Rustig aan, steek voor steek

Het nieuwe jaar begon ik met goede voornemens. Eén van deze voornemens was om goed voor mezelf te zorgen. Dat betekent dus in eerste instantie actie voor mijn schouder! Dat wilde nog maar niet verbeteren, al waren de sessies bij de Cesastherapeut wel erg zinnig. Het werd in ieder geval niet erger en het wandelen elke dag (bijna elke dag) is goed voor mijn lijf en schouder.

Zo zat ik dus op 3 januari bij de huisarts met mijn schouderklachten en nam ik ook meteen de knobbel in mijn linkerhandpalm mee. In de revisie, APK-beurt, of zoals mijn collega's zeiden: tijd om wat bugjes te fixen.

Voor mijn schouder moest ik eerst maar eens een echo laten maken. De uitslag is inmiddels bekend: een chronische peesontsteking en als gevolg daarvan is alles in mijn schouder muurvast gaan zitten. Niet een beetje vast, maar echt muurvast.Heleboel bewegingen kunnen prima (zoals schakelen in de auto), maar een elastiekje in mijn haar of mijn schort vastknopen op mijn rug is echt een lastige opgave. Het gaat gewoon niet, zo raar.

Dat betekent dus nu weer naar de fysio: langzaam mijn spieren losmaken en weer oprekken. Oefeningen doen en nog steeds geduld hebben en niet te veel handwerken (dat vindt de ontstoken pees niet fijn).

Voor de cyste in mijn hand: hup, naar het ziekenhuis. Was er nog nooit geweest, in het Jeroen Bosch. Keek maar eens met mijn kennersblik (ooit werkte ik in een ziekenhuis) naar vloeren, bewegwijzeringsbordjes en eventuele stofwolken.

Ze kunnen de cyste makkelijk weghalen, dat zal ergens eind maart/begin april zijn. Heb er gelukkig niet zo heel veel last van: het voelt alsof er een knikker onder mijn hand ligt als je de hand plat op tafel legt. Je begrijpt dat je dit vooral voelt bij het vastpakken van stuur, deurklink of poetslap, maar bij het handwerken en computerwerk is dit gelukkig geen belemmering.

Aangezien er toch af en toe wel wat gehandwerkt moet worden, pakte ik mijn breinaalden op.

De handschoen begon ik met een kleine rondbreinaald. Reuze handig, lekker doorbreien, maar dat doorbreien: dat vindt mijn schouder dan weer niet leuk.

Toen de bamboebreinaalden maar eens gepakt: voor de vingers heb ik die hoe dan ook nodig. 

En wat schetst mijn verbazing dat dit beter uitpakt. De naald rust ook om mijn pink bij het vasthouden en dat geeft een stuk minder verkramping. En ik moet natuurlijk elke keer die naalden wisselen, ook dat geeft een andere spierbeweging.

En zo komt er toch heel langzaam wat tot stand! Morgen weer een ander kleurtje voor de volgende vinger. En dan aan de tweede beginnen. En die wordt niet hetzelfde als de eerste. De sjaal waar ze bij horen heeft ook heel veel verschillende patronen en technieken: eens kijken welke ik zal gebruiken.

Veel handwerkplezier,

Françoise

Vakantietijd

Hier in het Zuiden zijn de schoolvakanties begonnen. Dit brengt de laatste weken altijd nog al wat onrust met zich mee. Of onrust...ik zou het liever einde schooljaar perikelen willen noemen.
Waar mogen de planten uit de klas logeren, welke ouder doet wat in de klas ter ondersteuning.
Dit jaar was de chaos bij Mr. X op school compleet: er moet verhuisd worden. Tijdelijk een ander onderkomen om de school te verbouwen. Dat gaf heel veel dozen, stickers op stoelen, tafels, extra spullen mee naar huis, gestresste juffen want hoe zat het ook al weer met die stickers? Groep 7 (nu groep 6) gaat straks naar lokaal 6 (verhuisschema), maar is dan groep 7.

Als ouders stroopten we natuurlijk ook nog de mouwen op en gingen de lijstjes thuis even aan de kant.
Maar nu, nu zijn de deuren van de school op slot en is er ruimte voor logeerpartijtjes, gepland en spontaan...Heerlijk met je beste vriendje spelen, eindeloos...o zo heerlijk.

Mijn vakantie begint pas over 4 weken, maar het andere ritme is nu al heerlijk. Er ontstaat ruimte voor lijstjes afwerken en bloggen. Ook is het de tijd van opruimen, de bezem door het huis. Letterlijk en figuurlijk een volgende fase in.

Nu dus met een kopje koffie achter de laptop, de ramen voor zijn al gelapt. Nu achter nog en ondertussen wordt de woonkamer opgeruimd. Frutsels in een vuilniszak, administratie op het juiste stapeltje (om morgen verder te ordenen), e-mail afhandelen en een handwerkje voor de nodige ontspanning.

Bijna weer bij met dit breiwerk...ik liep wat achter, maar probeer het nu met gezwinde spoed in te halen. Het project is bijna afgelopen en ik weet precies hoe dat gaat. Niet bij aan het einde? Dan verdwijnt het in de la. Zou toch jammer zijn. En zo te zien houd ik nog wel voldoende garen over voor een paar bijpassende polswarmers en muts.

Ook de tuin doet zijn best...valt niet mee na alle droogte, maar komt vast goed.

Ook de bloemperken bij de Efteling zijn weer prachtig van compositie. Niet eens goed te vangen in een foto...

Eindelijk, eindelijk is Symbolica open. Vorige week stonden we 80 minuten in de rij.

Het is weer een prachtige attractie. Mooi afgewerkt tot in detail. Nog lang niet alles gezien zo'n eerste te keer. 

Dit is de plattegrond...

Nu op naar de volgende raampartij, het opruimen en mijn breiwerkje.

Straks Radio Tour de France erbij voor het ultieme zomervakantiegevoel.

Fijn weekend,

Françoise

Voorjaar en energie

Heerlijk dat het voorjaar is, daar ben ik echt aan toe.

Al weken ben ik verkouden, het houdt maar niet op.

Al weken ben ik aan het hoesten, vooral 's avonds en 's nachts.

Alle hoestverschijnselen wijzen er op dat ik een dikke vleug van de kinkhoest heb meegekregen die op school bij Mr. X en op het werk heeft rondgewaard.

En dat is dus niet grappig.

 Je voelt je niet echt ziek, maar het vele hoesten zorgt voor een complete uitputtingsslag.

Niet alleen het hoesten zelf kost veel energie, wel goed voor de buikspieren, maar het houdt je vooral 's avonds en 's nachts in de greep.

Val dus lastig in slaap en wordt heel vaak wakker. 

En is het niet van mijn eigen gekuch, dan wel dat van mijn huisgenoten...

Ze noemen het ook wel de 100 dagen hoest...

Goed, maar ondertussen is het dan toch maar een heerlijk voorjaar.

Niet alleen buiten is het voorjaar, maar ook binnen. Dit is de quilt waarvan ik 1 blokje in de achtergrond van mijn blog heb gebruikt. Echte Hollandse tulpen. Het patroon in groot formaat vind je in het boek A Paper Pieced Garden van Maaike Bakker en Françoise Maarse.

Dit is een kleine variant.

Dit boek ligt al een tijdje op de hoek van mijn bureau.

Maar wanneer moet ik dat lezen? Het lijkt me ideaal, maar dan moeten er niet teveel dingen belangrijk zijn in je leven...Ik ga er snel tijd voor maken.

Want misschien komen dan alle projecten eens in een volgende fase.

Alhoewel ik moet zeggen dat mijn Tunisch haakwerk en mijn breiwerk van de Latvian Sampler helemaal bij zijn.

Nu eerst grasmaaien, en dan rustig weer achter de computer, tijd voor het ontwerp van Bon Appetit, een quilt in wording. Kunnen de vriendinnetjes ook weer verder.

Hopen dat ik nog een beetje energie overhoudt voor de avond...dat zou fijn zijn.

Veel handwerkplezier,

Françoise

Van kleur en borrelen

De week vakantie was heerlijk om heel veel te doen en tegelijkertijd het gevoel hebben dat je niets hoeft te doen...Veel tijd voor achter de naaimachine om te proberen mijn doelen te halen.

Dus werd er heel wat afgesneden: het resulteerde in een kleurrijk bergje met snippers.

Deze vierkantjes zijn inmiddels al tot setjes van vier aan elkaar gezet en liggen te wachten op de volgende ronde.

Ook was er tijd om naar de stad te gaan. In Rotterdam liepen we Sostrene grene binnen. Een vrij nieuwe winkel (overigens ook in Den Bosch las ik). Ik heb niets gekocht, maar wat was het verleidelijk. Leuke tasjes, doosjes, servetten, kommetjes etc. En dat allemaal zeer betaalbaar. Echt zo'n winkel waar je altijd wel een klein cadeautje kunt vinden.

Heerlijk veel kleur.

Ook in de hangers.

Ondertussen breide ik kabels in mijn Latvian Sampler.

Appliqueerde ik op de valreep van het oude en nieuwe jaar nog iets lekkers (splendid sampler blokje)

Past goed bij mijn voornemen om zeer gedoseerd te snoepen. Alleen dan iets lekkers als er iets te vieren valt (ja, ik weet het: je kunt van elke dag een feestje maken).

Maar niet meer dat koekje bij de koffie, omdat je nu eenmaal een koekje bij de koffie neemt....of twee...of drie.

Goede voornemens dus...niet meer dat uitstellen van was opvouwen of vaatwasser leegruimen. Er zijn altijd leukere dingen te doen uiteraard. Genoeg projecten om je in te verdiepen.

En aangezien ik me de afgelopen weken echt zoveel mogelijk heb ingespannen om mijn doelen te halen, mocht ik toch met mijn Tunisian Adventure beginnen.

Die beloning had ik wel verdiend.

Dus werden er gisteren tijdens het darten diverse proeflapjes gehaakt met de nieuwe naalden: haaknaalden met kabel, een nieuwe ervaring. Er werd gerekend, gemeten en gevoeld en toen kon er worden begonnen.

Nu nog even achter de naaimachine: vierkantjes naaien zodat mijn tafel leeg is en de grote quilt er op kan om de applicaties er op te zetten zonder dat ik de rest van de tafel zwiep.

En natuurlijk was er in de vakantie genoeg tijd om na te denken over het vervolg van mijn Bon Appetit quilt en kwam er een idee van een paar jaar geleden weer naar boven. Tijd om daar mee aan de slag te gaan. Leuk!

Het jaar is goed begonnen.

Françoise

Eindelijk

Eindelijk had ik deze week weer eens even de rust om 's avonds achter de naaimachine te gaan zitten.
En dat had natuurlijk niet alleen met rust, maar ook met tijd te maken. De weken vliegen voorbij met werken, verjaardagen, sport en muzieklessen van zoonlief en dan komt het er niet van om achter de machine te gaan zitten. Een brei-, haak- of borduurwerkje lukt dan nog wel (dat kan langs de atletiekbaan of tijdens dat zwemfeestje, waar ik rustig langs de kant zat om de handdoeken te bewaken). En dan vergeet ik nog de vrijwilligersactiviteiten voor school te noemen die ook mijn tijd en aandacht vragen.

En dan nu eindelijk weer eens tijd om een verhaaltje te schrijven...studiedag van zoonlief, dus vandaag ook voor mij een vrije dag...heerlijk. Kind in pyama en ik achter de laptop. Zo dadelijk tijd voor koffie en daarna de klusjes voor school.

In vogelvlucht de afgelopen weken in beeld:

Ik begon met een schattig borduuralfabet van Marie Suarez: Brodez avec moi. Veel nieuwe steekjes leren...altijd leuk.

Ik begon met het breien van deze sampler. Week 1 zit er net op. En ik brei hem in dezelfde kleuren als de ontwerpster Wieke van Keulen, echt mijn kleuren en een mooi pakket.

Hier het begin met daaronder nog een vestje in wording: de eerste mouw is bijna klaar.

Het vierkantjes haken gaat ook gewoon door: prima voor zwembad, achterin de auto of langs het tartan van de atletiekbaan. Gewoon voor die momenten dat je niet wilt nadenken over de juiste kleur en hoeveel steken.

Een paar recente blokjes van mijn Sampler.

Ik heb echt geen idee hoeveel ik er achter loop.

Nou ja: een heleboel in ieder geval.

En dan nam ik vorige week ook nog afscheid van mijn auto. Bijna 10 jaar reed ik hiermee rond.

Naar beurzen (echt daar kon heel veel in), naar school, sport, zwemles, werk etc.

Inmiddels was de auto echt oud (geboren in april 1994) en werd hij afgekeurd.

Te hoge kosten om hem nog te repareren...en nu moest ik echt de knoop doorhakken en afscheid nemen. Het deed even pijn, want wat nu?

Iets ouds, iets nieuws, even niets?

Nou dat laatste is niet echt een optie: dat ga ik niet lang volhouden op de fiets!

Gelukkig vond mijn werkgever het tijd voor een auto van de zaak.

En nu staat er dit voor de deur, ter overbrugging naar de definitieve oplossing.

Welkom in de 21e eeuw!

Dit blauwe ding is Hybride, er zit allerlei elektrisch spul in...navigatie etc.

En ik? Ik rijd er in met een grote grijns op mijn gezicht.

En dit is ook uit het borduurwerk. De A en de Z stonden in het tweede deel. Op naar de volgende.

Nu: Koffietijd.

Heerlijk zo'n dagje.

Nog een fijne dag,

Françoise