Canada 13 augustus, dag 11

 Zaterdag was bedoeld als rustdag. Maar natuurlijk werd er wel iets ondernomen. Mr. X was nog op missie voor een paar nieuwe sneakers. Hij had mooie gezien tijdens onze eerste shop actie, maar toen hebben we ze niet gekocht. Ondertussen al op diverse plaatsen gekeken, online gezocht, maar niet gevonden. Dus op naar een Premium Outlet…hup in de auto. Ik neem standaard mijn breiwerk mee, met de afstanden hier is dat de moeite waard.

De dag begon op het balkon in het zonnetje. Heerlijk met koffie en een doughnut. Mocht je je afvragen hoe de koffie smaakt: nou net zoals thuis wanneer je Nespresso cups gebruikt. De koffie onderweg kan wel wat anders smaken, maar dat hoort erbij. Ander land, andere gewoonten.

Eerst dus naar de outlet (denk hierbij aan vergelijkbare winkels als de outlet in Roermond, zelfde merken, zelfde sfeer, soms een rij bij een duur merk). Hier konden we de juiste schoenen niet vinden. Helaas.

We vervolgden onze weg richting Lake Ontario om iets van de omgeving te zien, stapten even uit in Oakville. Een plaatsje aan het meer met veel grote en nog grotere huizen. Goed onderhouden tuinen met veel bloeiende hortensia’s.

Ik zocht nog even een wolwinkel op…kunnen we daar ook nog naartoe? Geen idee soms of de winkel wel in de buurt is…maar deze was op de route. Een winkel die zeker de moeite waard was. Alle Canadese garens hingen bij elkaar, dus ik heb alleen daar tussen iets uitgezocht. Er zaten een paar dames te breien en ik vroeg natuurlijk wat ze aan het maken waren en zo raakten we aan de praat. Een van de dames was ooit in Nederland geweest en onder de indruk van onze tulpenvelden en Den Haag. De andere dame heeft Nederlandse voorouders: we hadden het over dropjes, speculaas en de snoeptrommel bij haar opa en oma.

Ik kocht 1 streng garen en terwijl ik best lang binnen was (in de ogen van de drie wachtende mannen) had Mr. X ruim de tijd om nog een paar winkels op te zoeken waar ze mogelijk nog een paar schoenen voor hem hadden…Op naar de volgende shopping mall.

We wandelden rond, zagen schoenen: helaas niet in zijn maat en kwamen ook nog een boekwinkel tegen. Indigo is een grote boekwinkel met ook aanverwante artikelen voor in huis. Boeken en cadeaus in een. Een goed concept om verschillende doelgroepen binnen te halen. Zoals altijd zocht ik de Crafts section op.  Meestal valt dat wat tegen en staan er alleen beginners boeken, maar nu vond ik een boek dat op mijn lijstje stond: Knitting handbook van Vivian Høxbro. Het gaat over modular knitting. Ik zie duidelijk de relatie met patchwork en daardoor heel interessant. Nieuwe inspiratie genoeg.

En ja, eindelijk vonden we schoenen voor Mr. X. Andere dan hij in gedachten had, maar ook deze sneakers zijn apart en helemaal naar zijn zin. Een vakantie verwennerij, want er zaten geen schoenen in zijn koffer…De één een vulpen en garens, de ander een paar schoenen.

Weer terug aten we iets simpels en breide ik verder op het balkon. Een heerlijke avond om buiten te zitten en net voor het donker werd had ik mijn sokken af. Op tijd om nog punten te verdienen voor de competitie. Nu verder met het vorige paar en mijn applicatie werk.

Groet, Françoise 

Canada 12 augustus, dag 10

 Deze dag was weer een reis dag. We reden terug naar Georgetown voor een rustig weekend. Even bijkomen van alle indrukken, een wasmachine draaien, beetje boodschappen doen en gewoon lekker lezen in het zonnetje of met een breiwerkje natuurlijk. Mijn sokken zijn bijna af en dat is mooi binnen de tijd.

We reden gisteren dus weer lange tijd tussen mais en soja door. Deze keer zat ik zelf achter het stuur. We regelen altijd dat de auto door ons allebei bestuurd mag worden. Ik vermaak me altijd prima op de achterbank, maar rijden vind ik ook leuk. Mr. X is een prima navigator en kijkt goed mee. Hij vertelt de maximumsnelheid, houdt in de gaten of deze wijzigt, waarschuwt voor kruisingen (en of ik daar moet stoppen of mag doorrijden) en zo is het samen rijden heerlijk.

De wegen door het farm land zijn rustig, maar niet zo rustig of verlaten dat je lang op hulp zou moeten wachten bij pech. Dat maakt het rijden aangenaam. Regelmatig een huis of boerderij, regelmatig een auto en wat variatie in het uitzicht. Het rijden werd dus niet saai. Het enige nadeel van zelf rijden is dat mijn breiwerk stil blijft liggen, maar na een korte stop wisselden we plek en breide ik weer verder.

Niet alleen de navigatie wordt door Mr. X verzorgd, ook de muziek komt van een van zijn playlists, een gezellig country muziekje vulde de auto. Tiener? Country? Je zou het niet verwachten, maar hij gebruikt deze muziek tijdens het gamen als achtergrond als een role play zich in het wilde westen afspeelt. Zeer gepast dus. 

Verder nog steeds geen koffer en we gaan bij terugkomst op Schiphol maar eens rondkijken tussen alle weeskoffers die daar staan. Wie weet vinden we hem zelf, want veel hoop hebben we op dit moment niet dat we hem snel terug zullen zien. Maar er is een basis outfit en een wasmachine en nog genoeg winkelmomenten voor nieuwe t-shirts.

Bijna halverwege de vakantie en al zo veel meegemaakt en nog zoveel leuks dat ons wacht. Nu tijd voor een kopje koffie met een doughnut van Krispy Kreme. Deze winkel is tot 23:00 uur open en je kunt er dus nog even (25 minuten) naar toe rijden om een doos vol te halen. Als je dat op vrijdagavond doet ben je niet de enige. Lange rijen binnen en een lange, lange rij bij de drive thru. Er worden dozen (12 stuks) van de klassieke variant verkocht. Ik vraag me af of het ook zou werken voor de Bossche bollen, daar staan ook altijd lange rijen…

Groet, Françoise 

Canada 11 augustus, dag 9

 Heel vroeg ging de wekker deze ochtend…Om 6 uur was het dat we onze ogen open deden. Na het zien van al het water leek een dagje op het water perfect. Misschien een soort van rondvaart of zo? Maar dat kennen ze hier in deze regio niet, maar na wat telefoontjes werd het een dagje vissen op Lake Erie. Dat betekende wel eerst bijna anderhalf uur rijden, maar dat is hier gewoon. Dus vroeg in de auto en na enkele kilometers was ik volledig gedesoriënteerd over de richting. Links, rechts, weer links, weer rechts, stuk rechtdoor, omweg door een wegwerkzaamheden en zo verder.

In Weathly Harbour lag dit schip op ons te wachten voorzien van een volledige uitrusting voor een dagje vissen.

We waren uitgerust met lunch, drankjes en zonnebrand en hoopten natuurlijk op een goed maaltje vis.

Vissen is een kwestie van geduld, de goede plekken vinden en steeds al je lijnen in de gaten houden. Niet meer dan 10 lijnen tegelijk (2 per persoon volgens de regels) en niet meer dan 6 vissen per persoon. Maar dat moest dan eerst nog maar eens gebeuren.

De eerste vis hadden we snel aan boord, maar daarna duurde het lang voordat we weer beet hadden. Haken werden vervangen (welke kleur vinden de vissen het meest interessant), nog weer een stukje terug varen…

Maar het was lekker weer en de schommelende boot en het kabbelende water brachten rust.

Gelukkig nog meer vissen aan de haak. Dus met mijn eerste gevangen vis ooit op de foto…

Uiteindelijk met 15 vissen terug naar de haven, en op weg daar naar toe werden ze vakkundig schoongemaakt door de schipper. Al het afval ging terug het water in en al snel volgden de meeuwen ons voor een lekker maaltje.

En zo belandde het uiteindelijk op ons bord. Binnen een aantal uren na de vangst gefrituurde vis op ons bord. Dit keer smaakte de vis, breedbekbaars, dubbel zo lekker, zelf gevangen!

Wat een bijzondere dag om weer aan ons lijstje vakantie herinneringen toe te voegen.

Groet, Françoise 

Canada 10 augustus, dag 8

 Deze keer schrijf ik mijn blogje alvast ‘s avonds. We moeten er namelijk vroeg uit voor een nieuwe avontuurlijke dag…

Vandaag gingen de heren golfen met familie uit de buurt. De heren staan er hier al helemaal klaar voor, nog even een blik over het water. Het belooft een mooie dag te worden, niet te heet, vooral niet te vochtig en weinig wind.

Als de heren op pad zijn heb ik nog even een uurtje voor mezelf. Ik brei nog heerlijk even een uurtje aan mijn sokken, zittend op het terras met veel fluitende vogeltjes in de buurt en schepen op het water.

Daarna gaan de dames op stap. Net zoals in België is de nummerplaat voor je auto persoonlijk. Leuk als je dan je eigen tekst kunt kiezen. We gaan eerst lunchen en in de lunchroom kun je ook quilts kopen. Grappig om te zien.

We rijden naar Petrolia, een plaatsje in de buurt van Oil City and Oil Springs. Je kunt wel raden wat hier in de grond zit! Ooit vonden ze olie in plaats van water en je vindt deze industrie nog steeds hier in de regio.

Altijd spannend wat je achter een deur zult vinden…Dit keer geen overweldigende hoeveelheid stoffen, maar wel mooie boeken, veel linialen en patronen. Maar je hebt niet veel stoffen nodig om wat moois te kiezen…

Ik vond een stof met mooie letters, die past goed bij mijn vulpen en dus leuk als souvenir. Ik neem een meter mee naar huis.

Ook de andere winkels in Petrolia werden met een bezoekje vereerd. Het is maar een kleine plaats en dus een paar winkeltjes, maar altijd leuk omdat het anders is dan thuis.

Vervolgens naar de golfbaan om de mannen op te wachten. We zitten heerlijk op een bankje in de schaduw en genieten van het mooie weer. Als afsluiting nog uit eten, boodschappen doen voor de dag van morgen en nog wat administratieve handelingen verrichten voor de dag van morgen.

Op tijd naar bed, de wekker gaat om half zeven…

Groet, Françoise 

Canada 9 augustus, dag 7

 Vandaag was een reisdag. Op naar een volgende familiebezoek in een zuidelijk puntje van Ontario, Port Lambton. Deze keer familie van mijn kant. Een broer van mijn moeder emigreerde in 1972 naar Canada. Hij en zijn Canadese vrouw hebben tot hun pensioen in Toronto gewoond en gewerkt, maar nu hebben ze uitzicht over de St. Clair River en aan de overkant kun je de Verenigde Staten zien liggen.

Eerst onze huurauto ophalen en dat kost altijd meer geld dan je aanvankelijk dacht. Extra betalen voor een tweede chauffeur, de verzekering en als je niet oppast ook nog een upgrade. Alles gelukt en ik installeerde me achterin met mijn breiwerk. De tweede sok schiet lekker op, het kantpatroon ken ik inmiddels uit mijn hoofd en met een gezellig muziekje rijden we in de zon naar het Zuiden.

Mr. X is een goede navigator en waarschuwt op tijd voor een bocht in de weg of een kruising waar we voorrang moeten verlenen. Hij behoudt het overzicht en zorgt voor de mooiste routes. We rijden niet alleen over de snelweg, maar ook “binnendoor”. Af en toe een auto, veel boerderijen en nog meer land. Soms wat huizen bij elkaar aan een kruising met een kerk, soms een iets grotere plaats met een station en we hebben een stop bij Tim Hortons voor koffie.

De lunch hadden we al bij Wendy’s. De salade daar was heerlijk.

Uiteindelijk konden we niet verder rijden, we waren bij de rivier aangekomen, nog een klein stukje naar links om bij het huis van mijn oom en tante komen.

Hun huis is prachtig gelegen aan het water, je ziet de boten langs komen, groot en klein en in de verte de lichtjes van de huizen aan de overkant. De grens tussen Canada en de VS loopt door het water. Je zou zeggen we gaan nog even naar de overkant met de veerpont, maar dan hadden we natuurlijk eerst onze visa moeten regelen…

Nieuwe avonturen vandaag. De mannen gaan golfen en de dames op zoek naar fabrics and yarn.

Groeten, Françoise