Zomervakantie, de dag van Wijchen (12)

De tweede dag van de Vierdaagse ging ik al vroeg op pad om aan te moedigen. Ik reed naar Ravenstein, parkeerde de auto bij de Maas onder de A50 en stak lopend de brug over. Aan de andere kant van de Maas liepen de 50km-lopers over de dijk bij Niftrik. Een saaie lus door mooi landschap, maar daar ben je niet zo mee bezig tijdens deze prestatie. In de lussen waar alleen de 50 komt, is minder publiek en mis je die gezelligheid die je er door heen helpt.

Het was een beetje fris, beetje regen, en het wachten duurde lang. Mr. X had last van zijn knie en zat op de medische post om het te laten onderzoeken en intapen. Maar uiteindelijk kon ik de jongens een Mars toestoppen en wat te drinken en ze gingen snel weer op pad.

Ik reed weer naar huis, dronk een kopje koffie en fietste naar de trein, want ik ging weer naar Nijmegen om de jongens aan te moedigen. De moeders konden even bijkletsen en we gingen met een grote groep een hapje eten. De pijn in de knie was niet minder geworden (de tape hielp niet afdoende en de ijnstillers ook niet) en dan ontstaat er een groot dilemma. Stoppen of doorgaan? Een van de motto’s tijdens de Vierdaagse is: Opgeven is geen optie…Je loopt met pijn, tape, ijnstillers, maar bent gedreven om door te gaan. Niet altijd verstandig overigens.

Dus werd er besproken wat te doen: opnieuw tapen, eerst maar eens slapen en dan aanvoelen. Misschien toch maar starten en nog een keer langs de medische post. Hoe kom je terug als je onderweg stopt?

Maar ook als je doorloopt..hoe lang is dan het herstel? Is dat het waard? Etc. Etc. Hoe is het voor je wandelmaatje als je moet stoppen? 

Na het eten weer terug naar het station: je ziet dan een soort wisseling van de wacht. Lopers en supporters gaan naar huis, feestgangers gaan de stad in om te ten en te genieten van de muziek. Kortom, een chaotische drukte op het station met veel meer personeel dan anders om allerlei vragen te kunnen beantwoorden.

Thuisgekomen zakte ik op de bank: het was een lange dag en het vele staan vonden mijn voeten toch niet zo fijn. Dus een voetenbadje en De avondetappe kijken en in slaap vallen op de bank.

Dat was dus even een dagje niet klussen en opruimen.

Fijne dag gewenst, Françoise

PS: Mr. X is vanmorgen niet gestart. De knie doet te veel pijn. Heel jammer voor hem en zijn maatje. 

Zomervakantie, ordenen (dag 11)

Deze dag stond in het teken van lapjes en bolletjes ordenen en ondertussen regelmatig de 4daagse app checken. Ik zette alle dozen met lapjes op ons bed om vervolgens allerlei stapeltjes in de bakken te stoppen. Deze bakken stonden altijd bovenop mijn kledingkast, nu staan ze in mijn atelier. De ruimte op de kledingkast kan nu gebruikt worden voor de Lego en dit betekent meer ruimte op de overloop.

Onderstaand blokken die ik 20 jaar geleden maakte voor de cursus patchwork voor gevorderden. Deze blokken kunnen weg, want ik ga er echt niets meer mee doen…

In een ander doosje kwam ik gehaakte bloemetjes tegen ook minstens 25 jaar oud. Ik kocht het garen in Schotland en bedacht dat ze op een flanellen quilt moesten komen. De kleur bleek echter net niet goed (ik had geen stof toen ik ze kocht) en lang lagen ze in deze doos tot ik er wel stof bij zocht. Maar het bleef toch altijd een beetje een geforceerde keuze en er gebeurde vervolgens niets mee. Ik heb ze niet weg gedaan en ik bedacht dat ik ze wel op de gordijnen van mijn bieb kan naaien of iets dergelijks en eventueel een slinger erbij. De lapjes kunnen terug de voorraad in.

In een ander bakje zaten alle afgehechte draadjes van de gebreide logcabin deken, die konden heel snel de vuilniszak in, dat was niet zo moeilijk.

Ik vond het heel veel werk en ik was er wel een beetje klaar mee op een gegeven moment, maar nu heeft alles zijn plekje gevonden. De quiltspullen bij elkaar, de wolletjes gesorteerd, garendozen uitgezocht en losse klosje opgeruimd.

Nu is de klus nog niet klaar, want er verhuisden ook weer spullen de andere kant op en nog niet alles is verhuisd, maar dat is voor nu prima. Helemaal strak zal het er niet uit zien met al die verschillende bakken, dozen en blikjes, maar dat hoort ook wel een beetje bij een atelier.

De andere setting is natuurlijk ook weer even wennen en ik zal zeker af en toe iets nog niet kunnen vinden.. als je naar een stukje kast kijkt is het best netjes…

Ik weet wel dat ik voorlopig bij een kringloop geen blikken mee hoef te nemen: ik heb nog genoeg lege! Het is altijd verleidelijk, maar echt niet nodig.

Nu een dagje opruimrust…

Fijne dag, Françoise

Zomervakantie, de Wedren (10)

De dag begon met opruimen/inruimen van mijn bibliotheek/werkkamer. Heerlijk in een niet te warm ochtendzonnetje en de geluiden van de BSO-kinderen aan de overkant. Ik had goed gezelschap: alles werd in de gaten gehouden.

Ik haalde alle potjes inkt weer uit de verhuisdoos en zette ze netjes neer en ik realiseerde me dat ik de hele vakantie nog geen vulpen heb aangeraakt…maar dat komt wel weer goed. Naast vulpennen kwam ik ook allerlei opschrijfboekjes tegen en bedacht dat ik mijn handwerknotities nodig moet bijwerken, maar eerst verder met opruimen.

De meeste spullen in deze kamer liggen nu op hun plek, er staan nog wat blikjes die naar het atelier moeten, maar dan moet ik daar eerst overzicht hebben…

Vandaag niet de hele dag de tijd om op te ruimen, want de reis ging naar Nijmegen. Lopers bij oma afleveren, zodat ze op tijd zich konden aanmelden. Fietsen uit de schuur werden afgestoft en de banden van lucht voorzien, want het is fijner om een paar minuten te fietsen naar de start dan te moeten lopen (misschien nog wel fijner dat je na de finish jezelf op de fiets kunt hijsen, dan nog 10 minuten te moeten lopen). 

De jongens gingen op eigen gelegenheid naar de Wedren en wij liepen toch ook maar even naar het centrum. Ik wilde toch even de sfeer proeven. Een rondje over de wedren (hé, anders ingericht dan 3 jaar geleden: de fietsenstalling is verdubbeld in grootte, de startvakken zijn anders, maar veel is ook hetzelfde) en daarna nog een ijsje. Toen we op een bankje naast een aantal lopers gingen zitten, was het eerste wat zij deden naar onze polsen kijken: bandje ja of nee? Nee, dus je hoort er nu even niet bij. Het was grappig om te zien, want dat is dus wat wij ook steeds deden. Polsbandje? Welke kleur?

Terwijl de jongens nog wat sfeer proefden in de stad, zaten wij heerlijk in de tuin aan een overheerlijke maaltijdsalade. Het was echt een uitstekende vakantietemperatuur. Tot slot nog een kopje koffie, de jongens waren inmiddels terug en na nog wat 4daagse verhalen over en weer, gingen zij even na achten naar bed. Beste lastig om in een totaal ander ritme al te gaan slapen, maar hun wekker gaat om 3 uur… om 4 uur aan de start om de eerste dag meteen 52 km te lopen. In de 4daagse app kan ik ze volgen, al is die niet heel betrouwbaar. Er wordt dan ook een aankomsttijd voorspeld: die varieert van 13 uur tot 19 uur. Dat eerste is best knap, als je nog 30 km moet (in 4 uur tijd) en dat laatste is niet te hopen, want dan ben je 2 uur te laat binnen en klopt niet met het tempo dat de app aangeeft…Bij weer anderen zie ik dat ze nog steeds bij de start staan…en dat kan ik met echt niet voorstellen! Kortom, er moet achter de schermen nog wat gesleuteld worden aan de betrouwbaarheid van de app. De deelnemers zelf hebben hier geen last van, maar als fan/volger wil je toch ongeveer weten wanneer ze waar zijn. Zeker als je langs de route staat.

Het ging wel kriebelen om weer mee te lopen. Ik zou dan echt moeten trainen en ervaren of mijn artrose enkel/voet dit een goed idee vind. Maar, daar kan ik nog even over nadenken, dat zou dan pas kunnen in 2029, want de komende twee jaar heb ik nog geen vakantie in de 4daagseweek.

Thuisgekomen ging ik in mijn atelier nog even aan de slag. Ik maakte wat dozen open…wat zit er eigenlijk in? Ik kwam vergeten blokken tegen, probeersels van een cursus van meer dan 25 jaar geleden, tops die niet af zijn, pakketjes voor complete quilts en lesvoorbeelden. Gaandeweg ontstond er een beeld voor het logisch indelen van de kast en kwamen er vragen naar boven over alles wat ik tegenkwam.

Ga ik dit ooit afmaken?

Kan ik er iets mee voor het goede doel?

Wil ik dit wel bewaren?

Zo ja, hoe ga ik het bewaren?

Is een foto misschien genoeg?

Niet afmaken, maar in een doosje nostalgie stoppen?

Wegdoen of weggeven?

Er liggen nu dus allerlei stapeltjes te wachten op een beslissing. Ik ga er foto’s van maken en misschien is het voldoende om er nog wat bij te schrijven en het dan weg te doen…

Wie weet wat ik nog meer ga tegenkomen!

Fijne dag, Françoise

Zomervakantie, bureau in zicht (9)

Vol goede moed en met heel veel spierpijn weer verder gewerkt. In de ene kamer, laat ik het de bieb noemen, kwam mijn bureau in zicht en kwam de inspectie langs. Inmiddels staat er ook een scherm en zit ik aan het bureau dit verhaaltje te typen. Uitzicht op de nieuwe appartementen aan de overkant en waar nu de hele dag geklus is te horen (het is niet direct aan de andere kant van de straat, er staat nog een school tussen, maar ik kan het wel zien).

Ik kwam weer een doosje tegen, geen idee wat er in zit:

Dit dus:

En nog een andere bladzijde. Volgens mij is dit boekje het resultaat van een weekend-cursus Duikvlucht, die ik ooit volgde bij Dineke Ugen.

Het doosje van gisteren was bijna weer uit de afvalzak gesprongen. Het zat in een doorzichtige zak en bleef maar naar mijn roepen. Maar nee, ik ben onverbiddelijk: er moeten echt spullen het pand verlaten!

Ik heb een foto gemaakt en nog even naar de blokjes gekeken en aan de makers gedacht:

Ondertussen aan de andere kant van de gang, mijn naaihok. Laat ik daar nu ook maar eens een fatsoenlijke naam aan geven: atelier. Tenslotte een plek waar een ambacht wordt uitgeoefend. Ik voel me geen kunstenaar, maar ik hoor wel thuis in het naai-borduur-quilt-breien spinatelier. Nog een grote chaos, echt geen doorkomen aan. Zoveel dozen, blikjes, nog meer blikjes en nog meer dozen…

Maar gaandeweg de dag (en na een dutje bij de lunch…een uur in plaats van 10 minuten) werd het beter en kon ik op enig moment mijn machine op tafel zetten. Ook hier kwam de inspectie langs.

De lege tafel was van korte duur, al die dozen en blikjes moeten even worden bekeken en hun plek in de kast vinden. Grondige inspectie is van later orde. Nu eerst alles weer van de vloer. De slaapkamer is inmiddels bijna weer in zijn oude staat.

Vandaag even een tandje lager, eerst naar de tandarts en aan het einde van de ochtend naar Nijmegen om Mr. X weg te brengen: hij moet zich op tijd melden voor de Vierdaagse!

Fijne dag, Françoise

Zomervakantie, goed gereedschap (8)

De dag begon wat stijf en stram en met eerst een bezoekje aan de bouwmarkt. Ik kon het Stanleymes gisteren nergens vinden en behielp mij met rolmes en schaar. Dat ging op zich prima, maar mijn handen dachten daar wat anders over en om te voorkomen dat ik niet meer zou kunnen naaien of breien dus eerst maar even een goed mes gehaald. Dat werkte beter en vlot sneed ik de ene na de andere tegel.

Ik besloot om tot 15 uur door te gaan en dan eerst naar de milieustraat te rijden. Natuurlijk was mijn plan om al het tapijt er uit te hebben te ambitieus, maar ik ben een heel eind gekomen. Steeds op tijd wat rust nemen, want net nog even doorgaan als je moe bent, is niet handig: er sneuvelt gegarandeerd iets en een ongelukje ligt ook op de loer.

Na een bevredigend tochtje naar de milieustraat nog even doorgewerkt en toen een lange pauze om de finale van de Touretappe te kijken. Vervolgens koken en eten en toen nog even door. De laatste tegel in mijn kantoortje was inmiddels ook gelegd en ik sopte een kast. Regelmatig stond ik even stil om te bedenken welke boeken in welke kast moeten komen. Ik ben er inmiddels uit en kan de planken op de goede afstand gaan plaatsen.

Met het inruimen moet ik van mezelf ook steeds nadenken of ik iets nog wil bewaren. Word ik blij van mijn oude Succesagenda’s? Waarvan de blaadjes in het doosje zitten? Nee, niet echt, dus ze mogen weg.

Maar wat te doen met een doosjes waar een memoryspel in zit, gemaakt van quiltlapjes door leden van de redactie Quiltnieuws? Het is inmiddels 25 jaar oud. Ik geniet er van als ik het tegenkom bij acties zoals deze, maar verder staat het boven op de kast. Ik probeer mezelf met dit soort dingen de vraag te stellen: zou ik het meeverhuizen naar een ander huis en heeft iemand anders er plezier van? Als ik beide vragen met nee beantwoord, word de keuze iets makkelijker en denk ik nog een keer goed na.

Ik heb er zin in om weer verder te gaan…ik heb heel erg zin om achter de naaimachine te zitten, maar dat is nu nog heel erg onmogelijk…de tafels liggen vol en het is een soort kruip-door-sluip-door op de hele verdieping. Nog even geduld dus…

Fijne dag, Françoise

(Ps. Morgen misschien wat meer plaatjes)