De handtas

Elk jaar doe ik mee met D´ruitdaging van Yourganize. De hele maand oktober elke dag een opdracht via Facebook. Het heeft te maken met opruimen, klusjes (al die uitgestelde) en vooral een stukje bewustwording. Ik doe al jaren mee en nog steeds is mijn huis niet perfect opgeruimd. Dat zal het ook wel nooit worden, maar ik heb wel geleerd dat er ook spullen weg mogen, is mijn administratie nog steeds netjes en denk ik na over de souvenirs die ik koop. Zo kocht ik in Canada een sleutelhanger, de oude was al jaren kapot en aan vervanging toe. Daarnaast kocht ik een trui om aan te trekken naar het sporten, die stond nog op mijn lijstje. En nu denk ik dus elke keer als ik ga sporten aan onze dag bij de Niagara Falls.

Hermès, Birkin Bag

De eerste opdracht ging over je handtas. Wat zit er allemaal in, dat niet nodig is? Ik zelf heb niet echt een handtas. Naar het werk heb ik een laptoptas en daar stop ik ook mijn sleutels, portomonnee, brillen en telefoon in. Meer heb ik niet nodig... En ga ik boodschappen doen? Dan stop ik telefoon, sleutels en portomonnee in mijn jaszak of ik neem een klein tasje mee. Eenvoudig dus... Ik controleerde dus mijn laptoptas en haalde daar twee overtollige haarspelden en dito elastiek uit.

Het brengt me wel bij een verhaal over Hermès. Een Frans modehuis dat bekend is om zijn tassen, zijden sjaaltjes en stropdassen. In de Volkskrant van 28 december vorig jaar stond een artikel over dit bedrijf dat een nieuw atelier opende ergens in de regio in Frankrijk om daar werkgelegenheid te creeëren en mensen het vak te leren.

Het atelier heeft de mooie naam: Maroquinerie de Guyenne. Klinkt altijd goed dat Frans. De term Maroquinerie is verwant aan het Nederlandse woord Marokijn. Dit is Marokkaans geitenleer dat al in de 17e eeuw gebruikt werd voor boekomslagen en portefeuilles.

Wie zich verdiept in de geschiedenis van dit modehuis kan lezen dat het in 1837 werd opgericht in Parijs. Niet als modehuis, maar als leverancier van zadels en aanverwanten aan de aanzienlijkste Europese families. Toen de adel aan het einde van de 19e eeuw meer ging reizen (mar niet te paard), gingen ze ook hutkoffers en tassen maken. Pas in 1920 werden er horloges en juwelen toegevoegd aan de collectie.

Ook de vierkante zijden sjaals en de stropdassen zijn beroemd. Maar het meest bekend zijn de tassen. De zogeheten Kelly-bag en de Birkin-bag. Ooit bedoeld om een leven lang mee te gaan, maar nu vooral statussymbool. De prijzen voor een tweedehands tas zijn absurd. Ook een nieuwe tas is duur, maar dat valt te verklaren uit het feit dat deze met de hand wordt gemaakt. De 36 leren onderdelen van een tas worden met de hand (zadelsteek) aan elkaar genaaid, daarna gelijmd, gepolijst en gemonteerd. Totale productietijd zo'n 20 uur.

Natuurlijk heb ik even gekeken naar de prijzen van deze tassen. Je kunt beter een nieuwe kopen, dan een tweedehandse lijkt wel. Voor sommige tassen heb ik toch wel een verdubbeling van mijn jaarsalaris nodig...En vervolgens zie ik me dan niet met zo'n tas naar de supermarkt gaan.. Ze zijn er overigens wel in allerlei mooie, felle kleuren. Dat spreekt me wel aan, maar nee...ook deze tassen zul je toch af en toe moeten uit mesten. En bij zo'n tas heb je dan natuurlijk wel de juiste zonnebril, lippenstift, portemonnee met plaats voor al je platinum plastic, sleutels etc.

Ik houd het maar simpel, al kan ik wel waardering opbrengen voor het vakmanschap dat bij het maken van de tas komt kijken. Ik vraag me echter af of de kopers van deze tassen daar ook maar een ogenblik bij stil staan?

Groet, Françoise

Pilot

Pilot is een Japans vulpennen merk uit 1918. Mijn eerste Pilot kocht ik in de zomer van 2020 in Nijmegen: de oranje Retro AL samen met een groene Lamy. Troost voor de Vierdaagse die niet doorging.

Toen in 1918 Japan meer open ging voor Westerse invloeden werden er Europese technieken geïntroduceerd in het land. Om alle contracten en handelsovereenkomsten te tekenen werd de kalligrafie vereenvoudigd en kwamen er veel bedrijven die pennen maakten.

De oprichters Namiki en Wada hebben als eerbetoon

(voor hun beider passie) aan de zee de naam Pilot gekozen: referring to the fleet's flagship, de officier die de groep leidt: de vlaggenman.

In de afgelopen jaren heb ik steeds pennen gekocht om deze serie van 6 compleet te maken. Ik houd van de kleur, de motiefjes in de ring en het materiaal: aluminium. Hetzelfde model is er ook nog in een andere serie: die is nog niet compleet.

De historie van bedrijven als deze is altijd interessant om te lezen. Dit bedrijf heeft vijf principes:

1. Sansha Teiritsu, the three balanced forces. In een zakelijke relatie heb je drie partijen: fabrikant-verkoper-klant

2. Ukiwa Seishin, shared joys and sorrows. Solidariteit wordt gewymboliseerd in de reddingsboei, die ooit het logo was.

3. Nankan Toppa, overcoming difficulties. Dit staat symbool voor de geest van de zeelui wanneer zij problemen moesten overwinnen. Preparation and reaction.

4. Ichinichi Ishiin, One step per day. De stuurman is de gids en leider. Langzaam maar zeker en stap voor stap.

5. Sishei Shinken. Niets is onmogelijk als we onszelf de kans geven.

Bovenstaande punten heb ik gevonden op hun website en vrij vertaald. Mooi om eens over na te denken.

Bij Retro moest ik ook denken aan mijn memoryspel van vroeger. Ik zocht het op (niet meer compleet) en combineerde de plaatjes met tekeningetjes van de vormen op mijn pennen. Even wat snelle schetsen, ook een goede manier om het hoofd leeg te maken. En zo ontstond er weer eens een rood draadje, kan ik een bladzijde omslaan in mijn notitieboek en ga ik nadenken over een volgend draadje.

Groet,

Françoise

Zwart en bruin

 In mijn boek over Kleur gaat het tweede hoofdstuk over zwart en bruin. Aangezien ik mij heb voorgenomen de volgorde van het boek aan te houden bij deze draad over kleur, zijn nu twee niet-favorieten aan de beurt: zwart en bruin. Ik vind het geen fijne kleuren om mee te werken in textiele werken, weinig bruine lapjes in mijn collectie en zwart zal ik zeker links laten liggen. In mijn kledingkast heeft lange tijd één zwarte outfit gehangen en die droeg ik alleen met kooruitvoeringen: verplichte kost.

Anderen zag ik wel zwart gebruiken en dragen en kon dat best waarderen, maar voor mijzelf? Dat was en is nog steeds een uitdaging. Een tijdje heb ik veel zwart en grijs gedragen: heel praktisch en zakelijk, maar nu ga ik toch echt weer voor wat meer kleur in mijn garderobe. En bruin? Dat kan in combinatie met fellere kleuren zeker wel.

Als ik in mijn huis kijk is er natuurlijk wel zwart te bekennen: een tiener met veel zwarte kleding, alhoewel er ook wel wat felle shirts in zijn kast te vinden zijn en daarnaast zijn veel apparaten zwart: de beeldschermen, mijn laptop, toetsenbord en muis...Die zijn echter niet fotogeniek, dus nog maar even verder gezocht naar wat garens en lapjes. Mijn grenzen of het gebied van kleurgebruik zoek ik ook vaak op. Zo maakte ik een hartjesquilt met als ondergrond zwart (met een heel klein beetje rood) en combineer ik de bruinen die ik heb met andere resten in de Splendid Sampler.

Bij het lezen over zwart kwam ik natuurlijk mooie verhalen tegen en het ging vooral over de kostbare stof grafiet, dat gebruikt wordt voor het fabriceren van potloden (en begint daar vaak niet elk ontwerp). Mijnwerkers werden na een werkdag gefouilleerd of ze geen grafiet op hun lijf verborgen hadden en de vindplaats in Engeland werd goed geheimgehouden. Later vond een Fransman een goede groeve in Bogotol vlakbij de Chinese grens en de potloden met dit grafiet werden dan ook de Chinese potloden genoemd. De Amerikanen verfden hun massaal geproduceerde potloden met grafiet uit deze groeve heldergeel als symbool voor de romantiek van de Oriënt, het geel van de keizer en aanwijzing voor de vindplaats. Veel van onze gewone potloden zijn nog steeds geel.

In onze westerse cultuur staat zwart voor de dood, maar ook voor ernst. In Venetië werd in de 16e eeuw een wet uitgevaardigd dat alle gondels zwart geschilderd moesten worden: de overheid vond de bevolking te frivool worden. We zien het dragen van zwart terug in religie en in de klederdrachten. In de rouw werd kleur vervangen door zwart.

Echter heeft het dragen van zwart ook iets feestelijks gekregen: sinds de laatste kwart van de 20e eeuw wordt het veel gedragen met kerst. Het staat ook voor rijkdom (denk aan de dure maatkostuums en auto's). We zullen het dan ook verder maar niet hebben over de zwarte bladzijden van onze geschiedenis of een zwarte dag. We houden het bij de codes groen, geel en oranje, die gelden voor reisadviezen (te veel wind, te veel besmettingen, te warm, te koud).

En Bruin? bruin bestaat altijd uit de drie primaire kleuren: rood, geel en blauw. En is er daardoor in heel veel tinten, zeker als je het ook nog mengt met wat zwart of wit. Iets met niet kunnen kiezen? Keuzestress misschien? Heel veel mensen zijn blij met bruine lapjes, draadjes en dergelijke. Een veilige keuze. Ik sla deze sector meestal over, ben toch meer van de regenboog. Maar zonder het bruin van de aarde en het grijs van de lucht zou de regenboog niet zichtbaar zijn.

Wat meer kleur zou van mij wel mogen. Heb je wel eens naar de mensen op het perron gekeken of een stadion vol voetbalsupporters? De gekleurde jassen zijn op één hand te tellen, iedereen draagt zwart! Ik houd het bij kleur, zeker in de keuze voor mijn shawls, de ene keer wat meer dan de andere en zelfs met zwart.

En bruin? Dat vind ik dan wel weer heel fijn om mee te schrijven. Ik heb diverse pennen gevuld met bruine inkt met mooie namen als: Terre de feu, Gingerbread, Café des Îles, Lie de Thé en Winter spice.

Groet,

Françoise

Handwerken of handenarbeid

Wat is eigenlijk het verschil tussen handwerk en handarbeid? Het woord werk en arbeid zijn toch eigenlijk gelijk? Toch denk ik meteen aan mijn handwerklessen voor de meisjes op de katholieke basisschool met breien en haken, terwijl de jongens in het lokaal ernaast handenarbeid hadden en er lustig op los figuurzaagden (geen idee wat ze nog meer maakten). Ook op de Vrije School waren het duidelijk verschillende vakken: op de middelbare school waren we tijdens de handwerkles bezig met hangmatten knopen, kantklossen en andere textiele werkvormen. De handarbeidles ging over beeldhouwen in hout, boetseren, boekbinden en koper slaan. Groot verschil met mijn eerdere school was dat beide vakken door iedereen werden gevolgd.

En zo belandde ik met mijn vraag in het woordenboek en zocht ik op internet naar een verklaring. In het huidige onderwijs spreekt men van handvaardigheid, waarbij vervolgens een splitsing wordt gemaakt in handwerken en handenarbeid. Bezigheden die met de hand worden verricht, tot oefening van hand en oog.

Onze vroegere handwerkles wordt ook wel beschreven als de vrouwelijke handwerken (zó niet meer van deze tijd...) en dit wordt dan weer onderverdeeld in de fraaie handwerken (borduren) en de nuttige handwerken (breien, mazen, stoppen en merken). Mijn handwerklessen waren een mix: we leerden breien, maar het stoppen van sokken of het merken van je lakens was niet meer aan de orde.

En wat is dan een ambacht? Dat is handwerk dat wordt aangeleerd om een beroep mee uit te oefenen. De hedendaagse ambachten zijn: timmerman, metselaar, bakker etc. De museale zijn die van touwslager en mandenvlechter (wil je meer zien over het werk van de touwslager, kijk dan de aflevering van binnenste buiten terug van maandag 31 januari. Een kijkje in een nog levendig bedrijf waar de touwen geslagen worden voor alle gymzalen van ons land).

Tegenwoordig ga je naar school om een ambacht te leren, maar vroeger leerde je het vak in de praktijk. Ambachtslieden met hetzelfde vak waren verenigd in een gilde en als leerling (gezel) kwam je in dienst bij een meester. Je werd meester na het afleggen van de meesterproef. Als meester kon je ook keurmeester worden en dan besliste je wie er meester werd. Gildes bestonden al in de vroege Middeleeuwen en zo werd kennis en ervaring overgedragen en gedeeld. Bepaalde bevolkingsgroepen mochten geen lid worden van een gilde en voor hen waren veel beroepen in de middenstand dus uitgesloten. Deze mensen hadden een gildeloos beroep: eenvoudiger werk of in de handel.

Een gilde behartigde de belangen van zijn leden, beschermde hen, zorgde voor kwaliteit en tegelijkertijd voor een monopoliepositie van de handel. Dit hield vaak de vooruitgang tegen, gildes waren vaak behoudend. In de stad 's-Hertogenbosch moest je zelfs lid zijn van een gilde om in de stad te mogen wonen.

bron: website barbaragildevught

Naast de ambachtsgilden had je ook de handels-of koopmansgilden en de schuttersgilden. Deze laatste was de lokale militie om hun stad of dorp te beschermen en te verdedigen (rovers, vreemde legers). Leden van de schutterij lieten zich graag portretteren, denk aan de Nachtwacht van Rembrandt... In 1901 werden de schuttersgildes opgeheven, maar in delen van het land zijn ze nog wel actief als folkloristische schutterij. Hier in Vught treden zij altijd aan bij evenementen in de gemeente. Denk hierbij aan Koningsdag, maar ook aan de 4/5 mei herdenkingen. Zij lopen voorop in de stoet en de vendeliers laten hun vendels in het rond draaien. De klassieke kleding wordt gedragen bekleed met schilden, hoe langer lid/hoger in rang, hoe meer schilden op het tenue. Het oudste gilde van Vught is St. Barbara, waarvan al akte wordt gemaakt in 1453.

En zo werd mijn vraag over het verschil tussen handwerk en handarbeid een stukje geschiedenis over fraaie handwerken, ambachten en de gildes. Ik realiseer me steeds meer dat er veel geschiedenis om ons heen is. De wegen waar ik regelmatig over loop en fiets waren er ook al in de middeleeuwen, er is gestreden en geleden door de eeuwen heen rondom Vught. En al lijken gildes oud, er zijn ook springlevende gildes. Ik ben er zelfs lid van! Wat dacht je van het Quiltersgilde? Een bloeiende vereniging waar we kennis en ervaring delen over patchwork en quilten, waar mensen elkaar ontmoeten, samen een quilt maken voor een goed doel of genieten van een quilt als kunstvorm. De fraaie en nuttige handwerken zijn met elkaar verbonden. Een quilt op bed is natuurlijk nuttig, maar mag ook fraai zijn met mooie patronen. Naast een vereniging voor het quilten heb je deze ook voor borduren en kantwerk, maar niet voor breien en haken. Iemand enig idee waarom dat kan zijn? 

Groet,

Françoise

Zijde

 "At times words are not enough.

So we need colours.

And shapes.

And emotions."

Deze uitspraak van Alessandro Baricco vond ik op de website van het Italiaanse (vulpen) merk Visconti. En zo kwam ik terecht bij het boek Zijde (1997). De uitgave die ik leende bij de bieb is voorzien van prachtige afbeeldingen op elke pagina. Een ware verrassing toen ik het opende.

Een verhaal dat gaat over een Franse handelsreiziger, die elk jaar de tocht onderneemt naar Japan om daar de eitjes van de zijderups te kopen. Dit alles speelt rond 1860, de tijd waarin dit nog een hele lange reis was. Deze rupsen waren goud waard voor de Franse zijde industrie. Wist je dat Lyon ooit de exclusieve rechten had om te handelen in Zijde?

Nog steeds is zijde een kostbaar product, er zijn veel cocons van de rups nodig voor een metertje stof of garen om mee te breien. Zo kocht ik jaren geleden 6 cones met zijde, volgens mij om te gebruiken bij het kantklossen...1 cone bevat 500 meter heel dun garen. Ik heb het nog nooit gebruikt en bedenk nu dat ik er natuurlijk ook prima mee kant borduren en samen breien met een wollen draadje.

En zo kom ik bij de kanten shawl die ik een aantal jaren geleden breide. Dit garen is een combinatie van alpaca, zijde en linnen. Draagt heerlijk: niet te warm, maar toch zeer behaaglijk. Ik probeer te bedenken waar in ons huis nog meer zijde is aan te treffen. Natuurlijk in een van mijn quilts: daar zit een zijden vulling in, heerlijk comfortabel. O en natuurlijk in mijn ondergoed: wol met zijde. Dat draagt heerlijk in de winter en in de zomer. En door de combinatie van materialen kriebelt het niet.

Wist je trouwens dat de rupsen alleen van de blaadjes van de moerbeiboom houden? Oorspronkelijk komt deze boom uit China (en vandaar dat zijde vooral uit China komt), maar is ook in andere landen met een geschikt klimaat aangeplant vanwege de zijde-industrie. Omdat zijde een van de stoffen was die van China naar het middellandse zee gebied werd vervoerd, onstond de zijderoute. In 552 werden zijderupsen naar het Byzantijnse rijk gesmokkeld door een paar monniken en zo was de productie niet langer aan de Chinezen voorbehouden. Er waren diverse routes tussen Oost en West en er werden vooral luxe goederen vervoerd zoals (naast zijde): satijn, robijnen, diamanten, papier, perziken, olifanten en buskruit. Overigens werden zo ook opvattingen, ideeën, culturen en ziektes overgebracht.

Bepaalde delen van deze routes staan ook bekend als de Wierookroute en de Theeroute. Bij het lezen over deze route kom je ook de Romeinen tegen en Alexander de Grote. Het gaat hier altijd over routes over land en niet over zee. En zelfs nu wordt het traject nog als belangrijk gezien: in 1994 werd er een spoortraject aan de zijderoute toegevoegd. Er is nu een transportverbinding tussen China en Londen met een lengte van zo'n 12.000 km. Een reis duurt ongeveer 16 dagen (China, Kazachstand, Rusland, Wit-Rusland, Polen, Duitsland, België en Frankrijk en dan via de kanaaltunnel naar Londen). Sneller dan per schip en goedkoper dan per vliegtuig. Sinds 2016 is er vanuit Rotterdam een wekelijkse containertrein opgenomen in het spoorboekje. Deze trein rijdt helemaal naar Chengdu in China.

In de containers zal niet veel zijde zitten, maar het handelen met verre naties en het uitwisselen van culturen is dus al eeuwen oud!

Tot slot kan je leven aan een zijden draadje hangen. Een uiterst dun draadje dus, maar gelukkig wel sterk.

Fijne week,

Françoise

Boekinfo: Zijde, Alessandro Baricco, illustraties Rébecca Dautremer, uitgeven door Davidsfonds/Infodok in 2017.

Montblanc

Onder vulpenverzamelaars/liefhebbers zie ik een paar merken die regelmatig langskomen  en besproken worden. Eén van die merken is Montblanc. Mij zei het niet zoveel, behalve dat het buiten mijn vulpenbudget ligt. En aangezien ik niet echt een verzamelaar ben (in de zin van pennen als belegging) en ook nog nooit met zo'n vulpen heb geschreven, heb ik een pen van dit merk ook (nog) niet op mijn wensenlijstje staan.

Toch werd ik nieuwsgierig en ging op zoek naar meer informatie over deze pen en al snel was ik me in de geschiedenis aan het verdiepen en toen ging mijn hart toch wel sneller kloppen. Niet speciaal voor deze pen (ik weet nog steeds niet hoe deze schrijft of in de hand ligt), maar wel door de prachtig gegraveerde penpunten, het logo en het verhaal achter een merk.

De Duitse firma Montblanc ontstond in 1906, een tijd van innovatie en dus ook nieuwe pennen. De naam Montblanc ontstond toen gezocht werd naar een passende naam voor deze firma en symboliseert de hoge waarde die gehecht wordt aan kwaliteit en Europees vakmanschap. De Franse berg staat hiervoor symbool, zijnde de hoogste berg van Europa. Het logo verwijst naar de top van de besneeuwde berg. En inderdaad als je een foto bekijkt dan kun je de top herkennen in het logo van een ster met afgeronde punten.

Op de penpunten staan prachtige vormen: krullen, het logo, het getal 4810 (verwijzend naar de hoogte van de berg) en soms nog speciale afbeeldingen bij speciale edities.

Het logo lijkt ook wel op een bloem en de krullen op de penpunt doen met ook denken aan de machinaal gequilte lijnen in een quilt. En zo kwamen allerlei creatieve gedachten samen. Tekenen, quilten, stof, bloemen, het logo en een schetsje op papier. Ik ging aan de slag met zwarte stof en wit garen en "tekende" met stiklijnen de bloemen op de stof. Voor het bloemhart gebruikte ik knoopjes en zette deze vast met een rood draadje. Hiermee verwijzend naar de de voorloper van het merk Montblanc dat Noir et Rouge was. Dat klinkt wel chic en dat was ook precies de bedoeling.

Ook al heb ik de pen nog niet verder ontdekt, ik heb wel een mooie pot inkt! Gekregen uit een verzameling, Een mooie vorm en een kans om het logo van dichtbij te bekijken...en gelukkig ook een mooie kleur inkt. Inmiddels kan ik een Montblanc wel herkennen: het logo en de graveringen op de nib brengen me op het goede pad. Maar een verschil tussen het ene en andere Meisterstück uit de speciale edities zie ik niet. Wellicht dat dit nog eens komt in de toekomst.

Meer weten over de geschiedenis en visie? De filmpjes op de website van Montblanc zijn de moeite waard. Kun je meteen even de pennen bekijken van de klassieker in zwart tot een extravagante met veel glitter en goud.

Groet,

Françoise

Oker

 Bij alles wat ik doe speelt kleur een belangrijke rol, of het nu gaat om het kiezen van stoffen, garens, bloemen of een pen met bijpassende inkt. Ik wordt altijd aangetrokken door kleur, en vooral ook veel in felle, bonte combinaties.

Op dit moment herlees ik het onderstaande boek van Victoria Finlay: Kleur, een reis door de geschiedenis (Anthos, 2003). In elk hoofdstuk wordt de geschiedenis van kleur uitgediept. Persoonlijk vind ik de oorspronkelijke titel mooier en een beter beeld geven van de inhoud: Colour, Travels through the Paintbox.

Deze titel geeft het gevoel van avontuur, kleur waar je in onder duikt, alsof je een duik neemt in zo'n vierkantje met verf of dat je je vingers laat dwalen boven de rij met krijtjes, de potloden keurig in het gelid, als soldaten op een rij, met hun logo netjes naar boven. Gesorteerd op kleur of op nummer al naar gelang de aard van de eigenaar.

Of wat dacht je van een wand vol wollen garens of een ladenkast vol strengetjes borduurzijde of al die potjes inkt met mooie namen? Alleen als ik er aan denk word ik al blij.

Het eerste hoofdstuk in het boek gaat over de kleur oker. Een echt aardse kleur die in allerlei tinten geel voorkomt al naar gelang de vindplaats op aarde. We kennen natuurlijk ook rode oker, deze ontstaat na de verhitting van de gele oker.

Oker kun je vinden in Frankrijk, in Italië (Toscane) en een belangrijke vindplaats is Arnhem land in Australië. Dit pigment was van grote waarde voor de aboriginals, onder andere voor de ruilhandel en rituele schilderingen.

Nog veel meer details kun je in het boek terugvinden. In het boek zelf zie je weinig kleur, het is geen plaatjesboek. Ik ging dus ook nog op zoek naar plaatjes op Internet. Want wat is nu eigenlijk oker? Heb ik het goede plaatje in mijn hoofd? En zo kwam ik nog veel meer te weten over okergeel en allerlei aanverwante zaken. Zo las ik dat ook de term Brabants Oker gebruikt wordt en als inwoner van Brabant wilde ik daar natuurlijk meer van weten. Zo las ik dat op veel huizen in de Meierij de kleur oker op de kozijnen wordt gebruikt en ja, dat is inderdaad een kleur die ik hier in de omgeving veel zie. Ik woon immers in de Meierij (gebied tussen Tilburg, 's-Hertogenbosch en Eindhoven). 

En al lezend en speurend leerde ik van alles over de geschiedenis van het Hertogdom Brabant, die wel 1000 jaar terug gaat, waar vele strijden gestreden zijn en dat de huidige vlag met zijn rood-witte blokken pas sinds kort weer in gebruik is als provinciale vlag. We kennen ook het wapen dat zwart is met een gouden leeuw erop.

Zoeken op internet en het vinden van de juiste informatie hangt samen met het invoeren van de juiste zoektermen en variaties op de eerste termen toepassen. Als je "kleur geel brabant" typt gaat het niet alleen over het geel op de kozijnen, maar ook over het weer en de reisadviezen.

Maar ook over het feit dat in Zeeland en Brabant het hoogste percentage geel in de tenues van voetbalclubs te vinden is. In de provincie Utrecht is dat rood.

We kunnen dus wel vaststellen dat de kleur geel met de Brabantse geschiedenis verbonden is.

Natuurlijk ging ik ook op zoek naar Oker in mijn eigen kasten: draadjes, inkt etc. Ik keek anders in het rond en realiseerde me dat in mijn naaihok okergele gordijnen hangen. Van die zware veloursgordijnen, geen idee meer hoe ik er aan gekomen ben, ergens in een verhuizing op mijn pad gekomen.

Geel en oker zijn niet direct de kleuren die ik het eerste kies en dat geldt voor veel mensen. Ik heb geen gele kleding in de kast, wel geel in een shawl. Ik houd natuurlijk van gele narcissen en het is ook een hippe kleur in het interieur. En in de jaren 70 hadden wij het thuis ook: een bank met kussens in bruin, oranje en okergeel!

Maak er een zonnige week van, ga op zoek naar het okergeel in jouw omgeving. Wie weet wat je tegenkomt.

Françoise

De anatomie van de vulpen

Het eerste verhaal van mijn rode draad gaat over de vulpen. Niet over de kleuren inkt die ik de afgelopen tijd verzamelde met mijn kalender, niet over mijn collectie pennen, maar over de anatomie van de pen. Speurend op internet naar de werking van de pen en de namen van alle onderdelen, zag ik mooie tekeningen, websites vol uitleg en bedacht ik me dat ik dit jaar ook wil tekenen. Op Instagram zie ik prachtige illustraties met vulpen gemaakt, handgeschreven teksten in mooie notitieboekjes voorbij komen.

Detail: Anatomie van de nib

Er zijn mensen die boeken overschrijven, gewoon voor het schrijven (of hoelang doe ik met een penvulling) of tekenen...in een kleur of meerdere. Vaak doe ik dat wel op een kladje: het doodlen tijdens het zoveelste online overleg en soms zijn die hoekjes van mijn aantekeningen het meest inspirerende.

De anatomie van de vulpen

Inspiratie voor mijn tekening: https://www.lizsteel.com/

Website met meer vulpen informatie: https://www.gouletpens.com/

Een eerste begin

Best spannend dat tekenen (en het delen ervan), maar tijdens een wandeling gisteren hadden we het er over dat niet alles perfect hoeft. Het kan namelijk betekenen dat je er nooit aan begint. In de trant van: ik ga wandelen als ik de goede jas heb gekocht, ik ga een boek schrijven als ik een nieuwe laptop heb/mijn kamer heb opgeruimd/mijn kamer geschilderd is... Ik heb in ieder geval veel plezier beleefd aan het tekenen van de vulpen, het benoemen van de onderdelen, het zoeken naar informatie op internet, het inplakken in mijn RodeDraadBoek en daar mijn aantekeningen bij maken.

Deze laatste middag van mijn vakantie ga ik aan de slag met een omslag voor mijn A4 notitieboek. Lekker nog even rommelen tussen mijn lapjes...

Groet,

Françoise

De dag na Kerst

Geen wekker, lekker luieren, wandelen, met een boek op de bank, beetje rommelen. Kortom: vakantie. Een terugblik op de afgelopen drie dagen. Het begon natuurlijk met zaterdagochtend het laatste kleurtje inkt. Deze zit in een groot potje, dus moest het dak nog wat omhoog. Kerstlichtjes uit een kerstpakket erbij, een waar feest.

Ik sorteerde al mijn pennen, legde alle kleuren inkt van de kalender op een rij en vulde de pen die ik altijd bij mijn agenda heb met het 25e kleurtje, een perfecte match.

Daarna tijd om de tiramisu en panna cotta in de auto te laden, samen met het nodig serviesgoed, de cacao, het fruit en de meringues om bij de familie de laatste hand aan het dessert te leggen. Alles in een grote afsluitbare bak, zodat het buiten kon blijven staan. Ik had zo'n vermoeden dat de koelkast bij mijn zus al vol zou zijn...

Super geslaagd was het...vingers werden afgelikt en ik heb de recepten in mijn bakbijbel dan ook voorzien van een dikke plus! Ik schrijf er altijd bij wanneer ik een recept voor het eerst heb gemaakt en eventueel aantekeningen voor een volgende keer. Handig en leuk als je door het boek bladert.

Vandaag was het tijd voor beweging, eerst een rondje bos (veel te warm met een winterjas) en daarna een workout naast de kerstboom. En wanneer je goed kijkt in het bos en in de tuinen zie je alweer het nieuwe leven. De rododendron en magnolia vol knoppen.

Gisteren was ik al vroeg wakker, maar kon ik nog heerlijk liggen mijmeren in bed.

En ineens had ik de werktitel voor 2022! Ik dacht er nog eens over na en ja, het past.

Vandaag speelde ik dus met rode draadjes. lintjes, kant, bolletjes, klosjes en vulde ik mijn pennen met de juiste inkt. Een mooi logo om te gebruiken.

Groet,

Françoise