geven mijn voorvoeten net wat meer ruimte en dat lijkt me fijn. Even wat beter opletten met het vastmaken rond de wreef en enkel, zodat ik niet ga schuiven. De tape deed zijn werk rond mijn hielen, na de eerste kilometer de doorgeprikte blaar niet meer gevoeld. Dus niet voor niets gisteren een uur zitten wachten bij de medische post van het Rode Kruis.

Deze derde dag gaat naar Groesbeek met zijn Zeveneheuvelenweg. Wat mij betreft de mooiste dag.

Om zes uur vertrok in de van Wedren (late start…) en om half acht was het tijd voor een kopje koffie. Hier ingeklemd tussen mijn voeten, want gisteren viel de beker om in het gras en had ik nog maar een klein slokje.

Natuurlijk was ik niet de enige: ook een groepje militairen nam zijn rust.

Blijft toch speciaal deze deelnemers. Soms peppen ze zichzelf op met de typische soldatenliedjes. De teksten zijn niet altijd gepast (Amerikanen die zongen over het neerschieten van Russen, just for fun), daar zouden ze wat beter over mogen nadenken.

Bij de volgende stop scoorde ik een kopje soep, moet kunnen ‘s ochtends om half elf. Het ritme is geheel verlegd.

Aan de Zevenheuvelenweg ligt de Canadese militaire begraafplaats. Alle detachementen moeten daar een eerbetoon brengen en een aantal legt ook een krans.

Tegenover de ingang was een stand van The Royal Canadian Legion Branch 005 “The liberation of the Netherlands”. Ik kocht er een speldje en raakte aan de praat over Canada. Een van de vertegenwoordigers bedacht dat we wel samen op de foto konden. Zij verkopen de speldjes ter ondersteuning van hun goede doel: Onze Canadese bevrijders nooit vergeten en de historie overbrengen op de nieuwe generatie.

Na een korte stop weer verder want er moesten nog wat heuvels bedwongen worden. Ik ga toch liever heuvel op dan heuvel af. Mijn voeten dachten er hetzelfde over.

Gelukkig was er het laatste stuk ontzettend veel publiek dat je aanmoedigt. Een eindelijke stoet van campers langs de kant. Het had zo de Tour de France kunnen zijn.

Terug thuis ben ik in bad gaan liggen, voeten buitenboord: de tape moet nog een dagje blijven zitten.

Ik had niet zo goed na gedacht over hoe ik er dan weer uit moest komen, maar dat is gelukkig wel gelukt.

Eten en toen weer even terug gefietst naar de Wedren voor een sublieme voetenmassage. Die waren inderdaad behoorlijk verkrampt. Ik ging iets vlotter daar weg dan dat ik kwam.

Voor sommige mensen duurde de avond daar nog lang, want die moesten nog wachten op het laten behandelen van blaren. De wachttijd loopt op tot zo’n 3 uur…

Nu weer bedtijd, morgen gaat om kwart voor vier de wekker. Nog 42 kilometer en dan zit het er weer op.

Groet, Françoise

4daagse 2023 deel 4

 Even kort: om kwart voor vier ging de wekker, was ik 11 uur onderweg, liet ik ook nog mijn blaar doorprikken en kwam ik uitgeteld thuis. Stramme kuiten en heel vermoeide voeten. Nu slapen.

Een dag zonder foto’s. Breien? Wat is dat?

Nog twee dagen…

4daagse 2023 deel 3

 Wat zal ik eens vertellen over vandaag? Geen pijn op de plaatsen waar ik die vreesde, wel 2 beginnende blaren onder mijn hiel. Toch wat wrijving op mijn steunzolen. Maar goed dat van die pijn onder de hielen was pas vanaf km 37, dus niets te klagen.

De wekker ging om kwart voor 5 zodat ik om kwart voor zes kon starten. Nog een beetje fris en eerst een plekje zoeken in de fietsenstalling. Hij werd efficiënt gevuld door leden van de judoclub, je kunt ook nog een band laten plakken als het nodig is. Kortom, goed geregeld.

Dan een klein stukje lopen naar het startterrein en met alle 40 km lopers, startgroep wandelschoen, de bemoedigende woorden van de marsleider aangehoord en daarna gingen we langzaam voetje voor voetje door de start. Polsbandje scannen, live tracking aan (je kunt me volgen via de 4daagse app) en vervolgens invoegen bij de militairen die er al een paar kilometer op hadden zitten vanuit Kamp Heumensoord.

Heel langzaam ging het de stad uit, de Waalbrug over en de dijk op, op naar Oosterhout, Elst, Bemmel en Lent. Het was heerlijk weer om te lopen, windje en iedereen had er zin in. Ook in de dorpen waar de Vierdaagse voor het eerst weer door kwam sinds 2019. Ik vind het altijd zo leuk om te zien hoe de kinderen langs de kant staan met spekjes, komkommer, tucjes, dropjes, stroopwafels etc. Etc. Sommige kinderen zijn ware verkopers, anderen staan heel verlegen langs de kant en durven bijna hun bakje niet uit te steken. En hoe blij ze dan zijn als je even stopt om toch wat te pakken.

Natuurlijk was er ook de nodige muziek, fanfarekorpsen uit het buitenland, dj’s en lopers die zelf muziek bij zich hebben. De Snollebollekes, You never walk alone en YMCA heb ik nog niet gehoord. Blijkbaar zijn andere liedjes nu populair. Op 1 plaats, vlak voor de Waalbrug draaiden ze klassieke muziek, dat was heel fijn ter afwisseling en ook prima.

Als je Lent uit loopt en de Waalbrug weer in het zicht hebt, weet je dat je er bijna bent. Nog een paar kilometer en dan kun je je afmelden. Maar die laatste paar kilometer zijn wel heel lang. Eerst de warme Waalbrug op, daar vertraagt het tempo dan al iets en dan door de stad. Wel bijzonder dat je tussen de dranghekken doorloopt, maar ook stilstaan hoort er dan bij. Feest op het Faberplein: de DJ kreeg de handjes van alle lopers wel de lucht in…Ik probeer er maar van te genieten, ook al ben je moe. Dan nog een laatste oversteek (dat is eigenlijk de enige keer dat er een verkeersregelaar aan te pas kwam), dus weer wachten, maar dan ben je er ook snel.

Ik was nog heel even van het parcours geglipt om de vulpenwinkel met een bezoekje te vereren. Dat kon nog wel even voor het afmelden, anders moest ik weer teruglopen…en daarna weer terug naar de Wedren voor mijn fiets. Ik ging even een souvenir scoren: vulpen met inkt. Deze zal dus herinneren aan deze Vierdaagse.

Toen snel afgemeld, 10 uur onderweg geweest. Op naar de fiets…waar stond die ook al weer? Voorzichtig opstappen en lekker even fietsen. Thuis gekomen douchen, even de ogen dicht en voeten inspectie. Daarna eten en terug naar de Wedren voor een massage. Helaas geen plek meer bij het Rode Kruis voor het doorprikken en tapen van mijn hielen, dat kan morgen onderweg. Wel tips van de masseur voor het afplakken met sporttape.

Nu nog even voorbereiden voor morgen: regenjas in de tas, nieuwe snoepjes, sokken, handdoek, zooltjes van mijn schoenen (voor als de steunzolen echt niet lekker lopen) en daarna de ogen dicht. Mijn breiwerk laat ik voor wat het is. Even lezen in bed is een betere afsluiting van de dag.

Geen foto’s van onderweg, ik laat mijn telefoon altijd in mijn rugzak, behalve bij een rust. Wist je dat mensen die tijdens het lopen aan het appen zijn ook langzamer gaan lopen en zwalken over de weg? Heel vervelend als je daar achter loopt.

Wel nog wat foto’s van de tuin, waar ik nu zit. Heerlijk plekje, wat stemmen uit een andere tuin en een ballon die over vaart.

Groet, Françoise

4daagse 2023 deel 2

 Zondag op weg naar Nijmegen om mij te melden en te settelen op mijn logeeradres. Het was druk in de trein (werk aan het spoor), veel vakantiegangers op weg naar Nijmegen. Om zich te melden of om te gaan feesten. De stad is een en al bedrijvigheid. Mensen met groene tasjes (altijd even spieken welke kleur hun polsbandje heeft) zijn lopers die zich al hebben gemeld.

Voor de collectie

Om 15:15 uur liepen wij richting stad en de rijen waren lang, erg lang bij het melden en ik besloot later nog eens terug te komen of het zelfs maandag pas te doen. Na een drankje en een rondje door de stad weer terug. Nog steeds druk op de Wedren om 16:15 uur, maar ik besloot toch maar gezellig in de rij te gaan staan. Eerst op zoek naar het juiste meldpunt: dat hangt af van je afstand en je startgroep. Groot was mijn verbazing toen ik zo door kon lopen…binnen 5 minuten gepiept en bijna mijn gezelschap weer ingehaald dat rustig was doorgelopen.

Weer terug op honk lekker naar de Tour gekeken en gestart met nieuwe sokken. Tijdens het melden was het nieuwe patroon gelanceerd. Ik kon dus de bollen uit mijn reistas vissen en meteen opzetten. Niet al te moeilijk patroon.

Tijdens het breien probeer ik te bedenken welke schoenen ik zal aantrekken tijdens het lopen.Nogal een dilemma omdat ik pijn in mijn rechtervoet heb. Nu heb ik wel vaker pijn in mijn voeten door de onlangs geconstateerde artrose, maar in mijn rechtervoet heb ik een nieuw soort pijn. Eerst dacht ik aan kramp, maar dat is het toch niet echt, maar wat dan wel? Op welke schoenen zal ik de vele kilometers succesvol kunnen voltooien?

Vorige week ontdekte ik dat de zolen van mijn wandelschoenen (Lowa) inmiddels toch al aardig versleten zijn. Wat te doen? Ik kocht onlangs een paar nieuwe sneakers van het merk Xsensible en daar kan ik goed mee uit de voeten. Geen pijn bij een rondje staf of iets dergelijks. Dit merk verkoopt ook wandelschoenen en ook die zitten fijn. Het loopt echter wel heel anders dan mijn andere wandelschoenen en ik vind het toch wel wat spannend om er direct 40 km mee te gaan lopen.

Ook moesten mijn wandelschoenen misschien een maatje groter nu ik steunzolen heb? Ik besloot vannacht dan ook dat ik me bij de Lowa stand maar eens even moest laten voorlichten en mijn probleem daar voorleggen. Zo gezegd zo gedaan: oude schoenen mee, steunzolen mee en om advies gevraagd. Alles uitgelicht en de verkoper kon mij heel goed helpen. Hij kon de nieuwe soort pijn een naam geven aan de hand van mijn verhaal (en 1x in mijn voet knijpen) en legde het vervolgens heel goed uit aan de hand van een skeletvoet en afbeeldingen. Kortom: een beknelde zenuw tussen de beentjes van de voorvoet. Door lopen gaat hij nog meer klem zitten en dat veroorzaakt de pijn.

Mijn idee van de grotere schoen was qua maat niet nodig, maar ik mocht natuurlijk proberen of het beter voelde. Vooral opletten of je niet gaat slippen, want je wilt natuurlijk geen blaren lopen. Daarna weer mijn oude aan en toen nog een keer de nieuwe. Net iets meer ruimte om mijn tenen te wiebelen in de grotere schoenen en dat gaf direct even verlichting.

Ik ging dus met nieuwe schoenen naar huis en ga morgen op deze nieuwe schoenen lopen. Daarnaast neem ik pijnstillers. Dat is de beste oplossing op dit moment. (Lang leve internet om het een en ander op te zoeken).

Vanmiddag ging ik me nog laten verwennen met een sportmassage. Ook hier kwam mijn probleem even aan bod en de masseur vertelde mij dat ik natuurlijk onderweg altijd welkom ben bij de medische posten. Ook zij zijn daar en  er zijn wel manieren om je voet zo te tapen dat je minder last hebt van deze klacht.

Het feit dat er zoveel mensen konden meedenken en ik nu begrijp waar de pijn vandaan komt, maakt het makkelijker om keuzes te maken en het een en ander op te zoeken. En voorbereid op pad te gaan.

Natuurlijk moest ik ook nog even naar de supermarkt voor Dextro (ik stond niet alleen voor het schap), Mentos, een ontbijtkoekje, brood, bananen en nog een ander snoepje.

En tussen die alles door breide ik aan mijn nieuwe sok. Deze gaat heel wat vlotter dan in de vorige ronde. Het been is korter en dat betekent dat ik al bij een hiel ben beland. Ik ben heel benieuwd of mijn brein ook morgenavond nog wat steekjes in de goede volgorde kan coördineren.

Straks mijn rugzak klaarzetten met de juiste spullen erin en dan op tijd slapen (dat gaat heel wat beter lukken dan vorig jaar, toen het ook ‘s nachts zoooooo warm was). De wekker gaat om 4:45 uur: ik begin met een late start om 5:45 uur. De weersvoorspellingen zijn goed, de regenjas blijft thuis.

Groet, Françoise

4daagse 2023 deel 1

Het is zondagochtend, 6:15 uur, als ik dit schrijf. Het is al licht buiten, mijn ontbijt is op en ik bedenk wat ik dadelijk nog eens zal doen op dit vroege tijdstip. Nu nog rustig op de bank, vanaf dinsdag ben ik om deze tijd al aan de wandel.

Gisteren heb ik het grootste gedeelte van mijn bagage al ingepakt. Twijfel over schoenen en de juiste vulpennen. Dit in volgorde van prioriteit. Hoeveel paar sokken, ook een regenjas, broodtrommel, waterflessen en voetenverwennerij. Handdoekje voor onderweg (nat maken als het warm is, heerlijk ter verkoeling). Etc. Etc.

Nacho en Hope hebben al lang bedacht wat het belangrijkste is om mee te nemen. De koffer en klaargelegde kleding waren een uitstekende plek voor een middagdutje. Ze vinden het altijd fijn als ik thuis ben, eindeloos kunnen ze om me heen draaien en doen hun dutjes in de buurt.

De sokkenwedstrijd SWC zit net even tussen twee rondes in. Donderdag rondde ik ronde 2 af, een detailfoto zie je hierboven. Vorig jaar was er ook een patroon van deze ontwerpster. Dat was toen in de Vierdaagse week en dat bleek een te moeilijk patroon aan het einde van een wandeldag. Op zich niet moeilijk, maar je moet wel elke toer van patroon lezen en dat ging toen elke keer mis. Die sokken heb ik pas later afgemaakt.

Vandaag komt er een nieuw patroon. Mijn garen en naalden zijn ingepakt. Blijft toch lastig om het garen al te bepalen voordat je het patroon gezien hebt. 

Deze week kreeg ik ook mijn blok weer terug van de Round Robin. Het heeft gelogeerd op 4 adressen en werd steeds wat groter. Blij met het eindresultaat. Later deze zomer ga ik hem afmaken.

En zo tussen twee sokpatronen door, kon ik nog wel even een klein sokje breien. Dit komt bij de andere aan mijn rugzak te hangen.  Gebreid in de kleuren van de Vierdaagse. Veel 4daagse lopers hebben hun rugzak versierd met oranje en groen. Het is een embleem, een geknoopt poppetje, een lintje etc.

De komende week ga ik proberen jullie op de hoogte houden van het wel en wee in Nijmegen. Hoe het met mijn voeten gaat (de pijn die ik steeds heb, blijkt door artrose te komen), of mijn nieuwe schoenen bevallen (de oude bleken na een jaar dienst en meer dan 10000 km toch wel wat versleten), hoe het weer is (de voorspellingen zijn gunstig voor het wandelen en zeker niet zo extreem als vorig jaar!) en vooral hoe de sfeer is.

Ik heb er zin in: de ontmoetingen, de mensen langs de kant, de frisheid van de ochtend als ik op de fiets stap naar de start, de massages, de verhalen, het geluid van de vlonders op de Wedren, de sfeer in de stad,

Fijne zondag, Françoise

 

Zomerse wandeling

 Elke keer als ik zelf mijn blog open (om andere blogs te bezoeken en te lezen) zag ik mijn vorige blog met de wanten er in en kreeg ik het spontaan te warm. Hoog tijd dus voor een zomers verhaal. Volgende maand is De Vierdaagse van Nijmegen en in de weekenden loop ik de benodigde kilometers. Niet helemaal zo veel als ik zou willen, maar het is wat het is.

Afgelopen zondag vertrok ik al vroeg (even na zessen) om de hitte voor te zijn. Nu was dat bijna onmogelijk, maar in ieder geval was ik voor de ergste hitte weer thuis. Ik besloot gewoon de deur uit te stappen en een rondje in de omgeving te lopen. In bos had ik geen zin (te veel muggen), het open landschap en deels asfalt trokken mij meer aan.

De eerste uren ben ik bijna niemand tegen gekomen: een automobilist op weg naar werk vermoed ik, een vroege wielrenner en dat was het. Pas na negenen waren de eerste honden met hun eigenaren ook op pad.

De zon deed al vroeg zijn best en het is prachtig om te zien hoe de zon het land verwarmt, de opstijgende damp en het licht dat langs alle planten en bloemen strijkt. Ongelooflijk wat een hoeveelheid aan bloemen je kunt zien in de ongemaaide berm. Op de fiets ga je te snel om dit allemaal te zien, maar lopend is het heerlijk. Al schiet het niet op als je steeds stopt om te kijken en een plaatje te schieten.

In bedenk al lopend welke weggetjes ik zal nemen, neem een enkel nieuw weggetje (weet wel ongeveer waar ik uitkom) en heb zo een avontuur dicht bij huis. Ik ontdek dat ik een deel van de brabantse camino loop (een rondwandeling van 300 km langs kapelletjes en kloosters), ook het Pelgrimspad is een stukje van mijn wandeling. Het Pelgrimspad is een lange afstandswandeling van Amsterdam naar Maastricht en loopt langs Den Bosch). Staat nog op mijn to-do-lijstje.

Van asfalt gaat de ondergrond over in zand. Gelukkig nog niet helemaal mul na de eerdere regen. Dat loopt toch fijner. Intussen is de zon al hoger geklommen en gutst het zweet van mijn voorhoofd. Het belooft een warme dag te worden. Langzamerhand verandert het licht en ben ik alweer op de terugweg.

Het nadeel van vroeg op pad en achteraf weggetjes is dat er geen sanitaire voorzieningen zijn...(en er was dus ook geen bos). Maar een paadje bracht uitkomst. Duidelijk niet zoveel belopen de laatste tijd...maar nu wel heel handig. Als ik het paadje niet kende zou ik het ook niet gekozen hebben, bordje half verscholen en de planken over de slootjes verstopt achter het riet.

Het laatste stukje naar huis weer over makkelijk lopend asfalt in de schaduw van de bomen. Op tijd thuis voor de koffie en een stoel in de schaduw: voeten in een verkoelend badje, luisterboek en een breiwerk (een volgende sokken breiwedstrijd) en uitzicht op de begonia. Wat een maand geleden nog een knol was, is nu een hele plant met heel veel bloemen. Ik denk dat ik er volgend jaar meer van wil net zoals de dahlia is ook de begonia weer "hip".

Groet, Françoise

Opeens alweer Februari

 Hoe is het toch mogelijk dat het alweer Februari is? De weken vliegen om, de weekenden zijn ook zo voorbij en ook de werkdagen glippen onder je vingers vandaan. In mijn hoofd rijgen zich vaak woorden aan een tot mooie zinnen, maar verder dan dat komt het niet. Nu toch maar eens even stilstaan bij alles wat ik de afgelopen weken deed. Natuurlijk werken...een paar nieuwe collega's en dat brengt verandering met zich mee.  En als je van meestal met 5 op kantoor naar meestal 8 of 9 gaat, is het een grote verandering. Meer reuring, maar ook meer mensen die wat vragen, die met elkaar praten (en dat dan voor jouw bureau...), de koffie is sneller op, de waterkoker staat vaker aan (het blijkt maar weer dat niet alle IT-ers koffie drinken). Kortom, het is weer even de juiste balans vinden met elkaar.

In tussen schreef ik me in voor De Vierdaagse van Nijmegen, ja dat is toch een soort van virus...het kriebelt als ik de beelden zie. En dan hopen we dit jaar op 4 dagen lopen...De eerste training zit er op. Ik maakte een mooie tocht in Schaijk, natuurgebied de Maashorst. Het was een goed georganiseerde tocht door de wandelvereniging en je krijgt meteen het Vierdaagse gevoel. Want al die mensen die de langere afstanden lopen, zijn over het algemeen Vierdaagse lopers.

Daar was het hoofd dus al weer vol van...inmiddels zijn er al bijna 30.000 lopers ingeschreven. Al deze mensen hebben hem al minimaal een keer succesvol gelopen of zijn geboren in 2005-2011. Vanaf de 10e gaat de inschrijving voor iedereen open.

Dat was één ding dat me bezig hield...daarnaast heb ik de Sockmadness Forever in mijn hoofd. Een jaarlijks terugkerend evenement via Ravelry. Een sokkenbreiwedstrijd. Er worden teams gevormd en alleen de snelsten van een team gaan door naar de volgende ronde. Tot er na ronde 6 (of 7) nog maar 1 persoon per team over is, die strijden dan in een laatste ronde tegen elkaar. Eerder al wel naar gekeken, maar niet aan mee gedaan. Nu na twee zomers sokken breien, durf ik het wel aan. Ik ben geen onervaren sokkenbreister meer. Alhoewel plaatsing in een snel team me wat overdreven leek...dat is goed voor mensen die de hele dagen tijd vrij kunnen maken om te breien.

Ik heb me dus opgegeven en ben nu met een opwarmsok bezig en het afronden van een aantal andere projecten. Die opwarmsok wilde ik eigenlijk overslaan (heel verstandig, eerst nog wat afmaken), maar een van de patronen was gewoon te leuk...en omdat ik mijn schaapjes geteld/gebreid had, mocht het toch van mezelf. Ondertussen staat er een blik klaar met daarin alle sokbreibenodigdheden en kocht ik nieuwe sokkenwol. Vooral lichte kleuren, want dan zie je kabels etc. beter. Ook handig als je tot in de kleine uurtjes gaat zitten breien of nog laat een foto wilt maken. Ik heb mijn kleurkeuze Lente genoemd..pastels dus en aangevuld met restjes.

Inschrijven kan nog tot de 14e...mocht je zin hebben. Kort daarna start de kwalificatieronde...eerst die dus doorkomen om in een Team terecht te komen. Je snapt dat ik mijn agenda niet te vol plan...

Ondertussen ben ik ook begonnen met brood bakken. Ik kocht een mooie kom bij mijn Kitchenaid waarin je het brood kneedt, laat rijzen en daarna ook bakt. Mr. X hier thuis geniet er van. Zelf bakken in de oven is een kwestie van plannen....en dan kan het er prima bij. Van kneden naar breien en andersom.

Tot slot wordt er ook nog gequilt...en les gegeven. Afgelopen zaterdag was ik bij Wietske in Den Bosch om een les Paper Piecen op de naaimachine te geven. Wat een fijne dag was dat. Deze workshop ga ik in juni nog een keer geven. Het enthousiasme van anderen geeft altijd weer energie en zin om zelf ook aan de slag te gaan.

In mijn hoofd heb ik de afgelopen weken heel veel blogjes geschreven, maar ze haalden het scherm niet. De mooie zinnen zijn alweer verwaaid op een van die woon-werkverkeer fietstochtjes, wat blijft zijn wel de herinneringen aan van alles en nog wat de afgelopen weken: het wandelen, bakken, lesgeven en vooral die sokkengekte.

groet,

Françoise

Vierdaagse 2022, Vrijdag

 Heerlijk dat het afgekoeld was, dat betekende een goede nachtrust. Een late starttijd op vrijdag, dus ging de wekker om kwart over vier en sliep ook zo waar tot de wekker ging. Hoe relaxed is dat! Ik had zin in deze laatste dag, wel de dag met de meeste kilometers (42,5), maar de laatste kom je altijd wel door...De eerste kilometers zijn hetzelfde als de afgelopen dagen, ik drink weer op hetzelfde plekje koffie en stap vervolgens rustig door.

We steken het Maas-Waalkanaal over en gaan ook over de snelweg A73, traditiegetrouw wordt er door veel vrachtwagenchauffeurs getoeterd. Dat heeft toch ook iets bijzonders....Daarna volgt al snel een stukje natuurschoon en ik realiseer me weer dat het goed is om ook eens naar links of naar rechts te kijken. Niet alleen vooruit over de hoofden heen of, zoals ik vaak doe, de blik naar beneden op het asfalt of de kuiten voor je.

Vanuit Nederasselt loop je over de dijk van de Maas richting Heumen, de lopers van de 30 km gaat vervolgens richting Malden en de 40 km slaat rechtsaf richting Linden. Eerst een saai stuk over een brug langs de snelweg, even doorzetten nog. Onderaan de brug buigt de weg af en is er een mooi graslandje om even pauze te nemen. Schoenen uit, even wiebelen met de tenen en 5 minuten de ogen dicht. Luisteren naar de gesprekken naast je, commentaren of de outfits van andere lopers, instemmend geluid als het juiste voetbalshirt langs komt, wat gemopper als het een rivaal is.

Vervolgens volgt een mooi stukje richting Linden en dit dorp is echt heel leuk om doorheen te lopen. Het thema was Oud Hollandse spelletjes. Je kon koekhappen, sjoelen, hinkelen, blik gooien of gewoon genieten van alles wat ze hadden neergezet in de voortuinen. Stoelen voor een stoelendans, etalagepoppen die aan het zaklopen waren en nog veel meer. Dit waren makkelijke kilometers.

Inmiddels kwam het zonnetje door en had ik best zin in een verfrissend nat handdoekje in mijn nek. Je hoopt dan dat er wel een teiltje of zwembadje met water in het volgende plaatsje staat bij een van de bewoners. Maar nee, het leek wel of het water in Beers op de bon was...geen tuinslang te zien: niet aan een hek, niet boven een teiltje, geen watertappunt gemaakt door een bewoner. Het was opvallend...zouden ze verrast zijn door het zonnetje? Gelukkig had ik nog genoeg water in mijn flessen om te drinken, maar dat was inmiddels natuurlijk wel wat lauw geworden.

Door naar Cuijk dan maar, hier komen de lopers van de 50 kilometer er weer bij en loop je dwars door het winkelcentrum naar de kade van Cuijk. Om aan de andere kant van de Maas te komen vaart er normaal een pont, maar voor deze gelegenheid ligt er een pontonbrug (gelegd door Defensie) en wandel je zo naar de overkant. Dat ik hier fris en gemakkelijk naar de overkant liep was voor mij echt een mooi moment. 22 jaar geleden had ik zoveel pijn aan mijn knie dat ik de ponton opgeholpen moest worden door een militair, nu liep ik met gemak. Dat was een rustmoment aan de overkant waard. Zittend in het gras heb ik er echt even van genoten om terug te kijken naar de pont en Cuijk dat aan de overkant ligt.

Nog 15 kilometer te gaan. Ik besloot dat na deze rust mijn volgende en laatste rustplek net voor Malden zou zijn bij de rustplaats van de wandelbond, daarna begint zo ongeveer het feest tot aan de finish en is de mogelijkheid om rustig te zitten beperkt.

Het is druk op de route, maar de stemming is opperbest. Niet iedereen loopt meer even gemakkelijk, maar opgeven is geen optie! Dat is een veel gehoorde tekst op deze laatste dag. Als vervolgens ook de lopers van de 30 erbij komen wordt het echt druk. Mensen hebben al gladiolen in hun rugzak gestoken en langs de kant zie je mensen speuren naar bekenden tussen de lopers. Groepen formeren zich, de militairen hebben hun laatste rustplaats, krijgen daar hun medaille en lopen vervolgens naar de wedren voor het défile, waarbij een detachement vaak ook vooraf gegaan wordt door een muziekkorps. Dat gebeurt echter ver voor mij. Om dat te zien, kijk ik terug op Omroep Gelderland...

Ik app mijn familie waar ik ongeveer ben, dan weten ze wanneer ze moeten gaan opletten...ik weet gelukkig waar ze staan, want ik stond opeens voor hun neus...ze zagen met niet aankomen. Van Mr. X kreeg ik een bos met gladiolen, die gelukkig helemaal in een zijvak van mijn rugzak paste (ze zijn best zwaar) en op het kaartj: Kei goe gedaan mama!!! Hoe lief. Ik neem weer afscheid en ga mijn laatste kilometers maken. Het is warm, druk en heel, heel, heel veel geluid. Het publiek staat echt 10 rijen dik achter de dranghekken te zingen, mensen toe te juichen en dat alles wordt dan nog weer overstemd door heel veel geluidboxen...En uit alle boxen komt wat anders. Het is niet van elkaar te onderscheiden.

Tot slot kom je langs de tribunes, waar ook de VIPs vertoeven. De marsleider schudt mensen de hand. Lopers komen hem bedanken voor de organisatie, de beslissing om dinsdag niet door te laten gaan etc. Een paar meter verder is de burgemeester in gesprek met wandelaars en nog weer wat verder staat een hele Defensiestaf uit te kijken naar militairen. Om de hoek zitten de tribunes niet meer vol na 16 uur, dat is wat raar als er om de hoek nog rijen dik publiek staat...Dan nog een keer de hoek om en de finishvlag is in zicht. Een emotioneel moment. Het doel is bereikt. Mensen gaan gearmd naar de finish, pinken een traantje weg of hebben een hele grote lach. Ik weet niet meer wat ik deed, maar was wel enorm trots op mezelf. Mijn uitspraak van 22 jaar geleden waar gemaakt: ik ga die 40 ooit nog eens lopen en dan wel genieten. Helemaal op eigen kracht, elke keer mezelf gemotiveerd om te gaan trainen, weer verder te gaan, hoop gehouden op tijdig herstel van mijn voet/enkelblessure.

Een laatste keer afmelden en de beloning in ontvangst nemen. De zwaarste meters van de dag zijn vervolgens de meters naar de fietsenstalling. Late start, dus behoorlijk achteraan en dan ook nog eens aan het einde van een vak...Maar ook dat is goed gekomen, thuis de schoenen uit... en gauw in bad om de kramp in mijn voeten wat te verminderen. Lukte niet helemaal, dus stilzitten tijdens het eten was niet echt gemakkelijk. Het was genoeg. Ik vroeg me wel af of ik nog een dag had kunnen lopen. Ook of andere wandelaars dat nog hadden gekund...want ja, het waren 3 wandeldagen en geen 4. We zullen het dit jaar niet weten. Waarschijnlijk was dat wel gelukt, dan was de instelling toch anders op zo'n derde dag. Misschien dan volgend jaar voor een herkansing van 4 dagen?

Ik zou nog veel meer kunnen vertellen over al het leuks van langs de kant: mensen in badjas die toch even een kijkje komen nemen, een man in net pak die zijn meelopende collega's nog even begroet voordat hij naar kantoor gaat. twee kleuters die hun taak om bekertjes water te vullen super serieus namen (ze hadden dan ook een heuse buitenkeuken aan de straat met waterkraan), de vriendenclubs op de oprit,  een omaatje op een stoel, alle bewoners van een verpleeghuis op een rij, baby's die door de herrie heen slapen.

Heerlijk om het zo allemaal op te schrijven en jullie te laten mee genieten.

Françoise

Vierdaagse 2022, Donderdag

 Voorafgaand aan de week van de Vierdaagse hield iedereen zich vooral bezig met de weersvoorspellingen van de dinsdag...Ook ik hield het nauwlettend in de gaten. Het was goed dat ik me op tijd realiseerde dat er ook nog zoiets was als loopdagen na dinsdag, want op donderdag was het echt ander weer en had je regenkleding nodig. Mijn masseur van dinsdag had het al voorspeld: donderdag zijn er mensen onderkoeld.

De dag begon toen om half vier (ja half vier) de wekker ging. Meteen eruit, niet snoozen zoals ik thuis meestal doe op een werkdag. Tijdens de vierdaagse sta ik meteen AAN. Thee zetten, boterhammen smeren, yoghurt eten, nog even de route bekijken, check of alles in de tas zit, waterflesjes vullen, kousen aan, foto maken en op instagram plaatsen, schoenen aan en op de juiste manier strikken (niet te strak, niet te los), huissleutel mee, rugzak op en fietsen naar de Wedren. Deze ochtend een vroege start, de zon was nog niet op en een vestje was best lekker.

De start was droog en de studenten stonden ons allen weer uit te zwaaien en succes te wensen. Vestje kon tijdens het lopen wel uit en de eerste kilometers verliepen droog. Na mijn eerste koffiestop (vestje weer even aan tegen afkoelen) begon het al wat te spetteren, maar dat hield gelukkig ook wel weer op. Deze dag kocht ik een heerlijke appelflap voor bij de koffie en en een tweede koffiestop hield ik toen ik bij de boer een beschuit met aardbeien kocht. Een toefje slagroom maakte het af. In een tent zaten wel 10 mensen beschuiten te voorzien van aardbeien. Dat moet ook wel want in een paar uur tijd worden er zo'n 2000 verkocht.

Het languit zitten/liggen tijdens een iets langere stop was me eigenlijk wel goed bevallen en omdat het nog droog was kon ik dat weer wat kilometers verderop ook prima doen. Even genieten van alles wat langs loopt en met de ogen dicht even afsluiten van de wereld om je heen. Deze dag dacht ik veel aan mijn vader. In dit glooiende landschap heeft hij immers heel veel kilometers gefietst met zijn wielermaatjes en vandaag zou ik ook langs de plek komen waar hij met hartfalen van zijn fiets is gevallen en niet meer is bijgekomen. De exacte plek weet ik niet en misschien is dat ook wel zo fijn. In gedachten zag ik hem fietsen en zie ik voor me hoe hij op zijn fiets ziet, kan vertellen over het juiste materiaal en later op de dag naar de Tour zou kijken.

Na de stop weer op weg en het begon weer te regenen. Eerst nog zachtjes, de druppels verdampten sneller dan dat je er nat van werd, maar voordat ik Groesbeek binnenliep was het toch echt wel hard gaan regenen en werd de regenjas aangetrokken. Het water vormde stroompjes in de straten en het geheel was iets minder feestelijk dan met een zonnetje. Komkommerschijfjes en tomaatjes lagen in een waterig bakje en snoepjes werden er niet uitgedeeld. Toch nog heel wat dappere toeschouwers langs de kant!

Na Groesbeek werd het wel weer tijd voor een eetstop en ik wilde ook wel even mijn schoenen uit...maar ja, waar ga je zitten als het zo ontzettend plenst? Een droog plekje zou welkom zijn. Ik begon aan de zevenheuvelenweg en nam me voor ook een bezoekje te brengen aan de Canadian War Cemetry. Op deze begraafplaats liggen 2619 militairen die sneuvelden in de Tweede Wereldoorlog, vooral Canadezen. Alle militairen die meelopen worden geacht hier te herdenken en diverse detachementen doen dit door een krans te leggen. Dit soort begraafplaatsen maken me altijd nederig en dankbaar voor de vrijheid waarin ik mag leven.

Zowaar was er ook een mogelijkheid om hier droog te zitten. Ik vroeg me even af of het niet gek was, maar ik was niet de enige en ook militairen maakten van de gelegenheid gebruik om droge sokken aan te doen, nog wat talkpoeder in hun schoenen te gooien en een moment rust te nemen. Mijn voeten waren nog droog, dus na een boterham en wat water kon ik mijn weg door de regen vervolgen.

Een eindje verder ging ik speuren naar een quiltbekende. Zij zou uitkijken naar mijn kousen en ik naar haar en haar vriendinnen. Blijft toch spannend of je elkaar ziet...Het is gelukt! Dank je wel Mieke (en vriendinnen) dat je er stond in de regen. 

Het laatste stukje Nijmegen in was toch nog wel wat verder dan ik dacht. Het ging nog prima, maar ik was er wel een beetje klaar mee...Gelukkig is het allerlaatste stukje weer een groot feest. Een complete straat in het wit: witte vlaggen, witte tenten en alle feestvierders in het wit. En als je daar bent, dan weet je dat je er bijna bent!

Thuis eerst al die natte spullen uit, even een huispak aan, kopje thee en Tour kijken. Ik had kramp in mijn voeten... en besloot dat een warm bad heerlijk zou zijn. Niet te lang je voeten weken, maar onder de douche STAAN is niet erg relaxed. Dus lekker even in een warm bad, daarna alle natte spullen uit de tas, kranten in de schoenen (waren niet zo nat van binnen, maar voor de zekerheid), nog even een shirtje wassen voor de dag van morgen, eten en weer naar de Wedren voor een massage. Ik ging op tijd, want woensdag moest ik lang wachten. Dat was toen niet erg met het warme weer, maar met de regen wat minder. Het was gelukkig droog op de fiets....en ik kon zo doorlopen. Wat een verschil met de dag er voor, waarschijnlijk toch veel mensen die in hun natte plunje niet meer gegaan zijn. En als je ver van de Wedren zit, ga je niet nog even terug...

Op tijd naar bed, want nog 1 keer zal de wekker vroeg gaan. Slapen lukt vast beter met de lagere temperaturen...

Nog 1 dag lopen, wordt vervolgd.

Françoise

De Vierdaagse 2022, Dinsdag en Woensdag

Een week vol belevenissen...genoeg om te vertellen, teveel om allemaal hier te vertellen! Laat ik maar in chronologische volgorde houden en beginnen bij dinsdagochtend. Het was al vroeg warm op de wedren en ik was niet de enige die voor een massage kwam, dus begint je dag met een gezellig gesprek in de wachtrij. De standaardvragen: hoeveelste Vierdaagse, waar logeer je en loop je alleen of met een maatje? De rest volgt vanzelf. Iedereen heeft zijn eigen verhaal, samen hebben we een gemeenschappelijk doel!

De massage was heerlijk de organisatie super en strak. Masseurs stonden in de rij klaar om de wandelaars te behandelen, een praatje te maken en de sfeer was opperbest. Lange dagen zullen ze maken tijdens de wandeldagen tegen een minimale vergoeding. Ze leren in deze dagen van elkaar en zorgen voor hun benodigde uren om bekwaam te blijven.

De sfeer was op deze dinsdagochtend opperbest op de Wedren, mensen kwamen zich nog inschrijven, dronken een kopje koffie, bespraken de zin van het afgelasten van deze dag, de waanzin om toch te gaan lopen en wat verder te doen vandaag? Ik besloot een rondje door de stad te maken op weg naar het museum. Eerst eens kijken of de vulpenwinkel echt open was...(zondag geen briefje op deur) en ja hoor: OPEN. Ik kocht dus nog maar een vulpen voor in mijn collectie en natuurlijk een potje inkt. In een passende kleur bij het weer. Mooi aandenken om mee te schrijven. Een andere wandelaar kocht een potlood en gum om de dag puzzelend door te komen.

Het was rustig in de stad (al erg warm), in de boekhandel (lekker koel) zaten wandelaars te lezen onder het genot van een kopje koffie en bij de outdoor speciaalzaak waren alleen vierdaagselopers te vinden. Even een rugzak passen, kijken naar een shirt of andere schoenen. Ik liep verder op weg naar het museum en kwam toen langs Cool Blue. Nou had Mr. X vorige week al een laptop uitgezocht op Internet en hadden we in Den Bosch al voor meer info gekeken, maar eerst moesten we zeker weten dat hij over was...Dat wisten we inmiddels maar toen was de laptop inmiddels tijdelijk uitverkocht. Wat een teleurstelling en ik had al gezegd dat hij maar verder moest kijken voor een andere. Keuze genoeg. Ik besloot even bij deze lekker koele winkel naar binnen te lopen en te vragen hoe tijdelijk tijdelijk uitverkocht is. De medewerker zou het even opzoeken...nou mevrouw goed nieuws: ze zijn weer op voorraad en zelfs hier in de winkel. Ik ging dus met laptop de deur uit en niet meer naar het museum (ik schatte in dat de doos niet in een kluisje zou passen). In gematigd tempo wandelde ik terug naar huis. De rest van de middag zaten we binnen, deuren dicht en breide ik aan een sok en keken we naar de Tour.

O, wat was het warm van dinsdag op woensdag. Ik kon er niet van slapen, het was niet te harden in de slaapkamer, geen zuchtje wind en ik besloot om buiten te gaan slapen. Ietsje pietsje koeler dan binnen. Om half twee viel ik in slaap en om vier uur ging de wekker. Goed begin van de eerste dag... Woensdag is de dag van Wijchen en wordt ook wel Roze Woensdag genoemd. Veel lopers met een roze shirt aan, allerlei andere roze attributen en ook de regenboogkleuren heb ik veel in kleding gespot. Ook deze dag was warm met een temperatuur boven de 30 graden Celsius. Die warmte merk je vooral op plaatsen binnen de bebouwde kom, een weg vol asfalt en geen bomen die voor verkoeling zorgen (dinsdag hoorde ik op het nieuws over een onderzoek in Zwolle naar de warmte in de steden en ik kan je verzekeren dat groen heel, veel scheelt!). Ik zorgde ervoor dat ik heel goed at en dronk, maar toch moest ik bij het verlaten van Weurt een schaduwplekje opzoeken om even af te koelen en nog meer te drinken en te eten. Je moet in de hitte echt heel alert zijn op tekenen van je lijf...Ik zocht dus niet naar het beste plekje, maar plofte in het eerste schaduwplekje in het gras neer (van later zorg of ik nog overeind kon komen), at een boterham, dronk water, nam een dextro en wat zoute crackertjes. Toen 10 minuten languit en even de ogen dicht. Helemaal niet raar, er lagen meer mensen om mij heen om even energie op te doen voor de laatste kilometers.

De laatste kilometers gaan door de stad en dan is er niet echt meer een mogelijkheid om nog een rustplek te vinden. Nog een laatste keer  water bijvullen (dank aan al die bewoners langs de route die je voorzien van water met een klaarhangende tuinslang) en op naar de Waalkade en het feestgedruis. Op de Waalkade was het ook warm, in verband met de festiviteiten stond het er vol met eettentjes, waar de lucht van pannenkoeken, hotdogs, hamburgers, frietjes, suikerspinnen en bier door de neusgaten naar binnen kwam. Niet iets waar je op zit te wachten als je moe en verhit bent. En de eigenaren zijn duidelijk met een ander feest bezig dan het wandelen, want een wandelaar die vroeg om zijn flesje met water te mogen vullen kreeg nul op rekest...

Op het moment dat je de Waalkade af komt, beland je tussen de dranghekken...zo wordt de weg vrij gehouden voor de wandelaars en staan de bezoekers van de zomerfeesten 10 rijen dik achter de dranghekken de wandelaars aan te moedigen. Groot contrast tussen de bezwete wandelaar met een flesje water en de (al dronken) feestganger met witte wijn of biertje. Maar ook langs de kant veel roze en je weet dat je er dan bijna bent...Nog een keertje wachten om over te kunnen steken naar de wedren en af te melden. Bij het afmelden wordt je polsband gescand, je controlekaart van de dag gecheckt en krijg je de kaart voor de volgende dag. De controle kaart wordt meestal 2x geknipt onderweg. Je weet vooraf niet waar deze geknipt wordt, in welke van de 8 vakken deze geknipt wordt en hoe het knipgaatje er uit zal zien...Dit alles om fraude te voorkomen, ja er zijn echt mensen die een kortere route nemen. Ik hoorde dat er op de Dag van Elst ook altijd controleurs staan bij het station van Elst of daar geen wandelaars in en uit de trein stappen....

De eerste wandeldag was dus warm, maar na een douche, heerlijke maaltijd en een massage was dit snel vergeten en met een koelere nacht keek ik vol vertrouwen naar de tweede wandeldag: Groesbeek, een mooie route. Ander weer voorspeld, dus regenkleding ging de rugzak in, vestje klaarleggen voor op de fiets en rustmomenten. Thermoskan voor de bouillon kon er uit, droge handdoek erin en natuurlijk extra sokken/kousen. Op tijd naar bed, want donderdag een vroege start (4:45 uur).

Wordt vervolgd....

Françoise

Aanpassen

 Gisteren meldde ik mij op de Wedren voor de Vierdaagse. Fijn alvast op zondag, zodat er nog een dagje was om bij familie in de tuin te hangen, het menu door te nemen voor de hele week en nog wat boodschapjes te doen. Natuurlijk was ik niet de enige die in de rij stond (traditiegetrouw hier ook een rij) voor het inschrijven en we speculeerden over de aankondiging voor de aanpassingen van de dinsdag. Natuurlijk wisten we dat die zouden komen, maar hoe dan? De meesten dachten aan het verkorten van de afstand, vroeger starten en later mogen binnen komen. Wellicht was dat eerder een wens dan een verstandige argumentatie...en met anderen in de rij luisterden we naar de persconferentie op de telefoon.

Geregistreerd en klaar voor dag 1

Natuurlijk teleurstelling dat we dinsdag niet hoeven te lopen, de tocht naar Elst is een mooie route. De enige dag dat de Waal wordt overgestoken...jammer maar het is niet anders. En al snel werd er nagedacht over hoe dan de dinsdag in te vullen. Een medeloopster achter mij in de rij zei: O. dan ga ik dinsdag lekker breien en ik zei: O, dat ga ik ook doen. En zo werd er een foto getoond van een breiwerk en vertelde ik over de sokken die ik aan het breien ben.

Even een sok tussendoor...

Details over hoe en wat waren nog niet bekend en volgden later op de website...

Met deze wijziging in het programma hoefde ik natuurlijk nog niet op tijd naar bed...(dat kan wel een dag later) en zo fietste ik 's avonds met mijn zus naar de andere kant van de Waal (ja, over de Waalbrug, dan heb ik die toch maar gehad) en zakten we op het festivaleiland met een drankje in het zand om naar het vuurwerk te kijken van de Zomerfeesten. Wat een ontzettende hoeveelheid mensen in de stad en ook een enorme hoeveelheid fietsen in alle extra geplaatste rekken en fietsenstallingen. We hadden werkelijk een fantastisch zicht op de stad en het vuurwerk. Een heerlijke zomerse avond.

Uitzicht over de Waal vanaf de Waalbrug

Gelukkig heb ik twee breiwerken meegenomen, mijn sokken voor de wedstrijd en een shawl die deze maand af moet...vandaag en morgen dus heel veel breitijd. Ook mijn laptop is mee, dat blogt toch het fijnste. Mijn slaapkamer heeft een bureau en met alles nu dicht is het daar goed uit te houden. Later is het wel weer lekker in de tuin.

Om mezelf te verwennen had ik massages afgesproken op dinsdag, woensdag en donderdagavond. Deze worden gegeven door de NGS in samenwerking de de Stichting 4daagse. Nu gaat dat dinsdagavond niet door (tent op de Wedren dus veel te warm), maar mag ik al dinsdagochtend komen...ik zie dat nu maar als een wellnes-moment. Daarna ga ik even kijken of de vulpenwinkel misschien open is (er hing geen briefje op de deur dat ze gesloten zijn komende week) en een museumbezoekje lijkt me ook fijn). Dat lijkt me een mooi ochtendprogramma: toch even de benen strekken en eruit. Daarna lekker naar binnen en weer verder breien en bloggen.

Op de Wedren

Voor nu rustig aan!

Groet, Françoise