Alle dagen familie

Alhoewel het inmiddels dinsdag is, ben ik nog niet helemaal bijgekomen van het weekend. Veel mensen, indrukken en georganiseer...De planning voor het weekend begon al op vrijdag, einde van de middag: er moet gebakken worden om te zorgen dat we op zondag genoeg lekkers hebben bij de verjaardag van Mr. X. Zaterdag was ik namelijk de hele dag op stap.

In januari spraken we me met neven en nichten van mijn vaders kant af, dat er nu toch eindelijk eens een neven-nichten dag moest komen. Sommigen zien elkaar regelmatig, anderen zien elkaar nooit of zelden. Dat laatste is dan vaak op een begrafenis. En zo werd er in januari een datum geprikt en troffen 25 (van de 29) neven en nichten elkaar in Beltrum. De plaats waar onze vaders/moeders opgroeiden.

Op naar Beltrum dus, in de Achterhoek. Eerst trotseerde ik de file die er op de A50 stond: allemaal mensen op weg naar de Ginkelse heide voor de herdenking van Operatie Market Garden. Ik zag de vliegtuigen overkomen en hoewel in de file staan nooit een pretje is, bedacht ik dat ik dit wel in vrijheid kon doen. Dat op deze plek mensen gevochten hadden voor mij, maar zeker voor onze ouders en grootouders.

Wat was het leuk om al die neven en nichten te ontmoeten, met elkaar te spreken, herinneringen op te halen, meer over elkaar te weten te komen. De meesten ken ik eigenlijk niet, ik heb ze weinig ontmoet. Afstanden waren in de jaren 60, 70 toch iets minder makkelijk te overbruggen.

Er waren veel foto's uit de oude doos. Dit is begin jaren zestig. Mijn moeder staat rechts op de foto. Mijn opa (van vaders kant) staat naast mijn moeder en de vrouw met hoed op is mijn oma. Wie er in de wagen ligt, is onbekend. 

Naast vele verhalen: de oudste nicht, de jongste, de langste, de gemiddelde leeftijden en alle beroepen brachten we ook een bezoek aan een oom en tante die nog steeds in de boerderij van opa en oma wonen. Het huis was wel wat gekrompen vonden wij allen. We klommen naar de hooizolder voor foto's, stelden ons op voor groepsfoto's. Zoals vroeger: op lengte en leeftijd.... 

In een van de schuren lag een enorme stapel touwen. Tijdens de winterse vrije momenten maakt mijn oom deze van de touwen waarmee de strobalen zijn samen gebonden. Hij haalt ze op bij boeren in de omgeving en heeft een handig systeem gemaakt om ze te draaien (of moeten we zeggen slaan?)

Mijn zus nam er een paar mee voor haar Amsterdamse bootje en ik eentje als herinnering. 

Een goede manier van hergebruik, upcycling/recycling.

Het gereedschap in de schuur hangt er keurig bij...mijn oom is duidelijk een broer van mijn vader.

Het restaurant met zalen ligt midden in Beltrum naast de kerk (hoe kan het ook anders...) en we gingen ook nog naar het graf van onze grootouders. Hoe bijzonder is het om daar te staan met al die nazaten.

Bijzonder was het om iedereen te ontmoeten, ook al ken je elkaar niet: het is OK. Ergens in het verleden stonden we ook al allemaal samen op de foto. We hebben dezelfde achtergrond, we delen genen.

's Avonds thuis zochten we elkaar op Facebook en werden er nieuwe vriendschapsverzoeken verstuurd en ontvangen. Met een aantal nichten was ik al bevriend en kwam ik tot de ontdekking dat ze altijd mijn blog lezen. Nou, deze keer gaat het dus ook over jullie.

Op zondag tijd voor een verjaardagsfeestje: Mr. X. is dertien, ja wel 13! geworden. En naast cadeaus hoort daar uiteraard taart en cake uit eigen keuken bij. Naast de klassieke appeltaart bakte ik een chocolade-perencake. Superlekkere combinatie. Zo gingen de gestoofde peren het beslag in:

Zo kwamen ze uit de oven: helemaal verstopt in  de cake (na het plaatsen in het beslag ging er nog meer beslag bij):

En zo zag het er uit op een bordje:

Het recept staat hier: Gwenn's Bakery

Familie en vrienden smulden er van. We konden nog heerlijk in de tuin zitten. Nu is het herfst en is het weer omgeslagen. Goed voor de plantjes in de tuin, ze hadden best wat dorst. Tijd voor herfstige bezigheden: volgende week begint D'ruitdaging weer. Ik ga weer mee doen en me hier regelmatig melden met de resultaten. Nu met een boek van de stapel op de bank!

Groet,

Françoise

Van alles en nog wat

Het weekend begon met een grote tas appels die ik van een collega mee kreeg naar huis. De appelboom van zijn buurvrouw heeft een overvloed aan appels en ze krijgen het niet weggegeten, geweckt, gebakken, tot moes etc.

Daar zeg ik natuurlijk geen nee tegen, de belofte was een appeltaart op maandag bij de koffie!

Het einde van de zomer nadert en nog even een  beetje zomer in huis gehaald, gewoon een bosje van de supermarkt, al een feest om dat bovenop de boodschappen te hebben liggen.

Maar natuurlijk voelt het nog niet echt als herfst buiten. Zeker zaterdag niet toen het een warme dag was en het goed toeven was aan tafel met een haakwerkje en de schone was aan de lijn en 's avonds alweer droog in de kast.

De zaterdagavond was voor de Efteling: de laatste zomeravond dat ze tot 23:00 uur open waren. We dachten niet dat we nog een rondje met de Bob zouden maken...onweer en regen zorgden ervoor dat alle attracties dicht gingen. En voordat de Bob dan weer droog gereden is...maar toen we er langs liepen waren ze aan het droog rijden en besloten we toch maar in het toen nog korte rijtje voor de ingang te gaan staan. 

Toen het hek open ging, ging er een groot gejuich op: nog een laatste kans op een ritje. Vanaf vandaag is deze achtbaan verleden tijd: onderdelen worden niet meer geleverd en dus is er geen onderhoud meer mogelijk. Maar er komt wel weer iets voor in de plaats, wordt vast ook weer leuk.

Alle bomen rondom de Bob waren al weggehaald, een beetje kaal ritje dus!

Zondag was de temperatuur in de tuin zeer werkbaar...en dus kwam er een tweede tafel. Voor deze tafel heb ik al het hekwerk gebruikt. Alle plankjes losgeschroefd en op een andere manier weer in elkaar gezet. Twee poten op maat zagen...beetje boren...en weer een mooie tafel. Je zou er ook op kunnen zitten: hoog bankje.

En toen was het tijd voor de appels: een klassieke appeltaart (altijd een succes met slagroom) en uit mijn boek Puur Zoet maakte ik de appelgalettes. Minder zoet, maar ook lekker met amandelspijs. De spijs gemaakt van amandelen en dadels...Als je eenmaal gewend raakt aan minder zoete producten hoef je van de echte zoetigheid maar een heel klein beetje, heb ik inmiddels gemerkt.

De appeltaart was vandaag schoon op en aangezien er nog steeds appels waren, hebben we vanavond nog maar even wat appelflappen gebakken. Bladerdeeg uit een pakje, dat dan weer wel...zelf maken is superlekker, maar ook veel werk, dat was nu geen optie.

En zo is het weekend weer opgevlogen, want ook gaf ik de keuken nog een goede beurt: koelkast schoon, magnetron, oven en vaatwasser...alles weer lekker opgeruimd, niet alles gesopt verder, daar was de dag dan weer te kort voor. Een goed begin van september. Volgende maand is het weer Opruimmaand met tips van Yourganize en het opruimen van de keuken is een soort aanloopje. Ik kwam er achter (lang leve Facebook) dat ik dit twee jaar geleden ook deed...en mijn uitdaging voor deze maand is om de keuken ook opgeruimd te houden. Ik ga altijd liever handwerken of een boek lezen dan de vaatwasser inruimen/uitruimen of nog wat afwassen, maar natuurlijk word ook ik er blijer van als het wel eerst gedaan is...

Vandaag is het gelukt! Het enige dat nog op het aanrecht staat zijn de appelflappen.

Groet,

Françoise

Sentiment

Allereerst hartelijk dank voor alle lieve reacties om mijn vorige blog. Zowel hier als op Facebook en op WhatsApp ontving ik vele lieve woorden van vrienden, bekend en minder bekend. Het is fijn te merken dat zoveel mensen even met je meeleven, samen stil staan bij een verlies. Het geeft troost en verbindt.

In mijn laatste blog van het jaar schreef ik over mijn goede voornemen om dit jaar de zolder op te ruimen en al mijn ordners door te spitten...Best een klus, die ik niet moet uit stellen tot de zomer, want dan is het veel te heet daar onder de balken. En aangezien een hele dag in het weekend op de bank met een handwerk nog steeds geen goed idee is, is opruimen een schone taak. Alhoewel, schoon...dat is het niet echt in de bergruimte op zolder.

Ook ik keek op Netflix naar de serie over het opruimen met Marie Kondo. Haar methode pas ik niet letterlijk toe, dan mag je wel vakantie nemen om de klus te klaren. Ik haal er de ideeën uit die mij aanspreken en pas ze toe. Zo vouwde ik de vaatdoekjes anders op (pasten ze beter in de kast) en ik legde ze op kleur. Het lijkt zo overdreven, maar het maakt wel blij. En waarom ook niet? De kleurpotloden in hun doos liggen ook op kleur. We bewaren lapjes op kleur, dus ook de vaatdoekjes en theedoeken moesten er aan geloven.

Bij het opruimen vorige week kwam ik een envelop tegen...geen idee wat er in zat, maar het bleken dus felicitatiekaarten te zijn bij mijn geboorte. Grappig om de formele teksten te lezen en dan de formele kaartjes erbij waar de gegevens van de afzender op stonden.

Bovenstaand kaartje met de naalden en wol getuigen van een vooruitziende blik...

De drie onderstaande zijn duidelijk van dezelfde ontwerper en waren vast populair in de jaren 60.

Tja, en wat nu te doen met deze kaarten? Wegdoen, bewaren? Aangezien ik er echt blij van werd om ze te zien, mogen ze blijven. Ik heb ze allemaal weer terug gestopt in de grote envelop en deze op een stapel "nog verder opruimen" gelegd. Ik weet wel in welke doos ik ze ga stoppen, maar die staat helemaal achterin de bergruimte. Eerst nog zo'n 30 dozen te gaan voordat ik daar ben.

Ook de eerste ordners heb ik in mijn handen gehad. Er staan er nu 10 klaar om onder handen genomen te worden. Stickers met nummertjes erop...De eerste drie heb ik gezien. Met de eerste was ik binnen 5 minuten klaar: zat bijna niets in. De andere twee heb ik doorgenomen. Er zaten o.a. borduurpatroontjes uit de Libelle en Margriet uit de jaren 90 in. Een deel van de patronen mag weg, maar van de meeste word ik blij als ik ze zie. 

De kop is er dus af. Als ik alle handwerkspullen op zolder heb uitgezocht (nog 2 dozen te gaan), dan kan ik een paar dozen met deze spullen naar het goede doel brengen en ook de kinderboeken moeten dan het huis maar eens verlaten. Dan is er op die plek ruimte voor andere spullen. 

Een volgend goed moment om te ontspullen is Koningsdag!

Deze week nog wat spullen naar de Kringloop, zodat we ook echt ruimte zien ontstaan.

Wordt vervolgd, want er zijn nog heel wat verhalen te vertellen over de schatten van de zolder.

Liefs,

Françoise