Zomervakantie, timing (20)

Ook in de vakantie gaat soms de wekker…en op deze dag was dat al om 6 uur! Mr. X moest zich om 7 uur in het ziekenhuis melden om het metalen plaatje te laten verwijderen dat vorig jaar geplaatst werd toen hij zijn sleutelbeen had gebroken. Meestal laat je zo’n plaatje lekker zitten, maar niet als je er last van hebt (en eigenlijk is het ook best een groot ding, zagen we later). Het verliep allemaal plezierig en voorspoedig en voor de lunch waren we weer thuis.

Vooraf weet je natuurlijk niet precies hoe de dag zal verlopen en als chauffeur moest ik beschikbaar zijn. Ik had dus een leesboek, applicatiewerkje en breiwerk bij me en installeerde me in het restaurant (om 8 uur pas koffie…). Een luisterboek en een breiwerkje dat altijd in mijn koortas zit. De kantshawl was bijna af, doorbreien totdat het bolletjes op is) en dat leeek me een mooi klusje. Niet moeilijk (8 recht, 8 averecht en wat omslagen om het juiste moment) en dus zeer geschikt voor wachtmomenten. Je bent toch een beetje onrustig, er gebeurt van alles om je heen en ondertussen let je op de telefoon.

Die telefoon was wel een dingetje, want precies vandaag zou ik overstappen naar een nieuwe provider en ik moest afwachten hoe laat de ene zou ophouden te werken en de andere wel zou werken. En ja hoor, om 9 uur had ik geen bereik meer, geen telefoon, geen internet. Dat had ik wel voorzien, dus nieuwe SIM-kaart geïnstalleerd en wachten op verbinding.  Ondertussen was ik niet bereikbaar en ze zouden bellen als zoonlief weer terug was. Ik realiseerde me wel weer eens dat het in veel situaties heel gewoon is dat je altijd bereikbaar bent…

Ik appte met de telefoon van Mr. X maar even naar Mr. L dat ik geen bereik had en ze hem dus bellen als contactpersoon nr. 2. (Dus niet schrikken…). En zo was ik toch op de hoogte dat de operatie geslaagd was. 

Ik besloot een kijkje te gaan nemen op de afdeling en ben toen daar in de wachtkamer gaan zitten. Ze zouden me vast daar komen halen als hij weer terug was op de kamer. En inderdaad, zo geschiedde, want nog steeds geen verbinding.

Het duurde in totaal bijna 2 uur voordat ik weer verbonden was met de buitenwereld. Al met al ging het heel eenvoudig, alleen duurde het wat lang op het verkeerde moment.

Thuis maakte is de shawl af en stopte hem in een badje. Het ontwerp is3D Bubbles van Kieran Foley. Hij maakt echt prachtige ontwerpen en door zijn garenkeuze ziet het er vaak spectaculair uit.

En omdat er wat af was, kon ik ook wat nieuws starten. Ik heb pas 2 kantshawls en nog garen voor 2 in de kast, dus meteen de volgende opgezet: Fresh Apple Shawl van Anna Ryabova. Een gratis patroon op Ravelry. Ander garen, dus weer even wennen hoe ik dit netjes verwerk en even weer opletten met het lezen van het patroon. Rustig breien is het devies, dan worden de steken netjes en vooral de omslagen even groot.

Naast het breien had ik ook nog tijd voor de applicaties van mijn tasje. Ik hoop het laatste blok vandaag af te maken en dan het tasje in elkaar te kunnen zetten. Bij het tasje is ook nog een patroon voor een naalden etui en een scharenhoesje. Mooie bonusprojecten om voor te bereiden en ook te maken.

Zomervakantie, binnen (19)

Op deze warme, lome dag bleef ik vooral binnen. Aan het einde van de ochtend alles dicht, zodat we de warmte enigszins uit huis kunnen houden. Het werd dus lezen, handwerken en eindelijk aan de Lego set beginnen.

De bloemetjes zijn eindeloos en ik knipte voor 16 bloemetjes de blaadjes en hartjes uit vilt. Ze verdwenen in een klein tasje. Makkelijk om mee te nemen (al is het maar naar de tuin).

Mijn werktafel is inmiddels weer een grote chaos, drie projecten door elkaar, maar wat een heerlijkheid.

En toen ook de lapjes plakten en het beneden in de halfdonkere kamer toch echt het beste toeven was…begon ik eindelijk aan de Lego set die ik vorig jaar zomer kocht. 

Natuurlijk wel met enige hulp, Hope kwam er gezellig bij liggen.

Fijne dag, Françoise

Zomervakantie, een fijne dag (18)

Na een half uurtje werken in de tuin, wat snoeiwerk en een plant verpotten, was het goed toeven onder de parasol. Ik had nog een poging gedaan om wat onkruid te wieden, maar het zevenblad heeft zichzelf al behoorlijk uitgeput en ligt plat met deze droogte. Op deze manier voorkomt het verdamping en gaat het zand niet stuiven…dus laat maar liggen.

Ik zat dus heerlijk onder de parasol met een kopje koffie.luisterboek en mijn bloemetjes. De tweede stoel was prima als werktafel.

Aan het einde van de middag op naar Den Bosch, boeken terugbrengen naar de bieb, een paar boodschapjes en uit eten. We gingen bij een restaurant eten waar we nog nooit geweest waren, zodat het een beetje voelde als toerist in eigen stad. We kwamen terecht bij van Puffelen en genoten van een fijn plekje buiten, heerlijk eten en een goed gesprek. Hier gaan we zeker terugkomen!

We deelden de tiramisu…

Na het eten (we waren op zijn Hollands vroeg) terug naar de bibliotheek om wat leesvoer te halen. We dwaalden door het gebouw, want het is behoorlijk zoeken waar alles staat. Het gebouw is prachtig gerenoveerd en nodigt uit tot studeren en lezen, maar snel een boek halen is er niet bij. De romans staan verdeeld over twee verdiepingen en nog een tussentrapje zo hier en daar. Beslist niet gebruiksvriendelijk als je slecht ter been bent. Ook moet je oppassen dat je je hoofd niet stoot aan de hanenbalken. Speurend naar een boek in de kast kun je er zomaar eentje tegenkomen.

Maar ik was er nu voor de tweede keer en het begint al te wennen! De sfeer is echt heel fijn. Het was nu rustig, een enkele student aan het werk…en het nodigt echt uit tot even onthaasten en in een stoel bij een leeslampje zakken met een boek.

Dat deden we niet, we sjouwden wel een stapel boeken mee terug naar de auto…

Vandaag (woensdag dus) belooft een warme dag te worden. Vanmiddag alles dichthouden en lekker achter de naaimachine heb ik me voorgenomen. Ik telde gisteren de blokken van een quilt waar ik al jaren mee bezig ben. In mijn hoofd is die quilt al tijden bijna klaar, maar in de praktijk moet er nog heel wat gebeuren. Eens even wat meters maken en zorgen dat de top een heel stuk verder komt. Wat dat betreft kan de vakantie niet lang genoeg duren.

Fijne dag, Françoise

Zomervakantie, luieren (17)

Als je thuis vakantie viert, moet je soms even bedenken hoe de dag er uit zou zien als je bijvoorbeeld voor je tentje zou zitten. Dan hoefde je niet te wassen of veel op te ruimen. Ik zou een beetje rommelen bij de tent, iets gaan ondernemen, lezen en handwerken. Voor de echte rust en ontspanning thuis is dat goed om je te realiseren. Na al het klussen en sjouwen van de afgelopen weken is mijn hoofd aardig leeg, maar mijn lijf best moe.

In de ochtend rommelde ik wat in mijn kantoor/bieb en ordende nog het een en ander. Ik vond nog spullen van de quilttentoonstelling bij de presentatie van ons boek in 2013. Het doosje met inhoud nu maar eens weg gedaan, de foto hier is genoeg.

In een ander doosje vond ik telefoonhoesjes. Misschien moet ik ook maar eens een nieuwe maken voor mijn huidige telefoon. Ik was hem de afgelopen weken best vaak kwijt…een zwart scherm valt niet altijd op en ik legde hem overal en nergens neer. Ik besefte me ook dat het lastig is om hem een paar uur niet te gebruiken: even iets opzoeken, even Instagram bezoeken…(en vervolgens daar blijven hangen). Het is bizar dat elke vraag die bij je opkomt ook meteen beantwoord moet worden. Wat dat betreft zijn het niet alleen jongeren die de hele dag op hun telefoon kijken.

Ook vond ik een haakwerk van jaren geleden. Gehaakt met naaigaren, waardoor het geheel niet zo groot uitviel. Misschien nog maar eens doen? Ik heb ergens nog een patroon dat ik wilde maken en dat hoeft geen grote deken te zijn.

In dezelfde la lag ook dit patchwork te wachten. Een mooi project met de hand, maar het geheel is nog niet groot genoeg om er iets mee te kunnen. Dus ook een keertje mee verder.

Ook ging ik op zoek naar de blokken van een mysterie van Homespun, 3 zijn er af, de 4e in wording en de andere ga ik niet maken, want die zijn toch wat minder leuk. De losse blokken vind ik leuke schilderijtjes voor aan de muur.

Het echte luieren kwam ‘s middags toen ik met een boek op mijn bed onder uit zakte en na 5 bladzijden het boek en mijn ogen dicht deed. Een variant op dat middagdutje in de tent. Het was heerlijk, al vond Nacho, een van onze katten, het maar raar. Toen ik niet reageerde op pootjes en knuffels in mijn gezicht, ging hij er maar bij liggen en deed ook zijn middagdutje.

Ondertussen draait ook de wasmachine verder, dat is dan wel het verschil. Ik realiseerde me dat mijn hittegolf kleding nog in de wasmand lag en wel weer nodig is. Thuis wassen in dan wel weer handiger dan op de camping waar je moet hopen dat er een machine vrij is op het moment dat jij wilt wassen (niet mijn voorkeur om dat te doen, maar soms wel handig dat het kan…)

Mijn atelier is inmiddels weer ontploft omdat ik heerlijk bezig ben met diverse quiltprojecten…een logisch gevolg van opruimen.

Fijne dag, Françoise

Zomervakantie, Regen (16)

Ook in de vakantie ben ik rond een uur of 7 wakker en vindt mijn lijf het tijd om er uit te komen. Eerst wat beweging nodig om op gang te komen en ook de katten vinden het fijn dat ik er uit ben en gaan mij voor naar de keuken. Met een kopje thee en onder een quilt zit ik vervolgens lekker lui op de bank. Boek er bij en soms val ik dan ook weer in slaap.

Vol ongeduld keek ik gisteren naar de wolken: kom maar op met die regen. Ik hoef vanmiddag pas een paar boodschappen te doen en verder blijf ik binnen. Na nog wat Lego-opruimklusjes en de de gewone huishouddingen (bed verschonen) ging dan eindelijk de naaimachine aan en maakte ik een paar blokken.

Ik haalde ook nog wat oude projecten te voorschijn en concludeerde dat ik een doosje neer moet zetten voor oud papier. Er kunnen nog wel wat kopietjes van patronen weg.

Door de regen heen (vieze miezer) deed ik de boodschappen voor het avondeten. Niet vooruit plannen geeft zo’n echt vakantiegevoel. Geen koelbox in de tent, dus zo laat mogelijk boodschappen doen. Herinneringen komen boven, mede door de berichtgeving uit Frankrijk. Het dorp Le Porge dat ernstig getroffen is door de branden was diverse keren onze vakantiebestemming (30 jaar geleden) en we hebben fijne weken gehad op de camping daar. Ook toen was het een gebied waar bosbranden voorkomen, want ik herinner me dat we ons verbaasden over de brandgangen die je door het bos en de duinen zag lopen, dat kenden wij niet.

Ook mijn breiwerk kreeg genoeg aandacht tijdens de laatste etappe van de Tour. Alhoewel de slotkilometers te spannend waren om een steek te zetten. Ik zat op het puntje van mijn stoel bij de finale toen Mathieu van der Poel nipt zijn voorsprong wist vast te houden.

Als ik dit typ is het maandagochtend…en maandag is wasdag. Dinsdag ook denk ik, gezien de stapel die er ligt. Maar tussendoor dus heel veel tijd voor lekker rommelen in huis. 

Fijne dag, Françoise

Zomervakantie, De tuin (15)

Na de dag van gisteren wilde ik een dag zonder al te veel prikkels. Ik was moe van al het staan, de muziek, de vele, vele mensen en al het plezier dat we hadden. Ik installeerde me dus in de tuin met het voornemen zo min mogelijk van mijn stoel af te komen. Ik zorgde dat alle parasols open waren, tuinkussens op alle stoelen (voor de gezellige sfeer) en liep een rondje langs de verdroogde borders om te zien hoe de planten zich redden.

In de hoek met tuinafval zal ik een rare bloem tussen dode takken en groen van de klimhortensia. Het was een amaryllis. De bol had ik een paar maanden geleden op de afvalhoop gegooid en nu: Christmas in July. Daar vlakbij staat een karmozijn. De bessen zijn voor ons giftig, maar er zijn geen kleine kinderen in de tuin, dus mag hij blijven staan, Hij is namelijk prachtig van structuur.

Het loodkruid doet ook zijn best om er nog wat van te maken en staat in bloei. Deze koos ik omdat de bloemetjes zo lekker fel blauw zijn.

Een stukje verder staat de Magnolia opnieuw in bloei, hard gegroeid dit jaar met nu dus een tweede bloei. Heel apart.

Eén van mijn favoriete struiken is de Hibiscus, daar zie je elk jaar wel een foto van op mijn blog. Ze staan in diverse kleuren in mijn tuin en de paarse zaait zichzelf ook uit. De hoeveelheid bloemen is inmens.

In een verscholen, schaduwrijk, hoekje staan nog wat potten met planten die eigenlijk nog een plekje in de tuin moesten krijgen, maar hier in de schaduw doen ze het nu goed en daarom laat ik ze maar staan. De pompoen is er daar een van en deze is nu in bloei.

Aangezien ik niet sproei bloeien de dahlia’s nog steeds niet. De knoppen lijken te wachten met groeien. Het zevenblad heeft het ook te warm en ligt slap op de grond, het grasveld is verdord, maar staat vol gele bloemetjes. Ik denk een familielid van de paardebloem. Het ziet er wel gezellig uit.

Voor de tuin hoop ik dat het nu toch echt eens gaat regenen en het niet alleen bij verwachtingen blijft.

De rest van de dag bekeek ik de tuin vanuit mijn luie stoel met een handwerkje (applicatie), een boek, de Tour en een breiwerk. Ik probeerde af en toe een dutje te doen, maar was dan nog veel te druk in mijn hoofd…wat zullen we eten, wat wil ik nog opruimen, wat gaan we doen in onze gezamenlijke vakantieweek, etc.

Heel langzaam kwam de rust en dat lukte vooral toen ik weer helemaal in mijn luisterboek zat en ondertussen wat steekjes zette. Het blijft nog wel een beetje druk in mijn hoofd met allerlei gedachtes en plannen…de komende dagen gewoon lekker blijven rommelen, binnen en buiten, afhankelijk van de temperaturen.

Fijne dag, Françoise

Zomervakantie, Via Gladiola (14)

Om 11 uur vertrokken we naar Nijmegen om de grootste drukte voor te zijn en vooral om de Via Gladiola nog makkelijk te kunnen kruisen met de auto. Eerst een huishoudelijke slinger door het huis (zo geen zin in, maar ja…)

Na een voorspoedige reis, op onze route geen files, zaten we heerlijk en gezellig aan de lunch. Daarna op ons gemak een plekje zoeken langs de route. Overal stonden natuurlijk al mensen, maar iedereen is vriendelijk, gezellig en maakt even ruimte als jouw lopers er aan komen. Je maakt een praatje met de studenten, wisselt 4daagse ervaringen uit en let wat op de spullen die achter je staan.

In die laatste kilometers van het parcours staan er dranghekken om de lopers de ruimte te geven. Achter de dranghekken is het feest. Eerst de kijkers en daarachter hapjes, drankjes en gladiolen.

De stroom aan wandelaars blijft een ongekend fenomeen: de diversiteit aan mensen, outfits, frisheid, plezier, de hoeveelheid tape rondom knieën en schenen en dan weten we nog niet eens hoeveel blaren er langs lopen.

We stonden tot bijna aan het einde langs de route. Ik was op zoek naar een collega, maar in de drukte hebben we elkaar toch gemist…In dat laatste kwartier is het ook nog leuk op de route. Er lopen nog behoorlijk wat militairen langs…zij hebben hun kruisje eerder al gekregen, maar moeten nog wel wat extra kilometers maken voor het défile. Zij hebben dus geen haast en nemen alle tijd om te genieten (of kunnen gewoon niet meer zo snel). Een enkele loper heeft nog wel haast: blik op oneindig, ondersteund door familie en absoluut geen zin in het feestgedruis. De dranghekken worden inmiddels genegeerd door het publiek dat een erehaag maakt voor de laatste lopers. Mooi om te zien.

Eén groot feest dus en ook als je niet loopt, kom je er moe vandaan. Al die prikkels: mensen, harde muziek, het staan, vliegende mieren en herinneringen. Ik was later op de avond blij met een rustige autorit en thuis op de bank. De komende dagen ga ik vooral heel veel met de benen omhoog: breien, lezen, de Tour nog volgen. Het wordt weer warm de komende week en ben ik heel blij dat de klus in huis zo goed als klaar is. Nog wat uitzoekdingetjes, maar die kunnen prima tussendoor.

Fijne dag, Françoise

Zomervakantie, DVD's (13)

Het was weer een dag van opruimen en klussen. Ik had er echt geen zin in, maar soms moet je gewoon verder. Volgende week doe ik niets meer: ik verheug me op uren lezen en achter de naaimachine zitten. Ligbedje in de tuin of binnen als het te warm is.

Onderstaand een klein quiltje dat ik ook nog tegenkwam, bijna af, alleen de tunnel moest nog vast genaaid. Werkje van niets natuurlijk, maar ga ik hem wel ophangen? Het antwoord was nee en dus belandde dit lesvoorbeeld in een grijze zak. De foto is genoeg.

Deze dag was de overloop aan de beurt voor nieuw tapijt. Er staat hier een Billy-boekenkast vol met DVD’s en aangezien we nog een werkende speler hebben (en de meeste niet van mij zijn) mochten deze niet weg. Ze moesten wel allemaal uit de kast en kregen meteen een poetsbeurt. Alle kinderDVD’s gingen in een bak hoog op een kast en zo werd er wat ruimte gewonnen en zijn de dubbele rijen verdwenen.

Het tapijt ligt en dat is nu dus helemaal klaar. Als laatste actie van de dag (tussen de dag van de Vierdaagse en de Avondetappe in) verdween alles wat naar de milieustraat moet in de kleine auto voor de deur. Dat maakt het makkelijker om er zaterdagochtend mee naar de milieustraat te rijden en alles af te voeren. Ook de woonkamer ziet er nu een stuk gezelliger uit.

Door al het opruimen en klussen boven blijven andere dingen liggen…op de een of andere manier is het aanrecht overvol en ga ik daar eerst maar opruimen…Zo jammer dat het huishouden nooit af is!

Fijne dag, Françoise

PS. Dank voor de lieve berichtjes voor Mr. X die van verschillende kanten binnen kwamen. Heel fijn.

Zomervakantie, de dag van Wijchen (12)

De tweede dag van de Vierdaagse ging ik al vroeg op pad om aan te moedigen. Ik reed naar Ravenstein, parkeerde de auto bij de Maas onder de A50 en stak lopend de brug over. Aan de andere kant van de Maas liepen de 50km-lopers over de dijk bij Niftrik. Een saaie lus door mooi landschap, maar daar ben je niet zo mee bezig tijdens deze prestatie. In de lussen waar alleen de 50 komt, is minder publiek en mis je die gezelligheid die je er door heen helpt.

Het was een beetje fris, beetje regen, en het wachten duurde lang. Mr. X had last van zijn knie en zat op de medische post om het te laten onderzoeken en intapen. Maar uiteindelijk kon ik de jongens een Mars toestoppen en wat te drinken en ze gingen snel weer op pad.

Ik reed weer naar huis, dronk een kopje koffie en fietste naar de trein, want ik ging weer naar Nijmegen om de jongens aan te moedigen. De moeders konden even bijkletsen en we gingen met een grote groep een hapje eten. De pijn in de knie was niet minder geworden (de tape hielp niet afdoende en de ijnstillers ook niet) en dan ontstaat er een groot dilemma. Stoppen of doorgaan? Een van de motto’s tijdens de Vierdaagse is: Opgeven is geen optie…Je loopt met pijn, tape, ijnstillers, maar bent gedreven om door te gaan. Niet altijd verstandig overigens.

Dus werd er besproken wat te doen: opnieuw tapen, eerst maar eens slapen en dan aanvoelen. Misschien toch maar starten en nog een keer langs de medische post. Hoe kom je terug als je onderweg stopt?

Maar ook als je doorloopt..hoe lang is dan het herstel? Is dat het waard? Etc. Etc. Hoe is het voor je wandelmaatje als je moet stoppen? 

Na het eten weer terug naar het station: je ziet dan een soort wisseling van de wacht. Lopers en supporters gaan naar huis, feestgangers gaan de stad in om te ten en te genieten van de muziek. Kortom, een chaotische drukte op het station met veel meer personeel dan anders om allerlei vragen te kunnen beantwoorden.

Thuisgekomen zakte ik op de bank: het was een lange dag en het vele staan vonden mijn voeten toch niet zo fijn. Dus een voetenbadje en De avondetappe kijken en in slaap vallen op de bank.

Dat was dus even een dagje niet klussen en opruimen.

Fijne dag gewenst, Françoise

PS: Mr. X is vanmorgen niet gestart. De knie doet te veel pijn. Heel jammer voor hem en zijn maatje. 

Zomervakantie, ordenen (dag 11)

Deze dag stond in het teken van lapjes en bolletjes ordenen en ondertussen regelmatig de 4daagse app checken. Ik zette alle dozen met lapjes op ons bed om vervolgens allerlei stapeltjes in de bakken te stoppen. Deze bakken stonden altijd bovenop mijn kledingkast, nu staan ze in mijn atelier. De ruimte op de kledingkast kan nu gebruikt worden voor de Lego en dit betekent meer ruimte op de overloop.

Onderstaand blokken die ik 20 jaar geleden maakte voor de cursus patchwork voor gevorderden. Deze blokken kunnen weg, want ik ga er echt niets meer mee doen…

In een ander doosje kwam ik gehaakte bloemetjes tegen ook minstens 25 jaar oud. Ik kocht het garen in Schotland en bedacht dat ze op een flanellen quilt moesten komen. De kleur bleek echter net niet goed (ik had geen stof toen ik ze kocht) en lang lagen ze in deze doos tot ik er wel stof bij zocht. Maar het bleef toch altijd een beetje een geforceerde keuze en er gebeurde vervolgens niets mee. Ik heb ze niet weg gedaan en ik bedacht dat ik ze wel op de gordijnen van mijn bieb kan naaien of iets dergelijks en eventueel een slinger erbij. De lapjes kunnen terug de voorraad in.

In een ander bakje zaten alle afgehechte draadjes van de gebreide logcabin deken, die konden heel snel de vuilniszak in, dat was niet zo moeilijk.

Ik vond het heel veel werk en ik was er wel een beetje klaar mee op een gegeven moment, maar nu heeft alles zijn plekje gevonden. De quiltspullen bij elkaar, de wolletjes gesorteerd, garendozen uitgezocht en losse klosje opgeruimd.

Nu is de klus nog niet klaar, want er verhuisden ook weer spullen de andere kant op en nog niet alles is verhuisd, maar dat is voor nu prima. Helemaal strak zal het er niet uit zien met al die verschillende bakken, dozen en blikjes, maar dat hoort ook wel een beetje bij een atelier.

De andere setting is natuurlijk ook weer even wennen en ik zal zeker af en toe iets nog niet kunnen vinden.. als je naar een stukje kast kijkt is het best netjes…

Ik weet wel dat ik voorlopig bij een kringloop geen blikken mee hoef te nemen: ik heb nog genoeg lege! Het is altijd verleidelijk, maar echt niet nodig.

Nu een dagje opruimrust…

Fijne dag, Françoise

Zomervakantie, de Wedren (10)

De dag begon met opruimen/inruimen van mijn bibliotheek/werkkamer. Heerlijk in een niet te warm ochtendzonnetje en de geluiden van de BSO-kinderen aan de overkant. Ik had goed gezelschap: alles werd in de gaten gehouden.

Ik haalde alle potjes inkt weer uit de verhuisdoos en zette ze netjes neer en ik realiseerde me dat ik de hele vakantie nog geen vulpen heb aangeraakt…maar dat komt wel weer goed. Naast vulpennen kwam ik ook allerlei opschrijfboekjes tegen en bedacht dat ik mijn handwerknotities nodig moet bijwerken, maar eerst verder met opruimen.

De meeste spullen in deze kamer liggen nu op hun plek, er staan nog wat blikjes die naar het atelier moeten, maar dan moet ik daar eerst overzicht hebben…

Vandaag niet de hele dag de tijd om op te ruimen, want de reis ging naar Nijmegen. Lopers bij oma afleveren, zodat ze op tijd zich konden aanmelden. Fietsen uit de schuur werden afgestoft en de banden van lucht voorzien, want het is fijner om een paar minuten te fietsen naar de start dan te moeten lopen (misschien nog wel fijner dat je na de finish jezelf op de fiets kunt hijsen, dan nog 10 minuten te moeten lopen). 

De jongens gingen op eigen gelegenheid naar de Wedren en wij liepen toch ook maar even naar het centrum. Ik wilde toch even de sfeer proeven. Een rondje over de wedren (hé, anders ingericht dan 3 jaar geleden: de fietsenstalling is verdubbeld in grootte, de startvakken zijn anders, maar veel is ook hetzelfde) en daarna nog een ijsje. Toen we op een bankje naast een aantal lopers gingen zitten, was het eerste wat zij deden naar onze polsen kijken: bandje ja of nee? Nee, dus je hoort er nu even niet bij. Het was grappig om te zien, want dat is dus wat wij ook steeds deden. Polsbandje? Welke kleur?

Terwijl de jongens nog wat sfeer proefden in de stad, zaten wij heerlijk in de tuin aan een overheerlijke maaltijdsalade. Het was echt een uitstekende vakantietemperatuur. Tot slot nog een kopje koffie, de jongens waren inmiddels terug en na nog wat 4daagse verhalen over en weer, gingen zij even na achten naar bed. Beste lastig om in een totaal ander ritme al te gaan slapen, maar hun wekker gaat om 3 uur… om 4 uur aan de start om de eerste dag meteen 52 km te lopen. In de 4daagse app kan ik ze volgen, al is die niet heel betrouwbaar. Er wordt dan ook een aankomsttijd voorspeld: die varieert van 13 uur tot 19 uur. Dat eerste is best knap, als je nog 30 km moet (in 4 uur tijd) en dat laatste is niet te hopen, want dan ben je 2 uur te laat binnen en klopt niet met het tempo dat de app aangeeft…Bij weer anderen zie ik dat ze nog steeds bij de start staan…en dat kan ik met echt niet voorstellen! Kortom, er moet achter de schermen nog wat gesleuteld worden aan de betrouwbaarheid van de app. De deelnemers zelf hebben hier geen last van, maar als fan/volger wil je toch ongeveer weten wanneer ze waar zijn. Zeker als je langs de route staat.

Het ging wel kriebelen om weer mee te lopen. Ik zou dan echt moeten trainen en ervaren of mijn artrose enkel/voet dit een goed idee vind. Maar, daar kan ik nog even over nadenken, dat zou dan pas kunnen in 2029, want de komende twee jaar heb ik nog geen vakantie in de 4daagseweek.

Thuisgekomen ging ik in mijn atelier nog even aan de slag. Ik maakte wat dozen open…wat zit er eigenlijk in? Ik kwam vergeten blokken tegen, probeersels van een cursus van meer dan 25 jaar geleden, tops die niet af zijn, pakketjes voor complete quilts en lesvoorbeelden. Gaandeweg ontstond er een beeld voor het logisch indelen van de kast en kwamen er vragen naar boven over alles wat ik tegenkwam.

Ga ik dit ooit afmaken?

Kan ik er iets mee voor het goede doel?

Wil ik dit wel bewaren?

Zo ja, hoe ga ik het bewaren?

Is een foto misschien genoeg?

Niet afmaken, maar in een doosje nostalgie stoppen?

Wegdoen of weggeven?

Er liggen nu dus allerlei stapeltjes te wachten op een beslissing. Ik ga er foto’s van maken en misschien is het voldoende om er nog wat bij te schrijven en het dan weg te doen…

Wie weet wat ik nog meer ga tegenkomen!

Fijne dag, Françoise

Zomervakantie, bureau in zicht (9)

Vol goede moed en met heel veel spierpijn weer verder gewerkt. In de ene kamer, laat ik het de bieb noemen, kwam mijn bureau in zicht en kwam de inspectie langs. Inmiddels staat er ook een scherm en zit ik aan het bureau dit verhaaltje te typen. Uitzicht op de nieuwe appartementen aan de overkant en waar nu de hele dag geklus is te horen (het is niet direct aan de andere kant van de straat, er staat nog een school tussen, maar ik kan het wel zien).

Ik kwam weer een doosje tegen, geen idee wat er in zit:

Dit dus:

En nog een andere bladzijde. Volgens mij is dit boekje het resultaat van een weekend-cursus Duikvlucht, die ik ooit volgde bij Dineke Ugen.

Het doosje van gisteren was bijna weer uit de afvalzak gesprongen. Het zat in een doorzichtige zak en bleef maar naar mijn roepen. Maar nee, ik ben onverbiddelijk: er moeten echt spullen het pand verlaten!

Ik heb een foto gemaakt en nog even naar de blokjes gekeken en aan de makers gedacht:

Ondertussen aan de andere kant van de gang, mijn naaihok. Laat ik daar nu ook maar eens een fatsoenlijke naam aan geven: atelier. Tenslotte een plek waar een ambacht wordt uitgeoefend. Ik voel me geen kunstenaar, maar ik hoor wel thuis in het naai-borduur-quilt-breien spinatelier. Nog een grote chaos, echt geen doorkomen aan. Zoveel dozen, blikjes, nog meer blikjes en nog meer dozen…

Maar gaandeweg de dag (en na een dutje bij de lunch…een uur in plaats van 10 minuten) werd het beter en kon ik op enig moment mijn machine op tafel zetten. Ook hier kwam de inspectie langs.

De lege tafel was van korte duur, al die dozen en blikjes moeten even worden bekeken en hun plek in de kast vinden. Grondige inspectie is van later orde. Nu eerst alles weer van de vloer. De slaapkamer is inmiddels bijna weer in zijn oude staat.

Vandaag even een tandje lager, eerst naar de tandarts en aan het einde van de ochtend naar Nijmegen om Mr. X weg te brengen: hij moet zich op tijd melden voor de Vierdaagse!

Fijne dag, Françoise

Zomervakantie, goed gereedschap (8)

De dag begon wat stijf en stram en met eerst een bezoekje aan de bouwmarkt. Ik kon het Stanleymes gisteren nergens vinden en behielp mij met rolmes en schaar. Dat ging op zich prima, maar mijn handen dachten daar wat anders over en om te voorkomen dat ik niet meer zou kunnen naaien of breien dus eerst maar even een goed mes gehaald. Dat werkte beter en vlot sneed ik de ene na de andere tegel.

Ik besloot om tot 15 uur door te gaan en dan eerst naar de milieustraat te rijden. Natuurlijk was mijn plan om al het tapijt er uit te hebben te ambitieus, maar ik ben een heel eind gekomen. Steeds op tijd wat rust nemen, want net nog even doorgaan als je moe bent, is niet handig: er sneuvelt gegarandeerd iets en een ongelukje ligt ook op de loer.

Na een bevredigend tochtje naar de milieustraat nog even doorgewerkt en toen een lange pauze om de finale van de Touretappe te kijken. Vervolgens koken en eten en toen nog even door. De laatste tegel in mijn kantoortje was inmiddels ook gelegd en ik sopte een kast. Regelmatig stond ik even stil om te bedenken welke boeken in welke kast moeten komen. Ik ben er inmiddels uit en kan de planken op de goede afstand gaan plaatsen.

Met het inruimen moet ik van mezelf ook steeds nadenken of ik iets nog wil bewaren. Word ik blij van mijn oude Succesagenda’s? Waarvan de blaadjes in het doosje zitten? Nee, niet echt, dus ze mogen weg.

Maar wat te doen met een doosjes waar een memoryspel in zit, gemaakt van quiltlapjes door leden van de redactie Quiltnieuws? Het is inmiddels 25 jaar oud. Ik geniet er van als ik het tegenkom bij acties zoals deze, maar verder staat het boven op de kast. Ik probeer mezelf met dit soort dingen de vraag te stellen: zou ik het meeverhuizen naar een ander huis en heeft iemand anders er plezier van? Als ik beide vragen met nee beantwoord, word de keuze iets makkelijker en denk ik nog een keer goed na.

Ik heb er zin in om weer verder te gaan…ik heb heel erg zin om achter de naaimachine te zitten, maar dat is nu nog heel erg onmogelijk…de tafels liggen vol en het is een soort kruip-door-sluip-door op de hele verdieping. Nog even geduld dus…

Fijne dag, Françoise

(Ps. Morgen misschien wat meer plaatjes)

Zomervakantie, hoge stapels (7)

Enerzijds wordt de chaos steeds groter…er staat van alles in de weg, de stapels boeken groeien, tapijt wordt afgevoerd en nieuw tapijt gelegd. Tafel even naar links, even naar rechts, spullen toch tijdelijk even op een plank en bolletjes wol die zich ook op stapelen.

Anderzijds staat in mijn nieuwe “atelier” de kast alweer op nieuw tapijt en zijn de eerste bakken verhuisd. Gedurende de dag zijn er tegels gelegd (afmeten met een quiltliniaal gaat uitstekend!), kasten weer opgebouwd en puzzel ik verder in de beperkte ruimte. 

De katten vinden het heerlijk: alle deuren staan open, dus ze lopen voorzichtig tussen de rotzooi door, zitten boven op de kast en je kunt natuurlijk de stapels boeken ook als trap gebruiken. Elk uur is anders en kunnen ze weer op ontdekkingstocht. Of je gaat languit liggend de boel eens bekijken en daarbij het werkverkeer behoorlijk hinderend.

Vandaag weer verder, eens kijken of ik voor 15 uur al het tapijt er uit kan hebben, dan kan het nog naar de milieustraat. Dit is heel ambitieus, maar anders blijft het een week liggen in de tuin. De milieustraat is niet elke dag open en dan moet het een week wachten. Dus snel aan de slag.

Fijne dag, Françoise

Zomervakantie, de dag van Wageningen (6)

Aan de ene kant het gevoel dat ik eindeloos vakantie heb, aan de andere kant het gevoel dat het veel te snel gaat. Misschien moet ik stoppen met het nummeren van de dagen en ze anders benoemen? Deze dag begon ik met het leeghalen van de eerste kast. Een kast vol handwerkboeken: een plank vol brei-en haakboeken, een plank over kantklossen en andere handwerken en vier planken met quiltboeken.

Omdat het maar tijdelijk is, parkeer ik ze in stapels rondom mijn kledingkast en naast mijn bed. En zo beland de eerste 4,80 meter aan boeken op de grond. Ik kan je vertellen dat in een kast veel efficiënter is!

Inmiddels ben ik al aardig wat planken verder en wordt de chaos steeds groter…en stel ik mijn werkplan bij: een deel van de kamer leeg, dan half tegels leggen, kasten inruimen met spullen uit de andere kamer en daar vervolgens ook de helft van de tegels leggen en weer beginnen met inruimen. 

Na een uurtje planken leeghalen was mijn shirt doorweekt en was het tijd om wat anders te gaan doen. Mijn nichtje had gisteren haar eindtoneelstuk van groep 8 en ik was uitgenodigd. Ik ging aan het begin van de middag al naar Wageningen. Ik wandelde wat rond, kocht een salade en yoghurtje en nam deze mee naar het Arboretum Belmonte.

Prachtige beuk…

Mooi bankje van metaal…

Vanaf de Wageningse berg heb je een mooi uitzicht op de Rijn…

Meelbes…

De trap laat zien dat er best enige hoogte te overbruggen is…Ik ben bovenop de berg gebleven.

Er waren genoeg bankjes om lekker te zitten in de schaduw en ik genoot daar van mijn salade, koel water uit mijn thermosfles en een boek en later ook mijn breiwerkje. Om mijn diner af te sluiten met een kopje koffie reed ik over de dijk naar restaurant De Blaauwe Kamer en zat daar met een boek heerlijk op het terras met onderstaande wei voor mijn neus. Als ik iets naar links keek zag ik het pontje naar Opheusden. Vanaf de Wageningse berg had ik zicht op een ander veer: dat naar Zetten.

Als kers op de taart was in de avond het toneelstuk van mijn (handwerkende) nichtje. De klas had het zelf geschreven en we belandden steeds in een ander jeugdboek. Meestal herkenbaar en met humor geschreven. Natuurlijk ging er wel wat mis met de belichting (te vroeg uit of aan…) en zakten de decors wat in. Na het toneelstuk werden ze de school uit gezwaaid…en daar gingen ze, door een haag van ouders. Andere rituelen dan bij ons op school, mooi hoe iedereen dat op zijn eigen manier vorm geeft.

Het was een mooie vakantiedag, Françoise