Zomerse wandeling

 Elke keer als ik zelf mijn blog open (om andere blogs te bezoeken en te lezen) zag ik mijn vorige blog met de wanten er in en kreeg ik het spontaan te warm. Hoog tijd dus voor een zomers verhaal. Volgende maand is De Vierdaagse van Nijmegen en in de weekenden loop ik de benodigde kilometers. Niet helemaal zo veel als ik zou willen, maar het is wat het is.

Afgelopen zondag vertrok ik al vroeg (even na zessen) om de hitte voor te zijn. Nu was dat bijna onmogelijk, maar in ieder geval was ik voor de ergste hitte weer thuis. Ik besloot gewoon de deur uit te stappen en een rondje in de omgeving te lopen. In bos had ik geen zin (te veel muggen), het open landschap en deels asfalt trokken mij meer aan.

De eerste uren ben ik bijna niemand tegen gekomen: een automobilist op weg naar werk vermoed ik, een vroege wielrenner en dat was het. Pas na negenen waren de eerste honden met hun eigenaren ook op pad.

De zon deed al vroeg zijn best en het is prachtig om te zien hoe de zon het land verwarmt, de opstijgende damp en het licht dat langs alle planten en bloemen strijkt. Ongelooflijk wat een hoeveelheid aan bloemen je kunt zien in de ongemaaide berm. Op de fiets ga je te snel om dit allemaal te zien, maar lopend is het heerlijk. Al schiet het niet op als je steeds stopt om te kijken en een plaatje te schieten.

In bedenk al lopend welke weggetjes ik zal nemen, neem een enkel nieuw weggetje (weet wel ongeveer waar ik uitkom) en heb zo een avontuur dicht bij huis. Ik ontdek dat ik een deel van de brabantse camino loop (een rondwandeling van 300 km langs kapelletjes en kloosters), ook het Pelgrimspad is een stukje van mijn wandeling. Het Pelgrimspad is een lange afstandswandeling van Amsterdam naar Maastricht en loopt langs Den Bosch). Staat nog op mijn to-do-lijstje.

Van asfalt gaat de ondergrond over in zand. Gelukkig nog niet helemaal mul na de eerdere regen. Dat loopt toch fijner. Intussen is de zon al hoger geklommen en gutst het zweet van mijn voorhoofd. Het belooft een warme dag te worden. Langzamerhand verandert het licht en ben ik alweer op de terugweg.

Het nadeel van vroeg op pad en achteraf weggetjes is dat er geen sanitaire voorzieningen zijn...(en er was dus ook geen bos). Maar een paadje bracht uitkomst. Duidelijk niet zoveel belopen de laatste tijd...maar nu wel heel handig. Als ik het paadje niet kende zou ik het ook niet gekozen hebben, bordje half verscholen en de planken over de slootjes verstopt achter het riet.

Het laatste stukje naar huis weer over makkelijk lopend asfalt in de schaduw van de bomen. Op tijd thuis voor de koffie en een stoel in de schaduw: voeten in een verkoelend badje, luisterboek en een breiwerk (een volgende sokken breiwedstrijd) en uitzicht op de begonia. Wat een maand geleden nog een knol was, is nu een hele plant met heel veel bloemen. Ik denk dat ik er volgend jaar meer van wil net zoals de dahlia is ook de begonia weer "hip".

Groet, Françoise

Nog in de race

 In de afgelopen maand breide ik nog meer sokken. En dat ging allemaal in hoog tempo. Op een doordeweekse dag werd het patroon bekend en breide ik de avonden. Soms stond ik dan een uurtje eerder op om in de stilte van de ochtend, voor werktijd, ook nog te kunnen breien. De laatste steken zette ik dan steeds in het weekend. Zo deden ook mijn teamgenoten dat en inmiddels heb ik de sokken van ronde 5 af en ben ik door naar ronde 6. Dat had ik nooit gedacht.

Naast veel sokken in de kast heb ik ook weer veel geleerd. Nieuwe manieren van opzetten, hielconstructies en dat je moet opletten. Niet ondertussen tv kijken (een luisterboek prima), want dat is echt een activiteit te veel. Dat betekende afgelopen weekend dat ik een deel van een sok opnieuw moest doen. Een heel klein stukje tekst niet gezien..but blame The Crown in dit geval.

En als die sokken dan af zijn...dan val je opeens in een soort van gat. Alsof je helemaal niets meer te doen hebt. Dus eerst dan naalden en restjes garen opruimen en maar eens om je heen kijken. Vervolgens zie je dan de stapel was, het gras tot kniehoogte in de tuin, quiltprojecten die roepen en de zaterdagkrant van een week geleden nog ongelezen op de stapel.

Dan eerst maar eens de was opvouwen en een kast poetsen. Alles eruit, kleding nakijken en weer terug. Weessokken verwezen naar de prullenbak.

Natuurlijk was er ook nog de quilttentoonstelling/beurs in Rijswijk waar ik gezellig met mijn moeder naar toeging. Daar kocht ik wat lapjes en een rits aan de meter voor een projecttasje. Het eerste tasje is inmiddels af, dat smaakt naar meer. Heb nog een patroon liggen, maar heb daar nog een aanvullende stof bij nodig.

Verder was het koningsdag. Helaas zonder tompouce: die waren niet meer te krijgen op de dag zelf. Dat was verder een relaxte dag, waar ik wat rommelde in de tuin.

Afgelopen zondag liep ik een tocht van 23 km over de Kampina. Wat is dat toch een prachtig gebied. In de vroege ochtend was er geen mens te zien. Alleen het geluid van heel veel vogels en kikkers. Ik kwam wat paarden tegen en helaas ook heel veel muggen. Daar heb ik meestal niet zo'n last van, maar deze keer vonden ze zelf mij lekker en ben ik door mijn kousen heen helemaal lek geprikt. De zwellingen worden gelukkig al weer wat minder.

Ik was op de fiets naar de start van de tocht gegaan en op de terugweg kwam ik langs het weiland met de waterbuffels. Die lagen daar heerlijk in de modder. Niet alleen ik stopte om een foto te maken, ook andere voorbijgangers stopten met hun motor of auto midden op de weg. Geen probleem: het is maar een klein landweggetje.

Tijdens het wandelen heb ik volop tijd om mijn gedachten te laten gaan en verzin ik hele epistels voor mijn blog. Soms een heel gedicht dat ik later dan alweer vergeten ben. Ik bedenk dat ik moet vertellen over de knalgele bloeiende brem, over dat het heerlijk ruikt in het bos, het kopje koffie dat zo goed smaakt als je al veel kilometers hebt gemaakt.

Of dat ik zou kunnen vertellen over de tuin waar de dahlia's in potten opkomen (de slakken hebben dat ook ontdekt) of hoe leuk het is om zoveel mensen online te ontmoeten die ook sokken breien en hoe fijn het is om ook een aantal van deze mensen in het echt te ontmoeten.

Sockmadness sokken ontmoeten elkaar

En dan neem ik me voor om meer te bloggen, want dat is ook zo fijn. Maar ja, bedenk ik dan: thuis roept de was en de stofzuiger. En omdat ik nog niets te doen had, ben ik ook maar weer bij een koor gegaan. Wat is het fijn om weer samen te zingen.

groet, Françoise

Opeens alweer Februari

 Hoe is het toch mogelijk dat het alweer Februari is? De weken vliegen om, de weekenden zijn ook zo voorbij en ook de werkdagen glippen onder je vingers vandaan. In mijn hoofd rijgen zich vaak woorden aan een tot mooie zinnen, maar verder dan dat komt het niet. Nu toch maar eens even stilstaan bij alles wat ik de afgelopen weken deed. Natuurlijk werken...een paar nieuwe collega's en dat brengt verandering met zich mee.  En als je van meestal met 5 op kantoor naar meestal 8 of 9 gaat, is het een grote verandering. Meer reuring, maar ook meer mensen die wat vragen, die met elkaar praten (en dat dan voor jouw bureau...), de koffie is sneller op, de waterkoker staat vaker aan (het blijkt maar weer dat niet alle IT-ers koffie drinken). Kortom, het is weer even de juiste balans vinden met elkaar.

In tussen schreef ik me in voor De Vierdaagse van Nijmegen, ja dat is toch een soort van virus...het kriebelt als ik de beelden zie. En dan hopen we dit jaar op 4 dagen lopen...De eerste training zit er op. Ik maakte een mooie tocht in Schaijk, natuurgebied de Maashorst. Het was een goed georganiseerde tocht door de wandelvereniging en je krijgt meteen het Vierdaagse gevoel. Want al die mensen die de langere afstanden lopen, zijn over het algemeen Vierdaagse lopers.

Daar was het hoofd dus al weer vol van...inmiddels zijn er al bijna 30.000 lopers ingeschreven. Al deze mensen hebben hem al minimaal een keer succesvol gelopen of zijn geboren in 2005-2011. Vanaf de 10e gaat de inschrijving voor iedereen open.

Dat was één ding dat me bezig hield...daarnaast heb ik de Sockmadness Forever in mijn hoofd. Een jaarlijks terugkerend evenement via Ravelry. Een sokkenbreiwedstrijd. Er worden teams gevormd en alleen de snelsten van een team gaan door naar de volgende ronde. Tot er na ronde 6 (of 7) nog maar 1 persoon per team over is, die strijden dan in een laatste ronde tegen elkaar. Eerder al wel naar gekeken, maar niet aan mee gedaan. Nu na twee zomers sokken breien, durf ik het wel aan. Ik ben geen onervaren sokkenbreister meer. Alhoewel plaatsing in een snel team me wat overdreven leek...dat is goed voor mensen die de hele dagen tijd vrij kunnen maken om te breien.

Ik heb me dus opgegeven en ben nu met een opwarmsok bezig en het afronden van een aantal andere projecten. Die opwarmsok wilde ik eigenlijk overslaan (heel verstandig, eerst nog wat afmaken), maar een van de patronen was gewoon te leuk...en omdat ik mijn schaapjes geteld/gebreid had, mocht het toch van mezelf. Ondertussen staat er een blik klaar met daarin alle sokbreibenodigdheden en kocht ik nieuwe sokkenwol. Vooral lichte kleuren, want dan zie je kabels etc. beter. Ook handig als je tot in de kleine uurtjes gaat zitten breien of nog laat een foto wilt maken. Ik heb mijn kleurkeuze Lente genoemd..pastels dus en aangevuld met restjes.

Inschrijven kan nog tot de 14e...mocht je zin hebben. Kort daarna start de kwalificatieronde...eerst die dus doorkomen om in een Team terecht te komen. Je snapt dat ik mijn agenda niet te vol plan...

Ondertussen ben ik ook begonnen met brood bakken. Ik kocht een mooie kom bij mijn Kitchenaid waarin je het brood kneedt, laat rijzen en daarna ook bakt. Mr. X hier thuis geniet er van. Zelf bakken in de oven is een kwestie van plannen....en dan kan het er prima bij. Van kneden naar breien en andersom.

Tot slot wordt er ook nog gequilt...en les gegeven. Afgelopen zaterdag was ik bij Wietske in Den Bosch om een les Paper Piecen op de naaimachine te geven. Wat een fijne dag was dat. Deze workshop ga ik in juni nog een keer geven. Het enthousiasme van anderen geeft altijd weer energie en zin om zelf ook aan de slag te gaan.

In mijn hoofd heb ik de afgelopen weken heel veel blogjes geschreven, maar ze haalden het scherm niet. De mooie zinnen zijn alweer verwaaid op een van die woon-werkverkeer fietstochtjes, wat blijft zijn wel de herinneringen aan van alles en nog wat de afgelopen weken: het wandelen, bakken, lesgeven en vooral die sokkengekte.

groet,

Françoise

Vierdaagse 2022, Vrijdag

 Heerlijk dat het afgekoeld was, dat betekende een goede nachtrust. Een late starttijd op vrijdag, dus ging de wekker om kwart over vier en sliep ook zo waar tot de wekker ging. Hoe relaxed is dat! Ik had zin in deze laatste dag, wel de dag met de meeste kilometers (42,5), maar de laatste kom je altijd wel door...De eerste kilometers zijn hetzelfde als de afgelopen dagen, ik drink weer op hetzelfde plekje koffie en stap vervolgens rustig door.

We steken het Maas-Waalkanaal over en gaan ook over de snelweg A73, traditiegetrouw wordt er door veel vrachtwagenchauffeurs getoeterd. Dat heeft toch ook iets bijzonders....Daarna volgt al snel een stukje natuurschoon en ik realiseer me weer dat het goed is om ook eens naar links of naar rechts te kijken. Niet alleen vooruit over de hoofden heen of, zoals ik vaak doe, de blik naar beneden op het asfalt of de kuiten voor je.

Vanuit Nederasselt loop je over de dijk van de Maas richting Heumen, de lopers van de 30 km gaat vervolgens richting Malden en de 40 km slaat rechtsaf richting Linden. Eerst een saai stuk over een brug langs de snelweg, even doorzetten nog. Onderaan de brug buigt de weg af en is er een mooi graslandje om even pauze te nemen. Schoenen uit, even wiebelen met de tenen en 5 minuten de ogen dicht. Luisteren naar de gesprekken naast je, commentaren of de outfits van andere lopers, instemmend geluid als het juiste voetbalshirt langs komt, wat gemopper als het een rivaal is.

Vervolgens volgt een mooi stukje richting Linden en dit dorp is echt heel leuk om doorheen te lopen. Het thema was Oud Hollandse spelletjes. Je kon koekhappen, sjoelen, hinkelen, blik gooien of gewoon genieten van alles wat ze hadden neergezet in de voortuinen. Stoelen voor een stoelendans, etalagepoppen die aan het zaklopen waren en nog veel meer. Dit waren makkelijke kilometers.

Inmiddels kwam het zonnetje door en had ik best zin in een verfrissend nat handdoekje in mijn nek. Je hoopt dan dat er wel een teiltje of zwembadje met water in het volgende plaatsje staat bij een van de bewoners. Maar nee, het leek wel of het water in Beers op de bon was...geen tuinslang te zien: niet aan een hek, niet boven een teiltje, geen watertappunt gemaakt door een bewoner. Het was opvallend...zouden ze verrast zijn door het zonnetje? Gelukkig had ik nog genoeg water in mijn flessen om te drinken, maar dat was inmiddels natuurlijk wel wat lauw geworden.

Door naar Cuijk dan maar, hier komen de lopers van de 50 kilometer er weer bij en loop je dwars door het winkelcentrum naar de kade van Cuijk. Om aan de andere kant van de Maas te komen vaart er normaal een pont, maar voor deze gelegenheid ligt er een pontonbrug (gelegd door Defensie) en wandel je zo naar de overkant. Dat ik hier fris en gemakkelijk naar de overkant liep was voor mij echt een mooi moment. 22 jaar geleden had ik zoveel pijn aan mijn knie dat ik de ponton opgeholpen moest worden door een militair, nu liep ik met gemak. Dat was een rustmoment aan de overkant waard. Zittend in het gras heb ik er echt even van genoten om terug te kijken naar de pont en Cuijk dat aan de overkant ligt.

Nog 15 kilometer te gaan. Ik besloot dat na deze rust mijn volgende en laatste rustplek net voor Malden zou zijn bij de rustplaats van de wandelbond, daarna begint zo ongeveer het feest tot aan de finish en is de mogelijkheid om rustig te zitten beperkt.

Het is druk op de route, maar de stemming is opperbest. Niet iedereen loopt meer even gemakkelijk, maar opgeven is geen optie! Dat is een veel gehoorde tekst op deze laatste dag. Als vervolgens ook de lopers van de 30 erbij komen wordt het echt druk. Mensen hebben al gladiolen in hun rugzak gestoken en langs de kant zie je mensen speuren naar bekenden tussen de lopers. Groepen formeren zich, de militairen hebben hun laatste rustplaats, krijgen daar hun medaille en lopen vervolgens naar de wedren voor het défile, waarbij een detachement vaak ook vooraf gegaan wordt door een muziekkorps. Dat gebeurt echter ver voor mij. Om dat te zien, kijk ik terug op Omroep Gelderland...

Ik app mijn familie waar ik ongeveer ben, dan weten ze wanneer ze moeten gaan opletten...ik weet gelukkig waar ze staan, want ik stond opeens voor hun neus...ze zagen met niet aankomen. Van Mr. X kreeg ik een bos met gladiolen, die gelukkig helemaal in een zijvak van mijn rugzak paste (ze zijn best zwaar) en op het kaartj: Kei goe gedaan mama!!! Hoe lief. Ik neem weer afscheid en ga mijn laatste kilometers maken. Het is warm, druk en heel, heel, heel veel geluid. Het publiek staat echt 10 rijen dik achter de dranghekken te zingen, mensen toe te juichen en dat alles wordt dan nog weer overstemd door heel veel geluidboxen...En uit alle boxen komt wat anders. Het is niet van elkaar te onderscheiden.

Tot slot kom je langs de tribunes, waar ook de VIPs vertoeven. De marsleider schudt mensen de hand. Lopers komen hem bedanken voor de organisatie, de beslissing om dinsdag niet door te laten gaan etc. Een paar meter verder is de burgemeester in gesprek met wandelaars en nog weer wat verder staat een hele Defensiestaf uit te kijken naar militairen. Om de hoek zitten de tribunes niet meer vol na 16 uur, dat is wat raar als er om de hoek nog rijen dik publiek staat...Dan nog een keer de hoek om en de finishvlag is in zicht. Een emotioneel moment. Het doel is bereikt. Mensen gaan gearmd naar de finish, pinken een traantje weg of hebben een hele grote lach. Ik weet niet meer wat ik deed, maar was wel enorm trots op mezelf. Mijn uitspraak van 22 jaar geleden waar gemaakt: ik ga die 40 ooit nog eens lopen en dan wel genieten. Helemaal op eigen kracht, elke keer mezelf gemotiveerd om te gaan trainen, weer verder te gaan, hoop gehouden op tijdig herstel van mijn voet/enkelblessure.

Een laatste keer afmelden en de beloning in ontvangst nemen. De zwaarste meters van de dag zijn vervolgens de meters naar de fietsenstalling. Late start, dus behoorlijk achteraan en dan ook nog eens aan het einde van een vak...Maar ook dat is goed gekomen, thuis de schoenen uit... en gauw in bad om de kramp in mijn voeten wat te verminderen. Lukte niet helemaal, dus stilzitten tijdens het eten was niet echt gemakkelijk. Het was genoeg. Ik vroeg me wel af of ik nog een dag had kunnen lopen. Ook of andere wandelaars dat nog hadden gekund...want ja, het waren 3 wandeldagen en geen 4. We zullen het dit jaar niet weten. Waarschijnlijk was dat wel gelukt, dan was de instelling toch anders op zo'n derde dag. Misschien dan volgend jaar voor een herkansing van 4 dagen?

Ik zou nog veel meer kunnen vertellen over al het leuks van langs de kant: mensen in badjas die toch even een kijkje komen nemen, een man in net pak die zijn meelopende collega's nog even begroet voordat hij naar kantoor gaat. twee kleuters die hun taak om bekertjes water te vullen super serieus namen (ze hadden dan ook een heuse buitenkeuken aan de straat met waterkraan), de vriendenclubs op de oprit,  een omaatje op een stoel, alle bewoners van een verpleeghuis op een rij, baby's die door de herrie heen slapen.

Heerlijk om het zo allemaal op te schrijven en jullie te laten mee genieten.

Françoise

Vierdaagse 2022, Donderdag

 Voorafgaand aan de week van de Vierdaagse hield iedereen zich vooral bezig met de weersvoorspellingen van de dinsdag...Ook ik hield het nauwlettend in de gaten. Het was goed dat ik me op tijd realiseerde dat er ook nog zoiets was als loopdagen na dinsdag, want op donderdag was het echt ander weer en had je regenkleding nodig. Mijn masseur van dinsdag had het al voorspeld: donderdag zijn er mensen onderkoeld.

De dag begon toen om half vier (ja half vier) de wekker ging. Meteen eruit, niet snoozen zoals ik thuis meestal doe op een werkdag. Tijdens de vierdaagse sta ik meteen AAN. Thee zetten, boterhammen smeren, yoghurt eten, nog even de route bekijken, check of alles in de tas zit, waterflesjes vullen, kousen aan, foto maken en op instagram plaatsen, schoenen aan en op de juiste manier strikken (niet te strak, niet te los), huissleutel mee, rugzak op en fietsen naar de Wedren. Deze ochtend een vroege start, de zon was nog niet op en een vestje was best lekker.

De start was droog en de studenten stonden ons allen weer uit te zwaaien en succes te wensen. Vestje kon tijdens het lopen wel uit en de eerste kilometers verliepen droog. Na mijn eerste koffiestop (vestje weer even aan tegen afkoelen) begon het al wat te spetteren, maar dat hield gelukkig ook wel weer op. Deze dag kocht ik een heerlijke appelflap voor bij de koffie en en een tweede koffiestop hield ik toen ik bij de boer een beschuit met aardbeien kocht. Een toefje slagroom maakte het af. In een tent zaten wel 10 mensen beschuiten te voorzien van aardbeien. Dat moet ook wel want in een paar uur tijd worden er zo'n 2000 verkocht.

Het languit zitten/liggen tijdens een iets langere stop was me eigenlijk wel goed bevallen en omdat het nog droog was kon ik dat weer wat kilometers verderop ook prima doen. Even genieten van alles wat langs loopt en met de ogen dicht even afsluiten van de wereld om je heen. Deze dag dacht ik veel aan mijn vader. In dit glooiende landschap heeft hij immers heel veel kilometers gefietst met zijn wielermaatjes en vandaag zou ik ook langs de plek komen waar hij met hartfalen van zijn fiets is gevallen en niet meer is bijgekomen. De exacte plek weet ik niet en misschien is dat ook wel zo fijn. In gedachten zag ik hem fietsen en zie ik voor me hoe hij op zijn fiets ziet, kan vertellen over het juiste materiaal en later op de dag naar de Tour zou kijken.

Na de stop weer op weg en het begon weer te regenen. Eerst nog zachtjes, de druppels verdampten sneller dan dat je er nat van werd, maar voordat ik Groesbeek binnenliep was het toch echt wel hard gaan regenen en werd de regenjas aangetrokken. Het water vormde stroompjes in de straten en het geheel was iets minder feestelijk dan met een zonnetje. Komkommerschijfjes en tomaatjes lagen in een waterig bakje en snoepjes werden er niet uitgedeeld. Toch nog heel wat dappere toeschouwers langs de kant!

Na Groesbeek werd het wel weer tijd voor een eetstop en ik wilde ook wel even mijn schoenen uit...maar ja, waar ga je zitten als het zo ontzettend plenst? Een droog plekje zou welkom zijn. Ik begon aan de zevenheuvelenweg en nam me voor ook een bezoekje te brengen aan de Canadian War Cemetry. Op deze begraafplaats liggen 2619 militairen die sneuvelden in de Tweede Wereldoorlog, vooral Canadezen. Alle militairen die meelopen worden geacht hier te herdenken en diverse detachementen doen dit door een krans te leggen. Dit soort begraafplaatsen maken me altijd nederig en dankbaar voor de vrijheid waarin ik mag leven.

Zowaar was er ook een mogelijkheid om hier droog te zitten. Ik vroeg me even af of het niet gek was, maar ik was niet de enige en ook militairen maakten van de gelegenheid gebruik om droge sokken aan te doen, nog wat talkpoeder in hun schoenen te gooien en een moment rust te nemen. Mijn voeten waren nog droog, dus na een boterham en wat water kon ik mijn weg door de regen vervolgen.

Een eindje verder ging ik speuren naar een quiltbekende. Zij zou uitkijken naar mijn kousen en ik naar haar en haar vriendinnen. Blijft toch spannend of je elkaar ziet...Het is gelukt! Dank je wel Mieke (en vriendinnen) dat je er stond in de regen. 

Het laatste stukje Nijmegen in was toch nog wel wat verder dan ik dacht. Het ging nog prima, maar ik was er wel een beetje klaar mee...Gelukkig is het allerlaatste stukje weer een groot feest. Een complete straat in het wit: witte vlaggen, witte tenten en alle feestvierders in het wit. En als je daar bent, dan weet je dat je er bijna bent!

Thuis eerst al die natte spullen uit, even een huispak aan, kopje thee en Tour kijken. Ik had kramp in mijn voeten... en besloot dat een warm bad heerlijk zou zijn. Niet te lang je voeten weken, maar onder de douche STAAN is niet erg relaxed. Dus lekker even in een warm bad, daarna alle natte spullen uit de tas, kranten in de schoenen (waren niet zo nat van binnen, maar voor de zekerheid), nog even een shirtje wassen voor de dag van morgen, eten en weer naar de Wedren voor een massage. Ik ging op tijd, want woensdag moest ik lang wachten. Dat was toen niet erg met het warme weer, maar met de regen wat minder. Het was gelukkig droog op de fiets....en ik kon zo doorlopen. Wat een verschil met de dag er voor, waarschijnlijk toch veel mensen die in hun natte plunje niet meer gegaan zijn. En als je ver van de Wedren zit, ga je niet nog even terug...

Op tijd naar bed, want nog 1 keer zal de wekker vroeg gaan. Slapen lukt vast beter met de lagere temperaturen...

Nog 1 dag lopen, wordt vervolgd.

Françoise

De Vierdaagse 2022, Dinsdag en Woensdag

Een week vol belevenissen...genoeg om te vertellen, teveel om allemaal hier te vertellen! Laat ik maar in chronologische volgorde houden en beginnen bij dinsdagochtend. Het was al vroeg warm op de wedren en ik was niet de enige die voor een massage kwam, dus begint je dag met een gezellig gesprek in de wachtrij. De standaardvragen: hoeveelste Vierdaagse, waar logeer je en loop je alleen of met een maatje? De rest volgt vanzelf. Iedereen heeft zijn eigen verhaal, samen hebben we een gemeenschappelijk doel!

De massage was heerlijk de organisatie super en strak. Masseurs stonden in de rij klaar om de wandelaars te behandelen, een praatje te maken en de sfeer was opperbest. Lange dagen zullen ze maken tijdens de wandeldagen tegen een minimale vergoeding. Ze leren in deze dagen van elkaar en zorgen voor hun benodigde uren om bekwaam te blijven.

De sfeer was op deze dinsdagochtend opperbest op de Wedren, mensen kwamen zich nog inschrijven, dronken een kopje koffie, bespraken de zin van het afgelasten van deze dag, de waanzin om toch te gaan lopen en wat verder te doen vandaag? Ik besloot een rondje door de stad te maken op weg naar het museum. Eerst eens kijken of de vulpenwinkel echt open was...(zondag geen briefje op deur) en ja hoor: OPEN. Ik kocht dus nog maar een vulpen voor in mijn collectie en natuurlijk een potje inkt. In een passende kleur bij het weer. Mooi aandenken om mee te schrijven. Een andere wandelaar kocht een potlood en gum om de dag puzzelend door te komen.

Het was rustig in de stad (al erg warm), in de boekhandel (lekker koel) zaten wandelaars te lezen onder het genot van een kopje koffie en bij de outdoor speciaalzaak waren alleen vierdaagselopers te vinden. Even een rugzak passen, kijken naar een shirt of andere schoenen. Ik liep verder op weg naar het museum en kwam toen langs Cool Blue. Nou had Mr. X vorige week al een laptop uitgezocht op Internet en hadden we in Den Bosch al voor meer info gekeken, maar eerst moesten we zeker weten dat hij over was...Dat wisten we inmiddels maar toen was de laptop inmiddels tijdelijk uitverkocht. Wat een teleurstelling en ik had al gezegd dat hij maar verder moest kijken voor een andere. Keuze genoeg. Ik besloot even bij deze lekker koele winkel naar binnen te lopen en te vragen hoe tijdelijk tijdelijk uitverkocht is. De medewerker zou het even opzoeken...nou mevrouw goed nieuws: ze zijn weer op voorraad en zelfs hier in de winkel. Ik ging dus met laptop de deur uit en niet meer naar het museum (ik schatte in dat de doos niet in een kluisje zou passen). In gematigd tempo wandelde ik terug naar huis. De rest van de middag zaten we binnen, deuren dicht en breide ik aan een sok en keken we naar de Tour.

O, wat was het warm van dinsdag op woensdag. Ik kon er niet van slapen, het was niet te harden in de slaapkamer, geen zuchtje wind en ik besloot om buiten te gaan slapen. Ietsje pietsje koeler dan binnen. Om half twee viel ik in slaap en om vier uur ging de wekker. Goed begin van de eerste dag... Woensdag is de dag van Wijchen en wordt ook wel Roze Woensdag genoemd. Veel lopers met een roze shirt aan, allerlei andere roze attributen en ook de regenboogkleuren heb ik veel in kleding gespot. Ook deze dag was warm met een temperatuur boven de 30 graden Celsius. Die warmte merk je vooral op plaatsen binnen de bebouwde kom, een weg vol asfalt en geen bomen die voor verkoeling zorgen (dinsdag hoorde ik op het nieuws over een onderzoek in Zwolle naar de warmte in de steden en ik kan je verzekeren dat groen heel, veel scheelt!). Ik zorgde ervoor dat ik heel goed at en dronk, maar toch moest ik bij het verlaten van Weurt een schaduwplekje opzoeken om even af te koelen en nog meer te drinken en te eten. Je moet in de hitte echt heel alert zijn op tekenen van je lijf...Ik zocht dus niet naar het beste plekje, maar plofte in het eerste schaduwplekje in het gras neer (van later zorg of ik nog overeind kon komen), at een boterham, dronk water, nam een dextro en wat zoute crackertjes. Toen 10 minuten languit en even de ogen dicht. Helemaal niet raar, er lagen meer mensen om mij heen om even energie op te doen voor de laatste kilometers.

De laatste kilometers gaan door de stad en dan is er niet echt meer een mogelijkheid om nog een rustplek te vinden. Nog een laatste keer  water bijvullen (dank aan al die bewoners langs de route die je voorzien van water met een klaarhangende tuinslang) en op naar de Waalkade en het feestgedruis. Op de Waalkade was het ook warm, in verband met de festiviteiten stond het er vol met eettentjes, waar de lucht van pannenkoeken, hotdogs, hamburgers, frietjes, suikerspinnen en bier door de neusgaten naar binnen kwam. Niet iets waar je op zit te wachten als je moe en verhit bent. En de eigenaren zijn duidelijk met een ander feest bezig dan het wandelen, want een wandelaar die vroeg om zijn flesje met water te mogen vullen kreeg nul op rekest...

Op het moment dat je de Waalkade af komt, beland je tussen de dranghekken...zo wordt de weg vrij gehouden voor de wandelaars en staan de bezoekers van de zomerfeesten 10 rijen dik achter de dranghekken de wandelaars aan te moedigen. Groot contrast tussen de bezwete wandelaar met een flesje water en de (al dronken) feestganger met witte wijn of biertje. Maar ook langs de kant veel roze en je weet dat je er dan bijna bent...Nog een keertje wachten om over te kunnen steken naar de wedren en af te melden. Bij het afmelden wordt je polsband gescand, je controlekaart van de dag gecheckt en krijg je de kaart voor de volgende dag. De controle kaart wordt meestal 2x geknipt onderweg. Je weet vooraf niet waar deze geknipt wordt, in welke van de 8 vakken deze geknipt wordt en hoe het knipgaatje er uit zal zien...Dit alles om fraude te voorkomen, ja er zijn echt mensen die een kortere route nemen. Ik hoorde dat er op de Dag van Elst ook altijd controleurs staan bij het station van Elst of daar geen wandelaars in en uit de trein stappen....

De eerste wandeldag was dus warm, maar na een douche, heerlijke maaltijd en een massage was dit snel vergeten en met een koelere nacht keek ik vol vertrouwen naar de tweede wandeldag: Groesbeek, een mooie route. Ander weer voorspeld, dus regenkleding ging de rugzak in, vestje klaarleggen voor op de fiets en rustmomenten. Thermoskan voor de bouillon kon er uit, droge handdoek erin en natuurlijk extra sokken/kousen. Op tijd naar bed, want donderdag een vroege start (4:45 uur).

Wordt vervolgd....

Françoise

Aanpassen

 Gisteren meldde ik mij op de Wedren voor de Vierdaagse. Fijn alvast op zondag, zodat er nog een dagje was om bij familie in de tuin te hangen, het menu door te nemen voor de hele week en nog wat boodschapjes te doen. Natuurlijk was ik niet de enige die in de rij stond (traditiegetrouw hier ook een rij) voor het inschrijven en we speculeerden over de aankondiging voor de aanpassingen van de dinsdag. Natuurlijk wisten we dat die zouden komen, maar hoe dan? De meesten dachten aan het verkorten van de afstand, vroeger starten en later mogen binnen komen. Wellicht was dat eerder een wens dan een verstandige argumentatie...en met anderen in de rij luisterden we naar de persconferentie op de telefoon.

Geregistreerd en klaar voor dag 1

Natuurlijk teleurstelling dat we dinsdag niet hoeven te lopen, de tocht naar Elst is een mooie route. De enige dag dat de Waal wordt overgestoken...jammer maar het is niet anders. En al snel werd er nagedacht over hoe dan de dinsdag in te vullen. Een medeloopster achter mij in de rij zei: O. dan ga ik dinsdag lekker breien en ik zei: O, dat ga ik ook doen. En zo werd er een foto getoond van een breiwerk en vertelde ik over de sokken die ik aan het breien ben.

Even een sok tussendoor...

Details over hoe en wat waren nog niet bekend en volgden later op de website...

Met deze wijziging in het programma hoefde ik natuurlijk nog niet op tijd naar bed...(dat kan wel een dag later) en zo fietste ik 's avonds met mijn zus naar de andere kant van de Waal (ja, over de Waalbrug, dan heb ik die toch maar gehad) en zakten we op het festivaleiland met een drankje in het zand om naar het vuurwerk te kijken van de Zomerfeesten. Wat een ontzettende hoeveelheid mensen in de stad en ook een enorme hoeveelheid fietsen in alle extra geplaatste rekken en fietsenstallingen. We hadden werkelijk een fantastisch zicht op de stad en het vuurwerk. Een heerlijke zomerse avond.

Uitzicht over de Waal vanaf de Waalbrug

Gelukkig heb ik twee breiwerken meegenomen, mijn sokken voor de wedstrijd en een shawl die deze maand af moet...vandaag en morgen dus heel veel breitijd. Ook mijn laptop is mee, dat blogt toch het fijnste. Mijn slaapkamer heeft een bureau en met alles nu dicht is het daar goed uit te houden. Later is het wel weer lekker in de tuin.

Om mezelf te verwennen had ik massages afgesproken op dinsdag, woensdag en donderdagavond. Deze worden gegeven door de NGS in samenwerking de de Stichting 4daagse. Nu gaat dat dinsdagavond niet door (tent op de Wedren dus veel te warm), maar mag ik al dinsdagochtend komen...ik zie dat nu maar als een wellnes-moment. Daarna ga ik even kijken of de vulpenwinkel misschien open is (er hing geen briefje op de deur dat ze gesloten zijn komende week) en een museumbezoekje lijkt me ook fijn). Dat lijkt me een mooi ochtendprogramma: toch even de benen strekken en eruit. Daarna lekker naar binnen en weer verder breien en bloggen.

Op de Wedren

Voor nu rustig aan!

Groet, Françoise

Spannend

 De afgelopen weken waren druk met voorbereidingen voor de Vierdaagse van Nijmegen en er zijn natuurlijk de laatste loodjes van het schooljaar voor Mr. X. Hij vond het maar niets in Havo 3 het afgelopen jaar, was niet gemotiveerd en dan duurt een schooljaar lang. Moeilijk om 2x thuis te zitten met corona, niet heel erg ziek, maar wel het zelf moeten uitzoeken met de lesstof...Toetsen inhalen, afspraken hiervoor meermalen moeten verzetten (weer thuis met een verkoudheid of de docent afwezig). Kortom, hoe verder? In maart ontdekten we bij een gesprek over profielkeuze dat met een overgangsbewijs van Havo 3 naar Havo 4 ook naar het MBO kunt...Dat opende perspectieven en ik zag een glans in zijn ogen verschijnen.

eindelijk stokrozen in de tuin

Na een goed gesprek met de mentor is hij de laatste periode een stuk gemotiveerder aan de slag gegaan en het zou niet makkelijk worden. De mentor is hem echt ter wille geweest met wat vrijstellingen en zo was daar vandaag het verlossende bericht dat hij over is. Dus op naar het ROC in Tilburg voor de opleiding Sport en Bewegen. Meteen stage lopen, zelf je introductiekamp regelen en allemaal sportieve jongelui bij elkaar. Hij liep vanavond helemaal te glimmen.

Morgen gaan ze dan eindelijk met school naar de Efteling (nog tegoed uit de brugklas) en volgende week de laatste afsluitende activiteiten.

Spannend is het ook hoe de Vierdaagse volgende week zal verlopen, het belooft warm te worden en zondag zal er beslist worden hoe hier mee om te gaan vanuit de organisatie. Ik ga er in ieder geval voor zorgen dat ik genoeg te drinken bij me heb. Niet alleen water (dat kun je onderweg wel tappen), maar ook bouillon en een sportdrankje.

Ronde 2 SWC 2022

Intussen werk ik thuis lijstjes af, brei ik aan de sokken voor de wedstrijd, geniet wat van de tuin, ging lekker shoppen in de uitverkoop, lees een boek, doe gewoon weer de was en volg natuurlijk de Tour de France. Op de achtergrond staat de tv aan met De Avondetappe, spannend hoor die beelden berg op tussen al dat publiek door.

Samen op schoot, lekker warm

Tot snel, ik ga jullie op de hoogte houden van de Vierdaagse. En als dat niet lukt? Dan ben ik waarschijnlijk gesmolten.

Groet, Françoise

Maandag wasdag

Vandaag maar eens ouderwets maandag wasdag, of beter gezegd maandagavond wasavond...Het hele weekend was ik weer eens op stap en ook het weekend daarvoor was volgepland. Uiteraard met wandelen, maar ook met andere heel leuke activiteiten. Mocht je denken hoe is het met mijn belofte om elke twee dagen te bloggen voor mijn lappenmandvriendinnetje...dat is dus niet helemaal gelukt. Maar ik mijn vriendinnetje in een van de weekenden gezien  en heerlijk bijgepraat...en geappt in een vriendinnengroepje, dus dat komt helemaal goed.

Met alle die volle weekenden komt de was dus ernstig in het gedrang en mijn plank in de kast met de juiste shirts en sokken werd nu toch wel erg leeg...Vanavond dus maar een paar wassen draaien en morgen ook nog...

Nu over tot de leuke dingen die ik in de weekenden deed. Op 11 juni wandelde ik vanuit Vught naar Den Bosch. Op zich niet ver, maar ik deed dat met een omweg via Nieuwkuijk en Vlijmen, zodat ik deze dag op meer dan 30 km wandelen uitkwam. Mooi weer, al bijna iets te warm en waar ik een week eerder dezelfde afstand fluitend liep, had ik er nu mentaal wat meer moeite mee. Onderweg miste ik een paaltje van de route waardoor ik wat om liep en later in de stad was dan mijn planning...na het kopen van cadeautjes en de benodigde thee nam ik dan ook maar de bus naar huis in plaats van te gaan lopen. 

Op zondag ging ik met twee vriendinnen naar Utrecht naar de Dutch Pen Show. Wat was dat gezellig. Hoe leuk is het om quiltvriendinnen te hebben die ook van vulpennen houden. We schakelen tussen lapjes en inkt tijdens de lunch in onze verhalen en vooruit voor 2 van de 3 zijn ook de breinaalden niet ver uit de buurt. We volgen een workshop in het opzetten van een Bullet journal, kopen een pen, adviseren een ander om toch vooral die pen te kopen die ze op het oog heeft... en kopen ook nog prachtige etuis. Daar had ik vorig jaar al naar staan kijken, maar toen hadden ze alleen bruin en zwart. Nu lag er ook paars, dus heb ik maar meteen toegeslagen. En toen er ´s middags nog steeds paars te bekennen was ook nog een tweede etui...Een van de vriendinnen is nu met vakantie en we verwachten een prachtig vakantieverslag.

Ik dacht op een doordeweekse avond wel tijd te kunnen vinden voor het schrijven van een blog, maar ik bedacht opeens dat ik wel hordeuren wilde bij de woonkamer en keuken. Niet eens zozeer om de vliegen buiten te houden, maar onze lieve kittens binnen en toch ook frisse lucht...Ook vind ik het zo raar om in de tuin te zitten met de deuren dicht (soms beter met de warmte, maar toch raar). Ik heb dus al een paar avonden tijd gemaakt om te klussen en die deuren te zagen en te monteren. Nog niet helemaal klaar, want er moet wel wat tijd overblijven om op de bank te zitten met een boek of breiwerk. De boog kan immers niet altijd gespannen zijn.

Poes denkt dat ze mee mag.

Zo was het opeens dus weer vrijdagavond, deed ik alvast wat huishoudelijk werk, want zaterdag werd ik verwacht in Haaren bij Atelier Sopra voor een workshop wol verven. Nog nooit had ik mijn eigen strengen geverfd, dus best spannend. Ik had alleen maar bedacht: zomerse kleuren. Verder wil ik met op zo'n dag laten leiden door alles wat ik leer, de techniek en mogelijkheden onderzoeken. Dat gaat beter zonder te veel planning vooraf. Op deze hete dag vond ik rood wel passen, vervolgens hemelsblauw, warm geel, een mix van deze drie en tot slot nog wat aanvullende tinten in de kleine strengetjes. Bij het oranje voel ik nog de hitte van de dag, ik ruik de roze rozen in de tuin en geniet van het groen. Het is echter toveren in de pannen op het (elektrisch) vuur. Het eindresultaat is net echt.

Op zondag was het gelukkig weer afgekoeld en liep ik de Stan Meeuwsen Tocht, georganiseerd door de wandelvereniging uit 's-Hertogenbosch. De route van 40 km voerde langs bekende wegen en onbekende paadjes in de omgeving ten Zuiden van de stad. Leuk om weer nieuwe paadjes te ontdekken en de 40 km te hebben gelopen. Goed voor de mentale voorbereiding: ik weet nu dat ik gemakkelijk binnen de tijdslimiet kan lopen. Wel een stijve enkel vandaag en twee blaren...Die ontdekte ik pas thuis overigens. Ik heb ze lekker doorgeprikt en vandaag geen last meer van. Nu ga ik de kilometers in mijn benen goed onderhouden, mezelf en mijn enkel wat rust gunnen en me verheugen op de Vierdaagse. Nog 4 weken dan is de start. Ook de vakanties komen in zicht. Hebben jullie enig idee waar het eerste half jaar is gebleven?

Nog gauw even de foto's toevoegen, ik hoor de wasmachine roepen en ook mijn breiwerk vraagt om wat aandacht. 

groet,

Françoise

Aftellen

Vierdaagse lopers zijn van het aftellen. Ook op de website staat er een teller die langzaam aftelt naar de start.

Dit is de tijd tot de start van de 50 km op dinsdag 19 juli. Om 4:00 uur in de ochtend klinkt dan het startschot. (vorige keer lag ik nog in bed en werd er wakker van...) Dit jaar een mooie tijd om op te staan.

Ik heb er echt zin in, zaterdag wil ik een flinke afstand gaan lopen, moet toch een keer die 40 aantikken. Ook goed om te weten dat je dit kunt lopen...Maar eens even een route maken om ook de boodschappen in te passen (lopend naar Den Bosch met een omweg om mijn favoriete thee te halen bijvoorbeeld).

Voor zondag staat een ander evenement op de planning: the Dutch pen show (vraag me niet waarom deze naam in het Engels is). Dus ik maak een verlanglijstje: pen, etui, potje inkt, misschien een workshop, maar vooral gezelligheid. Met twee vriendinnen appen over de lijstjes, wensen enzovoorts.

Voorpret alom dus...

Groet,

Françoise

Qualifier sokken en meer

Wat een wisselend weer dit weekend. Gisteren liep ik een klein rondje (8km) in de stromende regen. Ik wilde even een jack testen of dit wat zou zijn voor de vierdaagse. Want ja, ook dan kan het regenen en wat doe je dan aan? Ga ik nog een poncho kopen, want die van de fiets is veel te lang aan de voorkant en te kort van achteren...? Ga ik voor een jack en laat ik mijn benen nat regenen?

Toen het gisteren zo ontzettend hard regende en ik dus alleen in het bos liep, kon ik daar eens goed over na denken...Natte benen is niet fijn, de regen liep in straaltjes van mijn jack af, zo op mijn rokje (mijn figuur en broeken zijn geen goede combinatie, dus ik ben van team rokjes). Na een kwartier zat deze dus al vast geplakt. Niet erg als je na anderhalf uur weer thuis bent, maar een hele dag...? Verder zouden mijn schoenen waterdicht zijn, dan bedoelen ze niet in een stortbui als het zo van je benen/kousen je schoenen in loopt. Een smal paadje met hoog gras was ook niet zo handig (toen liep het echt mijn schoenen in).

Ik heb het volgende geconstateerd:

• mijn wandelkousen zijn niet binnen een dag droog: ik heb nog een paar nodig.
• kranten in je schoenen helpt echt om ze droog te krijgen.
• de zooltjes moeten in een apart bakje met kranten, duurt te lang voordat deze droog zijn.
• ik heb geen regenbroek, maar een regenrokje nodig.
• het jack is waterdicht, maar je wordt toch nat...altijd warm in regenkleding.

Een regenrokje dus...ik dacht eerst: ik knip van mijn oude fietsregenbroek de pijpen tot boven de knie af...dan prop ik mijn rokje er wel in...Later dacht ik: ik kan natuurlijk ook een rokje maken van die broek. net zoals ze wel eens doen met een spijkerbroek. En zo zette ik gisteren de schaar in mijn broek (zat toch te strak om mijn benen) en werd de broek een rokje. Vandaag getest en geslaagd. Het had iets harder mogen regenen...

Om te voorkomen dat water je schoenen in loopt heb je natuurlijk ook weer hulpmiddelen. Maar die zijn vooral voor op de fiets...in de bergsport heb je Gamaschen die je over je onderbenen draagt en die je schoenen deels bedekken. Ik bedacht dat beenwarmers natuurlijk ook kunnen: als ze van wol zijn kunnen ze wat water opvangen. Ik vond nog een paar oude in de kast en trok ze vandaag aan. Helemaal omlaag toen de zon scheen en ik trok ze wat op toen het ging regenen en de temperatuur gelijk wat lager ligt. Nu heb ik alleen van die hele saaie beenwarmers. Zal ik er nog een paar breien van een sokkenwolletje? Met kleurtjes? Ik heb ze liggen en gebruik ze niet voor de sokkenwedstrijd, daar zijn de effen wolletjes meer geschikt voor.

Vanmiddag liep ik dus een klein ommetje (10 km) en had op deze extra vrije dag dus ook heerlijk de tijd om te breien (en het huishouden). Ik maakte de wedstrijdsokken af en heb me gekwalificeerd voor de wedstrijd. Morgen krijg ik het patroon voor de warming-up, iets met maar één kleur en ribbels..

Ik ga op zoek naar de wolletjes, de komende dagen geen wandelingen.

groet,

Françoise

Bankjes

 Als je regelmatig dezelfde route wandelt, weet je waar je de bankjes tegenkomt. Het bankje voor de eerste stop, het bankje voor de laatste stop en eventueel nog wat bankjes voor er tussen in. Bij een nieuwe route is het altijd maar afwachten waar en wanneer je een bankje tegenkomt.

Gisteren spotte ik een aantal fraaie exemplaren op mijn tocht naar de Loonse en Drunense duinen. Ik heb ze niet allemaal gefotografeerd. Soms omdat ik er op zat, maar ook omdat ik pas foto´s ging maken toen ik weer een leuk exemplaar tegenkwam.

Het eerste bankje waar ik stopte was een sportief bankje bij de IJzeren man, je kunt er allerlei oefeningen doen. Mijn voorkeur gaat eigenlijk uit naar het bankje 50 meter verder met mooi uitzicht, maar ik had al in de gaten dat het bankje bezet was. Het was een korte stop: sjaal af en een slokje water.

Het volgende bankje was een aantal kilometers verder, via brede en smalle weggetjes en bospaadjes. In de rugleuning staat "Annemiek". Vast een herinnering aan iemand die hier graag wandelde. Ik lees op de website van Natuurmonumenten dat je een Natuurbankje kunt kopen en laten plaatsen. Geen foto van het bankje, wel van het uitzicht en mijn nieuwe kousen en nieuwe schoenen. De schoenen kocht ik eerder deze week toen ik ontdekte dat de outdoorwinkel Schneider verhuisd was naar Rosmalen, vlak bij mijn werk. Ik had ze eerder al gemist in de binnenstad van Den Bosch. Ik testte dus zowel mijn kousen als mijn nieuwe schoenen...

Het uitzicht was totaal anders dan even daarvoor toen ik nog over dat smalle paadje liep en de akkers en huizen net achter me gelaten had.

Na dit uitzicht volgde het bankje van Tom. Eigenlijk niet een echt bankje, maar 3 stoelen bij elkaar. Al lopend fantaseer ik over Tom. Zou hij met twee vrienden hier regelmatig gelopen hebben en goede gesprekken gevoerd hebben over van alles en nog wat? Genietend van het uitzicht, de geur van dennennaalden en het geluid van de vogels. Slingerend door het bos vervolg ik mijn weg en het landschap verandert al weer.

Ik ploeg door het mulle zand en ben blij dat dit niet de ondergrond is tijdens de Vierdaagse. Het loopt zwaar, en in de zon wordt het al snel een warm klusje. Gelukkig heb ik een terrasje gepland aan het einde van dit duinentraject. Het vooruitzicht van een kopje koffie, een glas koud water en wat lekkers erbij maakt het makkelijker. Het verbaast me weer hoe rustig het is, lege vlaktes, in de verte hoor ik wat gepraat, mountainbikers op het pad verder op en een enkel gezin dat is neergestreken met wat schepjes.

Mijn terras(je) is De Rustende Jager, heerlijk om even op een stoel te zitten, het zand uit de schoenen te schudden en het koude water te drinken. Zo als altijd is de diversiteit aan mensen groot op dit terras. Er zit een groepje vrouwen dat aan de wandel is. Er zit een groep van 10 mannen in wielertenue, eerst een drankje, dan een lunch. Ze lopen ongemakkelijk op hun fietsschoenen. Zakdoek, portomonne en telefoon komen uit de achterzakken op het shirt. Een aantal heeft dezelfde shirts, waarop staat:

Liège-Bastogne-Liège challenge. Of te wel Luik-Bastenaken-Luik challenge. Een bekende klassieker in de wielersport. En zo als altijd als ik zo'n groepje mannen zie, denk ik aan mijn vader. Hij heeft zijn hele leven gefietst, alleen en in clubjes. En vast ook niet altijd op het fietspad als de weg ernaast voorzien was van asfalt en het fietspad niet. Ik geef wielrenners dan ook altijd voldoende ruimte.

Naast wandelaars en wielrenners ook mountainbikers, ruiters en een gezin op pad. Hondenuitlaters en mensen die gewoon van een terrasje genieten. Sommigen komen hier vast elke week, anderen zijn met vakantie.

Het uitzicht op bovenstaande foto is genomen op het laatste bankje van de dag. Op de heenweg ben ik ook langs dit bankje gekomen, maar had het niet mijn aandacht en zie je het ook bijna niet. Het ligt aan de andere kant van de weg, in de rand van de akker en verscholen achter een bosje. Ik vond het tijd voor een languit-op-het-bankje moment. Hoofd op de rugzak en even gestrekt. Zo kon ik deze foto maken door het bladerdak van de eik. Het lag prima, maar toch moest er nog 6 km gelopen worden. Dus hup weer in de benen, op naar huis.

Thuis wachtte ook een bank, daar ben ik op geploft, schoenen en kousen uit en een eerste analyse gemaakt van de status van mijn lijf. Mijn enkel heeft de eerste prio: beetje stijf, maar onderweg geen enkele pijn gehad. Nu is dan natuurlijk de vraag: komt dat door het doen van de oefeningen, de kousen of de schoenen? Het zal wel een combinatie zijn. Ik ben er in ieder geval blij mee!

De kousen: zitten goed in de schoen, minder moe, niet te warm, fijn als je langs wat hoger gras loopt. Enig nadeel: zo worden mijn kuiten nooit bruin.

De schoenen: lopen heerlijk licht, fijne veters (niet glad). De iets hogere schacht is even wennen, de drukpunten rond de enkel zijn net anders. De ervaring leert dat dit na een paar keer lopen weg is.

Kortom: een mooie wandeling van bijna 30 km.

Beetje stram en stijf, maar geen spierpijn en 's avonds nog wat in de tuin werken ging prima.

Minpuntje: een blogje schrijven is er niet van gekomen.

Een fijne Pinksteren gewenst.

Françoise