Af en toe moet ik echt even controleren of ik mijn vakantiedagen/weken wel goed heb geteld. Ik heb echt mijn agenda er even bijgepakt om naar de datum te kijken en of ik inderdaad ook komende week nog echt vrij ben. Het voelt eindeloos…
Maar het klopt en ik kan nog even blijven genieten van een ritme zonder wekker en het ervaren van de rust waarmee ik alles kan doen.
Een grote stad heeft van alles te bieden op loopafstand en ik wandelde ‘s morgens eerst maar eens naar het Kunstmuseum voor een rondje langs de tentoonstellingen. Het meest inspirerende vond ik de keramiektentoonstelling van Jan van der Vaart. Ik herkende er wel patchwork in, gebruik maken van een aantal vormen en daar mee aan de slag.
Natuurlijk is ook de wijze van exposeren van invloed op de beleving.
Een uurtje museum is wel weer genoeg en ik wandelde terug voor de lunch. Lekker even lezen en later op de middag wandelden we naar het strand. Langs de haven van Scheveningen het strand op en even met de voeten in het, zo hier en daar lauwe, water. Het was niet druk op het strand. Zou iedereen elders met vakantie zijn of worden we mooi weer moe en is het strand niet meer nodig? Of was het deze dag gewoon niet warm genoeg?
Het blijft altijd mooi hoe de natuur zijn sporen achterlaat. De patronen van het water die achterblijven in het zand terwijl het eb wordt.
Op een terrasje keken we de laatste kilometers van de Tour de Femmes. Wij heel relaxed, zij hard werken om de Mont Ventoux op te komen! Daarna weer terug gewandeld en me weer verbaasd over de hoeveelheid stokrozen langs de Haagse gevels. Vaak tussen een paar tegels uit gekropen en dan meters lang. Samen gegeten en in het avondlicht naar huis gereden. Het was een heerlijk mini-tripje.
Fijne dag, Françoise