Opeens alweer Februari

 Hoe is het toch mogelijk dat het alweer Februari is? De weken vliegen om, de weekenden zijn ook zo voorbij en ook de werkdagen glippen onder je vingers vandaan. In mijn hoofd rijgen zich vaak woorden aan een tot mooie zinnen, maar verder dan dat komt het niet. Nu toch maar eens even stilstaan bij alles wat ik de afgelopen weken deed. Natuurlijk werken...een paar nieuwe collega's en dat brengt verandering met zich mee.  En als je van meestal met 5 op kantoor naar meestal 8 of 9 gaat, is het een grote verandering. Meer reuring, maar ook meer mensen die wat vragen, die met elkaar praten (en dat dan voor jouw bureau...), de koffie is sneller op, de waterkoker staat vaker aan (het blijkt maar weer dat niet alle IT-ers koffie drinken). Kortom, het is weer even de juiste balans vinden met elkaar.

In tussen schreef ik me in voor De Vierdaagse van Nijmegen, ja dat is toch een soort van virus...het kriebelt als ik de beelden zie. En dan hopen we dit jaar op 4 dagen lopen...De eerste training zit er op. Ik maakte een mooie tocht in Schaijk, natuurgebied de Maashorst. Het was een goed georganiseerde tocht door de wandelvereniging en je krijgt meteen het Vierdaagse gevoel. Want al die mensen die de langere afstanden lopen, zijn over het algemeen Vierdaagse lopers.

Daar was het hoofd dus al weer vol van...inmiddels zijn er al bijna 30.000 lopers ingeschreven. Al deze mensen hebben hem al minimaal een keer succesvol gelopen of zijn geboren in 2005-2011. Vanaf de 10e gaat de inschrijving voor iedereen open.

Dat was één ding dat me bezig hield...daarnaast heb ik de Sockmadness Forever in mijn hoofd. Een jaarlijks terugkerend evenement via Ravelry. Een sokkenbreiwedstrijd. Er worden teams gevormd en alleen de snelsten van een team gaan door naar de volgende ronde. Tot er na ronde 6 (of 7) nog maar 1 persoon per team over is, die strijden dan in een laatste ronde tegen elkaar. Eerder al wel naar gekeken, maar niet aan mee gedaan. Nu na twee zomers sokken breien, durf ik het wel aan. Ik ben geen onervaren sokkenbreister meer. Alhoewel plaatsing in een snel team me wat overdreven leek...dat is goed voor mensen die de hele dagen tijd vrij kunnen maken om te breien.

Ik heb me dus opgegeven en ben nu met een opwarmsok bezig en het afronden van een aantal andere projecten. Die opwarmsok wilde ik eigenlijk overslaan (heel verstandig, eerst nog wat afmaken), maar een van de patronen was gewoon te leuk...en omdat ik mijn schaapjes geteld/gebreid had, mocht het toch van mezelf. Ondertussen staat er een blik klaar met daarin alle sokbreibenodigdheden en kocht ik nieuwe sokkenwol. Vooral lichte kleuren, want dan zie je kabels etc. beter. Ook handig als je tot in de kleine uurtjes gaat zitten breien of nog laat een foto wilt maken. Ik heb mijn kleurkeuze Lente genoemd..pastels dus en aangevuld met restjes.

Inschrijven kan nog tot de 14e...mocht je zin hebben. Kort daarna start de kwalificatieronde...eerst die dus doorkomen om in een Team terecht te komen. Je snapt dat ik mijn agenda niet te vol plan...

Ondertussen ben ik ook begonnen met brood bakken. Ik kocht een mooie kom bij mijn Kitchenaid waarin je het brood kneedt, laat rijzen en daarna ook bakt. Mr. X hier thuis geniet er van. Zelf bakken in de oven is een kwestie van plannen....en dan kan het er prima bij. Van kneden naar breien en andersom.

Tot slot wordt er ook nog gequilt...en les gegeven. Afgelopen zaterdag was ik bij Wietske in Den Bosch om een les Paper Piecen op de naaimachine te geven. Wat een fijne dag was dat. Deze workshop ga ik in juni nog een keer geven. Het enthousiasme van anderen geeft altijd weer energie en zin om zelf ook aan de slag te gaan.

In mijn hoofd heb ik de afgelopen weken heel veel blogjes geschreven, maar ze haalden het scherm niet. De mooie zinnen zijn alweer verwaaid op een van die woon-werkverkeer fietstochtjes, wat blijft zijn wel de herinneringen aan van alles en nog wat de afgelopen weken: het wandelen, bakken, lesgeven en vooral die sokkengekte.

groet,

Françoise

Doughnuts

 Tijdens de vakantie werden (vooral de mannen) gegrepen door de donuts van Krispy Kreme. En dan gewoon de klassieke donut met een beetje glazuur. Dus de donuts zonder enige poespas…en dan niet die van Tim Horton of het merk dat je hier kunt kopen (voor veel geld). Ik bedacht dat ik ze dan thuis maar eens zelf moest maken. Met het juiste recept moet ik dat toch kunnen?

Een mooi doel tijdens het winkelen in Canada was een donut uitsteker, dat zou meteen een leuk souveniertje zijn. Helaas was echter de enige winkel waarvan ik denk dat ze deze wel zouden hebben dicht op de dag dat we daar waren. En een uur omrijden naar een winkel voor een uitsteker gaat me te ver. Net zo als we niet alle quiltwinkels op onze mogelijke route hebben gezien. Mijn gezelschap vond een paar winkels wel genoeg.

Maar ondanks dat ik de uitsteker niet vond bleven de donuts wel door mijn hoofd spoken en heb ik eenmaal thuis direct een online bestelling gedaan bij een Nederlandse winkel. Ook had ik nog poedersuiker nodig en dat koop ik altijd groots in bij de molen in Groesbeek. Een bus met poedersuiker bij de super schiet niet op.

En zo arriveerden mijn bestellingen vrijdag al met de post…en kon ik meteen aan de slag. Ik raadpleegde mijn bakbijbel en vergeleek het recept met een aantal recepten online. Zette alle ingrediënten klaar en ging aan de slag. Het is net oliebollen bakken: deeg, rijzen, frituren. Tot slot nog glazuren. In de Nederlandse recepten werden de klassiekers door een mengsel van suiker en kaneel gehaald, dat vond ik niet geschikt. Ik maakte een glazuur van slagroom, mascarpone en poedersuiker…

Het resultaat was heerlijk. Ze mogen nog iets luchtiger, dus een volgende keer nog iets langer kneden. En die volgende keer? Dat wordt zondag, want mijn collega’s fungeren graag als testers…

En terwijl ik dit typ zitten de katten op tafel. Ze zijn heel graag, heel dicht in de buurt en verzinnen van alles om dat te doen. Onder de krant door dichterbij sluipen en dan lekker gaan liggen bijvoorbeeld.

Groet, Françoise 

Koekjes

 Vandaag was het tijd om Koekjes te bakken. Mijn nichtje van 6 kwam een dagje op visite. Van een oma erfde zij een naaimachine en het was tijd voor wat instructie. En misschien konden we dan ook wel koekjes bakken...ze had thuis gehoord dat ik les had gehad bij Robèrt van Heel Holland Bakt en de cupcake cup, dus haar vertrouwen was groots.

Nadat we eerst de naaimachine hadden getest en constateerden dat deze toch echt eerst naar de naaimachine garage moet voor een beurt, werd het deeg gekneed voor de koekjes. Het deeg moest daarna een uurtje koelen, dus kon ze mooi op mijn naaimachine de zoom maken in haar tricotjurkje. Tweelingnaald erin en twee klossen gemêleerd garen: dat is natuurlijk smullen.

De volgende stap was royal icing maken: roze, lila en geel...voor op de kleine koekjes. Samen leerden we ook. De eerste icing was iets te dun waardoor het vormpje wat uitzakte, maar bij kleur nummer 3 hadden we het onder controle en werden het mooie vormpjes. En hoe fijn is het dan dat er ook glitter in huis is om te versieren.

Wat was het een heerlijk dagje...was aan de waslijn en inmiddels al weer in de kast. Een jurk afgemaakt, 100 mini-koekjes gebakken en heel gezellig met een zesjarige gekeuveld tijdens alle werkzaamheden die we samen leuk vinden.

Hoe het toch kan dat we zoveel dingen hetzelfde leuk vinden? We bedachten dat het in onze tweede naam moet zitten: allebei vernoemd naar mijn moeder. Die was handwerkjuf en is quiltster, dus in huis altijd genoeg lapjes en draadjes om mee te werken. En wat kan mijn moeder genieten van een kleindochter die ook houdt van lapjes en garen.

Weer thuis werd er uitgebreid verteld over hoe je moet spoelen, wat je kunt doen met een tweelingnaald en dat als je gaat bakken je het beste eerst alles kunt klaarzetten en afwegen. Waarop haar vader verzuchtte: "Begint het nu al dat ik dingen niet weet, die mijn kinderen wel weten? Ze is pas 6!"

Als de machine weer helemaal fijn werkt, maken we een nieuwe afspraak. Er moet nog wel een quiltje komen...het juiste voetje zit al bij de machine!

Fijne week,

Françoise

Inkt en Inspiratie

De weken vliegen om en voor je het weet is het alweer tijd voor een nieuwe letter. Eerst even een paar foto´s van hoe ik mijn haaknaald nu vast houd.

Eerst, de haaknaald stevig vastgeklemd met mijn pink:

 

en nu, zonder pink te gebruiken:

 

En van haken naar de puntjes op de i.

Hieronder wat handgeschreven woorden bij de i.

Ik houd dus ontzettend van I
nkt in een vulpen...Ergens vorig jaar begonnen met verzamelen van vulpennen en bij elke pen hoort een passend kleurtje inkt. Dit kan in dezelfde kleur zijn of juist een contrastkleurtje. En al zit ik voornamelijk achter mijn laptop tijdens werk, al mijn aantekeningen maak ik met vulpen. Er liggen er een paar standaard op kantoor (niet op de foto), maar ik kies er elke dag nog een paar om mee te nemen. Bij thuiswerken zwerven er ook altijd een paar op mijn bureau en wissel ik door de dag heen van kleur.

Ik maak lijstjes in de ene kleur en streep ze door met een andere kleur. Bij mijn agenda zit een vaste pen en ook mijn notitieboek voor de letters heeft een eigen pen.

En als ik een nieuwe pen koop, kies ik daar ook een nieuw kleurtje inkt bij. Liefst kleine potjes, ik krijg ze niet leeg geschreven denk ik zo.

En van mijn vulpen/inkthobby over naar het handwerken. Daarbij denk ik aan woorden als;

Inspiratie en Intarsia.

Ik ben een patroon van Kieran Foley aan het breien (mysteriyKAL8) en daar komt een heleboel Intarsia aan te pas. Zojuist heb ik net een paar naalden gebreid met 58 afzonderlijke bolletjes. Elke bolletje heeft een paar meter garen, dat is genoeg...Maar het is een hele klus. Geen werkje dat je even in je tas stopt om mee te nemen.

Hieronder een Impressie van hoe het werk er uitziet. Alle bolletjes, lekker door elkaar.

Maar het is Interessant om te breien en dat maakt het zeker de moeite waard.

Zojuist was ik bezig met het beslag voor brownies (ja die van de B en met de C van chocolade), beloofd aan mijn tienerzoon, omdat hij morgen op de fiets naar zijn honkbaltraining gaat, zodat ik naar een vriendin kan. En die vriendin heet Inge, net zoals mijn moeder en het is mijn tweede voornaam.

En in de ogen van mijn tienerzoon, is vriendin Inge ook gekoppeld aan brownies, die bracht ze vaak mee als we hier een dagje gingen quilten. Haar bijnaam hier in huis als we even duidelijk moeten maken over welke Inge we het hebben, dan is zij Brownie-Inge.

Maar ze is vooral quilt-brei-haak-bak-vriendin. We hebben altijd veel om over te praten.

En o ja, ze houdt ook van vulpennen!

Intussen begint het hier heerlijk te ruiken in huis...

Voordat ik morgen op pad ga, eerst nog wat aan het Huishouden doen. Vorige week gaf is de keuken een voorjaarsbeurt en bedacht ik dat ik ook wel een heel blog over het Huishouden had kunnen schrijven. Het is tenslotte een noodzakelijk kwaad.

Maar in een schone, opgeruimde keuken was het goed bakken dinsdagochtend in alle vroegte.

Ik maakte zelf de oranje tompoucen en ik vrees dat onze smaakpapillen nu verwend zijn met vers bladerdeeg (verbazingwekkend hoe een pakje boter met water en bloem een luchtig, gelaagd baksel wordt) en hoe heerlijk zelfgemaakte banketbakkersroom smaakt. Van een deel van het bladerdeeg maakte ik kaasstengels en de laatste heeft nog net de volgende dag gehaald.

Fijn weekend,

Françoise

Alle dagen familie

Alhoewel het inmiddels dinsdag is, ben ik nog niet helemaal bijgekomen van het weekend. Veel mensen, indrukken en georganiseer...De planning voor het weekend begon al op vrijdag, einde van de middag: er moet gebakken worden om te zorgen dat we op zondag genoeg lekkers hebben bij de verjaardag van Mr. X. Zaterdag was ik namelijk de hele dag op stap.

In januari spraken we me met neven en nichten van mijn vaders kant af, dat er nu toch eindelijk eens een neven-nichten dag moest komen. Sommigen zien elkaar regelmatig, anderen zien elkaar nooit of zelden. Dat laatste is dan vaak op een begrafenis. En zo werd er in januari een datum geprikt en troffen 25 (van de 29) neven en nichten elkaar in Beltrum. De plaats waar onze vaders/moeders opgroeiden.

Op naar Beltrum dus, in de Achterhoek. Eerst trotseerde ik de file die er op de A50 stond: allemaal mensen op weg naar de Ginkelse heide voor de herdenking van Operatie Market Garden. Ik zag de vliegtuigen overkomen en hoewel in de file staan nooit een pretje is, bedacht ik dat ik dit wel in vrijheid kon doen. Dat op deze plek mensen gevochten hadden voor mij, maar zeker voor onze ouders en grootouders.

Wat was het leuk om al die neven en nichten te ontmoeten, met elkaar te spreken, herinneringen op te halen, meer over elkaar te weten te komen. De meesten ken ik eigenlijk niet, ik heb ze weinig ontmoet. Afstanden waren in de jaren 60, 70 toch iets minder makkelijk te overbruggen.

Er waren veel foto's uit de oude doos. Dit is begin jaren zestig. Mijn moeder staat rechts op de foto. Mijn opa (van vaders kant) staat naast mijn moeder en de vrouw met hoed op is mijn oma. Wie er in de wagen ligt, is onbekend. 

Naast vele verhalen: de oudste nicht, de jongste, de langste, de gemiddelde leeftijden en alle beroepen brachten we ook een bezoek aan een oom en tante die nog steeds in de boerderij van opa en oma wonen. Het huis was wel wat gekrompen vonden wij allen. We klommen naar de hooizolder voor foto's, stelden ons op voor groepsfoto's. Zoals vroeger: op lengte en leeftijd.... 

In een van de schuren lag een enorme stapel touwen. Tijdens de winterse vrije momenten maakt mijn oom deze van de touwen waarmee de strobalen zijn samen gebonden. Hij haalt ze op bij boeren in de omgeving en heeft een handig systeem gemaakt om ze te draaien (of moeten we zeggen slaan?)

Mijn zus nam er een paar mee voor haar Amsterdamse bootje en ik eentje als herinnering. 

Een goede manier van hergebruik, upcycling/recycling.

Het gereedschap in de schuur hangt er keurig bij...mijn oom is duidelijk een broer van mijn vader.

Het restaurant met zalen ligt midden in Beltrum naast de kerk (hoe kan het ook anders...) en we gingen ook nog naar het graf van onze grootouders. Hoe bijzonder is het om daar te staan met al die nazaten.

Bijzonder was het om iedereen te ontmoeten, ook al ken je elkaar niet: het is OK. Ergens in het verleden stonden we ook al allemaal samen op de foto. We hebben dezelfde achtergrond, we delen genen.

's Avonds thuis zochten we elkaar op Facebook en werden er nieuwe vriendschapsverzoeken verstuurd en ontvangen. Met een aantal nichten was ik al bevriend en kwam ik tot de ontdekking dat ze altijd mijn blog lezen. Nou, deze keer gaat het dus ook over jullie.

Op zondag tijd voor een verjaardagsfeestje: Mr. X. is dertien, ja wel 13! geworden. En naast cadeaus hoort daar uiteraard taart en cake uit eigen keuken bij. Naast de klassieke appeltaart bakte ik een chocolade-perencake. Superlekkere combinatie. Zo gingen de gestoofde peren het beslag in:

Zo kwamen ze uit de oven: helemaal verstopt in  de cake (na het plaatsen in het beslag ging er nog meer beslag bij):

En zo zag het er uit op een bordje:

Het recept staat hier: Gwenn's Bakery

Familie en vrienden smulden er van. We konden nog heerlijk in de tuin zitten. Nu is het herfst en is het weer omgeslagen. Goed voor de plantjes in de tuin, ze hadden best wat dorst. Tijd voor herfstige bezigheden: volgende week begint D'ruitdaging weer. Ik ga weer mee doen en me hier regelmatig melden met de resultaten. Nu met een boek van de stapel op de bank!

Groet,

Françoise

Vakantie #3

Vorige week was een relaxte week. Heel veel gedaan, maar het voelde zo relaxed. Zelfs de computer ging op standje vakantie en ik hield me met andere dingen bezig.

Dinsdag had ik vanuit Rotterdam een quilt meegenomen, die mijn schoonmoeder niet meer heeft kunnen afmaken. Mijn schoonvader zou het heel fijn vinden als deze quilt nog af komt en dan mee kan naar de boot, zijn eigen fijne plekje. De quilt was bedoeld voor aan boord.

En natuurlijk ga ik de quilt met voorrang afmaken. Alle blokken zijn klaar, maar er moeten nog heel wat biesjes met de hand tegen gezoomd (quilt-as-you-go methode)

Eerst maar eens bekeken hoe de quilt in elkaar zou kunnen. Een patroon zat er niet bij, dus alle blokken uitgelegd, geteld en een plan gemaakt. Er ligt nu een stapeltje klaar met biesjes. Ik kan vooruit.

Op donderdag in de vakantie was het weer tijd voor een dagje buitenshuis. We reden naar Phantasialand, er waren nog een paar achtbanen die we vorig jaar over hadden geslagen en Mr. X had er wel zin in om deze te nemen.

We genoten van een heerlijk ijsje. De presentatie was werkelijk prachtig. En terwijl de mannen in de rij gingen voor de achtbanen, zat ik lekker op een stoel op het grote plein, soms in de zon, soms een spettertje regen, met een luisterboek op mijn oren (ging net met de muziek op de achtergrond) en een breiwerkje in de hand.

Het was werkelijk geen straf om hier zo relaxed te zitten. Genoeg te zien op dit plein, groot en klein, op weg naar de volgende attractie, wachtend op mensen, in de rij voor een Sückerwatte (suikerspin) of popcorn.

Vrijdag was het wat meer een regendagje...maar dat was perfect om 's middags Xanders nieuwe fiets in elkaar te zetten (on-line bestellen betekent zelf monteren...). Ik was dus met inbussleutels, handleiding en schroevendraaier in de weer om een voordrager te monteren, handrem te monteren en af te stellen, zadel er in, stuur er in...en tot slot de standaard en de banden oppompen.

Jammer dat er niet nog een tweede was, die was vast een stuk sneller gegaan!

Op zaterdag was het tijd om (ook) de keuken in te duiken. Ik heb een nieuw bakboek waar aandacht is voor glutenvrij, lactosevrij en suikervrij (geraffineerde suikers worden vervangen door honing, ahornsiroop of iets anders...)

Ik bakte een cake met amandelmeel, dadels, banaan en cacao. Vervolgens maakte ik nog reepjes met dadels, walnoten en kokos. En tot slot abrikozen-sesambolletjes.

Als vet wordt in deze baksels kokosolie gebruikt. 

En deze alternatieven voor de traditionele patisserie zijn ook heerlijk. De kleur van amandelmeel is wat anders dan tarwemeel, dus dat is even wennen. Ook het zoete is net was minder, maar ik merk dat je daar snel aan went. Ik probeer al een paar weken om zo min mogelijk suiker te eten. In ieder geval die producten waarvan het overduidelijk is dat ze vol geraffineerde suikers zitten probeer ik tot het minimum te beperken.

Zondag gaf ik mijn moeder de gebreide shawl cadeau. Ik ben helemaal vergeten er foto's van te maken...dat moet ik dan nog maar een andere keer doen.

En op zaterdag was ik nog bij kwekerij Muijderman in Veldhoven. Dit was een tip van vriendin Hilde na mijn vraag op Facebook voor tips. En terwijl ik daar ronddwaalde en genoot van alle planten, zag ik opeens een bekend gezicht vanuit mijn ooghoek. En ja hoor, daar liep Hilde. Dat was te leuk. Helemaal niet afgesproken, maar wel heel leuk. We zeiden dat al die plantjes net zo verleidelijk zijn als de lapjes in een quiltwinkel. Genieten van kleur, verschillende vormen en er past een heleboel op de kar...Ik had geen echt plan, maar wel van te voren wat favorieten opgeschreven, maar ik heb me ook laten leiden en inspireren door wat ik daar zag.

Alle planten kreeg een plaatsje in de achtertuin, en alle namen staan genoteerd in een schriftje. Ben begonnen met een Excel bestand met afbeelding, naam, omschrijving, bloeiperiode, kleur en waar het staat in de tuin...Op naar het volgende stuk van de tuin en dan weer als beloning wat nieuwe beplanting kopen. O en natuurlijk bloembollen: narcissen en tulpen of zo...

Ik was vanmiddag erg blij met een uurtje regen: dat scheelde een ronde water geven.

Mijn vakantie is inmiddels voorbij...nog een laatste weekje schoolvakantie en dan volgende week weer in het schoolritme.

groet,

Françoise

Verwend!

De afgelopen jaren ben ik als klasseouder heel actief geweest voor de klas van Mr. X en ook buiten zijn klas. Heel veel mailtjes, reminders aan ouders, klassenuitjes, cadeautjes kopen voor juffen, tijdschrift schrijven, herfstmarkt organiseren etc etc. 

Nu is dat allemaal voorbij en werd ik op de laatste schooldag verwend door school en ouders met een boek en een cadeaubon.

Van de cadeaubon kocht ik twee bakboeken, dan hoef ik me niet te vervelen. Ik haalde ze vandaag op bij de boekhandel en bakte de eerste koekjes. Dadelijk een kopje thee, een koekje en een leesboek.

Zaterdag was ik even in Ede bij de Hessenhof, biologische kwekerij. Wat een feest. De plantengids mocht mee naar huis, al was het alleen al voor de kaft. Ga ik eens rustig in kijken en wat plannen maken voor de tuin. Een paar planten mochten uiteraard al vast mee..

Bij school mocht ik een verlanglijstje inleveren. Eén van mijn wensen was het onderstaande, nieuwe boek over brioche en kantbreien. Nog een uitdaging om me de komende tijd in te verdiepen. Beide technieken zijn interessant en de combinatie zeker een uitdaging.

En natuurlijk mochten ook onderstaande poppetjes niet ontbreken. Geen echte Lego, maar dat maakt het niet minder leuk. Ik zag ze langs komen op Facebook en die moesten natuurlijk meteen richting Vught!

Nog zes dagen en dan is de start van de Vierdaagse.

En hoe attent is het dan als er een envelop in de bus ligt om ons heel veel succes te wensen en daarbij wat roze lapjes voor mijn Dear Friends quilt. Superattent van een quiltster uit de buurt...de lapjes gaan zeker van pas komen en ik denk dat er eentje wel in mijn Vierdaagse blokje past. Het patroon voor een eerste proefblokje ligt klaar. Plan is om dat volgende week mee te nemen...voor als de voeten moe zijn, maar de handen nog even iets willen doen.

Tijd voor een kopje thee met koekje!

groet,

Françoise

Oudjaar 2018

De laatste dag van het jaar is altijd een dag om terug te blikken en vooruit te kijken.

Wat bracht 2018 en wat zal 2019 ons brengen? Er worden goede voornemens gemaakt en challenges afgesproken. Dit kan op allerlei gebied zijn: opruimen, gezondheid, quilten, lezen etc.

Ook ik kijk terug op dit jaar. De grootste impact had dit jaar het overlijden van mijn vader. Onverwachts en nu nog dagelijks in gedachten. De ene dag wat meer dan de andere, maar altijd als ik een groepje wielrenners zie, een technisch klusje in huis doe of er wielrennen/schaatsen op TV is, moet ik aan hem denken. Wat zou hij genoten hebben van de prestaties van Tom Dumoulin en wat zou hij vinden van de nieuwe bondscoach bij het schaatsen.

Verder genoten we van een mooie, lange en warme zomer...

Mijn enthousiasme en het stellen van doelen op handwerkgebied in het eerste half jaar hebben zijn weerslag op het tweede half jaar: een pijnlijke schouder. Heel langzaam gaat het iets beter (zei ze optimistisch), maar vooral heel langzaam. De afgelopen dagen weer iets meer gedaan en dat wordt meteen afgestraft met een pijnlijke plek en een slechte nacht.

In het nieuwe jaar maar verder dokteren om er definitief mee af te rekenen.

Beetje breien in de vakantie: Zeeuwse sokken.

Beetje quilten: een stukje verder aan de mysterie.

Beetje bakken, na alle zoetigheid van de Kerstdagen, bakte ik zaterdag deze kaasvlinders. Leuk om zelf het bladerdeeg te maken. Vol verwondering keek ik naar alle laagjes in het deeg na het bakken.

En in plaats van handwerken kun je natuurlijk ook wat gaan schilderen. Niet helemaal mijn materie, maar wel leuk om te doen en te oefenen om dat beter te kunnen.

En wat zal 2019 ons brengen? In ieder geval een einde aan de basisschooltijd van Mr. X. De komende maand Open Dagen en meeloopmiddagen op middelbare scholen. Hij heeft zijn keus al gemaakt, dus dat kunnen we beperken...

En nog goede voornemens? Ik heb zojuist 2019 tot het jaar van de zolder verklaard: er staat nog heel veel dat uitgezocht kan worden....het streven is dat er maar 1 rij dozen/spullen staat, zodat je altijd kunt vinden wat je zoekt, zonder dat je eerst andere spullen moet verplaatsen. Komend weekend mee beginnen als de dozen met kerstspullen weer terug op hun plek moeten.

Ook telde ik gisteren op mijn werkkamer 33 ordners met inhoud die vast opgeschoond kan worden. 

Wat wil ik doen met alle ontwerpen van mysteries? Is het nodig om alle eerste schetsen te bewaren of ga ik alleen het eindproduct bewaren? Leuk om die eerste schetsen te zien, maar kan ik ook zonder?

Laten we zeggen dat er 12 ordners over mogen blijven (1 plank).

Mooie jaarprojecten...

Ik wens iedereen een goed 2019 met of zonder voornemens.

Dank voor het lezen van mijn blog, het weten dat er mensen zijn die het lezen, maakt uitdagingen soms net wat beter vol te houden en tot een goed einde te brengen.

Voorzichtig met vuurwerk!

Françoise

Fijne Kerstdagen

Op weg naar Kerst en fijn de hele week vrij. Tijd om eens lekker in de luie stoel te zitten met een boek, film en muziekje.

Het kussen rechts op de foto met de bloemen maakte ik deze week af. De bloemetjes haakte ik al jaren geleden, maar ze bleven daarna in de kast liggen. Ik naaide ze op een wollen ondergrond (oud vest).

Het patroon van deze bloem, Happy Flower Decoration, kun je vinden op Attic 24

Verder is het vandaag een dag om in de keuken te staan. Het is net Heel Holland Bakt! Zo vergat ik de poederstuiker bij bovenstaande meringues...toch zijn ze leuk en lekker geworden. Nu verder met de koekjes en het dessert voor morgen...

Ik wens iedereen fijne Kerstdagen,

Françoise

Op naar Kerst

Op weg naar Kerst zie je bij steeds meer mensen de Kerstversiering in en om de huizen verschijnen.

Van hele grote stijlvolle Kerstbomen naar een huis vol met ballen, lichtjes in alle kleuren en een overdaad aan versiering. Echt, ik kan het je aanraden om rond 17.00 uur een rondje te wandelen door een woonwijk.

Zelf heb ik ook maar weer wat dozen met ballen naar beneden gehaald en de raampartijen van een randje ballen voorzien.

Natuurlijk moest ook het kerstservies uit de doos. Plaats gemaakt in de keukenkast; de dagelijkse bordjes in de doos met wat gewone bekers en het kerstservies in de kast. Gewoon voor dagelijks gebruik: ontbijtbordjes, kopjes voor de koffie en bekers voor de thee. Natuurlijk een theepot en een groot bord voor lekkers.

Het is inmiddels al weer een aantal jaar geleden dat ik elk jaar wat van dit servies van de Sint kreeg.

Woensdag heeft Mr. X een kerstmarktje op school. Groep 8 houdt een verkoop van kerststukjes etc. om geld te verdienen voor hun eindkamp. Dat betekent dat ik vandaag wat uurtjes in de keuken door bracht om sneeuwmannen te maken (meringues), koekjes bakte en deze glazuurde. Ik heb de zoete lucht nog in mijn neus. Woensdag nog 60 gingerbreadmannetjes van wat glazuur voorzien. Het zijn er best veel...als ik dat vooraf geweten had, dan was de helft van het recept ook genoeg geweest.

Kortom: Heel Holland Bakt zo ongeveer, maar dan in mijn eigen keuken.

En ja, ook dan is het altijd weer een soort ontploffing van kommen, bakjes, spatels, nog meer bakjes, kommen en andere afwas...

Mijn kopje voor mijn ontbijtthee staat al klaar in de kast. Wat zal het goed smaken.

groet,

Françoise