Na het ontbijt was mijn eerste actie een fiets regelen, dat lukte en ik kon mijn plannetje voor de dag maken. Allereerst installeerde ik een app om een route uit te stippelen via de fietsknooppunten. Ik zat lekker te klikken en al snel werd de route veel te lang, dus begon ik opnieuw. Mijn fietsconditie is niet goed en ik wilde natuurlijk ook wel tijd hebben om onderweg nog wat te zien.
Ik besloot vandaag weer naar Ruurlo te gaan, omdat daar een kunstmarkt was. Dit soort dingen draagt altijd bij aan het vakantiegevoel. Via leuke weggetjes (zo anders dan met de auto) en achterafpaadjes reed ik naar Ruurlo. Ik kwam asfalt, beton, gravel en enkele stukjes zandpad tegen. In mijn hoofd hoorde ik mijn vader: lage versnelling, stuur losjes in de handen, zodat je wiel zijn eigen weg kan vinden. ‘S Avonds had ik Mr. X aan de telefoon en toen ik vertelde over de zandweggetjes, zei hij: “Je weet wat opa zou zeggen?”
Na een heerlijke fietstocht van 20 km was ik in Ruurlo en ik besloot te lunchen bij de Heikamp: naast het klimbos en doolhof. Een pannenkoek had ik wel verdiend. Hieronder een stukje van de kaart met volop keuze. Ik hield het bij een klassieker en niet eentje met tiramisu of zo.
Daarna de kunstmarkt, waar ook een kraampje met quilts was (ik bleek de standhouder te kennen, dus een gezellig gesprekje) en verder was de diversiteit enorm: hout, glas, sieraden, schilderijen en keramiek. Maar niets om mee naar huis te nemen…
Met een omweg terug naar de camping en zodoende kwam ik het bord IJsbaan tegen. Hilarisch als het zo warm is…en inderdaad was er naar 200 meter een iets lager gelegen weiland met drie lichtmasten in het midden. Ik zag de schaatsbaan in een goede winter al voor me, schaatsers langs de kant om de ijzers onder te binden en hun rondjes daarna te rijden.
Nu was het vooral een prachtige fietsdag. Niet te heet, niet te veel wind en daar waar het in de dorpjes best druk is met toeristen kom je tijdens het fietsen bijna niemand tegen.
Ik probeerde iets te zien van de eclips, maar zonder juiste bril bijna onmogelijk. Deze foto op de gok geeft toch wel een iets anders gevormde zon.
Daarna tijd voor koffie: de gaspitverkleiner deed zijn werk.
Als ik dit schrijf is het alweer ochtend en tijd om in te pakken. Het wordt, zo te voelen, een warme dag. Daar waar ik de andere dagen ontbeet in de zon, is het nu in de schaduw al goed toeven. Straks rijd ik met een tussenstop naar huis.
De tent is al droog, dus kan netjes in de tas en hoeft thuis niet meer uit te hangen. Dat is altijd zo fijn als dat lukt!
Fijne dag gewenst, Françoise
No comments:
Post a Comment