Zomervakantie 2023 dag 3

 Schoolspullen kopen ,je ontkomt er niet aan in de zomervakantie. Ik herinner me nog een jaar dat we stad en land afzochten naar een simpel wit t-shirt voor de gymlessen van Mr. X. Prints en kleur niet toegestaan, de manier voor de gymdocent om te zien of de kinderen zich wel omgekleed hadden.

Van mijn eigen middelbare schooltijd herinner ik me de eindeloze mogelijkheden van de agenda's en het kaftpapier. Hoe heerlijk was het om bij de kantoorboekhandel rond de tafel met agenda's te draaien en na te denken over formaat, sport, strip, pop of eenvoudige agenda te gaan. Welke kleuren vulpeninkt (ja, ook toen) en welke schriften. Multomap en toebehoren.

Mr. X en ik gingen dus op pad voor schoolspullen...we reden daarvoor naar Houten: naar een grote Bever-filiaal, met tentenshow. Als je een beroepsopleiding volgt dan is het lijstje benodigdheden wel wat anders. Op het lijstje voor vandaag: tent en een lichtgewicht brandertje. Lopend door de winkel kwam daar nog een beker, bestek en een zakmes bij. In de naastgelegen winkel nog een paar indoorschoenen en nieuwe sportsokken. Vorige week slaagden we in Den Bosch al voor bergschoenen en een slaapzak. Later deze week nog op pad voor ski-schoenen. Het mag duidelijk zijn dat je een opleiding niet kunt financieren met de kinderbijslag die je krijgt voor een 16-jarige, scheelt weer dat hij nog geen collegegeld hoeft te betalen (nog geen 18 vandaar)

Maar het waren wel leuke schoolspullen! Voor mezelf kocht ik nog maar een duurzame beker: geen wegwerpkoffiebekers meer nodig onderweg. Ik ga hem later deze week testen. We lunchten onderweg langs de snelweg. Ook goed voor vakantiegevoel: een korte stop op een warme parkeerplaats, even een broodje en een drankje en weer verder. Tegenwoordig dan wel met airco!

Thuis gingen we weer in de relaxstand: ik zette het ligbed in de tuin, installeerde me en deed mijn ogen dicht. In de verte kinderstemmen, af en toe een auto en wat gepraat. Net zoals het soezen op het strand waar de geluiden verdwijnen naar de achtergrond en je vanzelf in slaap valt. Als ik weer wakker word, pak ik mijn boek, lees het uit en schakel over op mijn breiwerk. En zo kwam ook een paar sokken af waar ik nog maar een klein stukje van moest. Ik kan de eerste projecten gaan afstrepen op mijn lijstje.

Het eten hielden we simpel: een salade met rijst, feta, kip en groente. En natuurlijk een vakantietoetje. Een leuke verrassing! Hoe simpel kan het zijn. Bij de film werden er heel wat sokkendraadjes afgehecht en tot slot repareerde ik nog een kussen van de boot.

Groet, Françoise

Zomervakantie 2023 dag 2

 Deze 2e dag had ik de hele dag het rijk alleen. De mannen waren naar de boot (voorheen van mijn schoonouders) om daar nog wat op te ruimen en ik rommelde in huis. Eerst heerlijk met een breiwerk, laptop, leesboek en krant op de bank. Quiltje over mijn benen, kat op schoot en na eerst een stukje krant, ging ik verder met mijn breiwerk. Het is nog een eentonig stuk dat ik moet, maar met een luisterboek schiet het toch wel op. Later bedacht ik me dat ik ook heel goed kan lezen als ik alleen maar recht hoef te breien, dus pakte ik mijn biebboek en breide verder. Het aantal steken per minuut is bij de laatste methode sneller.

Ik draaide een wasje, hing die buiten op een rekje en maaide daarna maar eens het gras. Wat maakt dat altijd een verschil in het aanblik van de tuin. Dat zit al een stuk beter! Ook op mijn lijstje stonden de dahlia's. Ze staan bij mij nog niet in bloei (hebben niet de hele dag zon), maar de knoppen worden dikker en dikker. Ik bond ze op, verwijderde zijscheuten en ga nu de bloemen uit de knoppen kijken. Ik snoeide de vlinderstruik wat, zodat er meer licht op de dahlia's valt en probeerde te bedenken waar ik morgen zal beginnen met onkruid wieden.

Ik breide nog wat, zittend op het bankje buiten en ging om 16:00 uur even wat halen bij de supermarkt (2 minuten lopen) voor het avondeten. Net zoals wanneer je kampeert je ook van dag tot dag bedenkt wat je zult eten en bij gebrek aan een koeling aan het einde van de middag naar de supermarkt op de camping loopt. Ik kocht dus ook een lekkere vruchtenyoghurt. Wij noemen dat altijd vakantietoetjes. Herinneringen aan de grote Hypermarché in Frankrijk komen naar boven: heel veel keus, in een meterslange koeling.

Met mijn boodschapjes loop ik door de warmte naar huis. Het ziet er dreigend uit, grijze wolken drijven over. Ik besluit met mijn breiwerk op de bank te zakken en het WK wielrennen op de weg voor vrouwen aan te zetten. Mooi nog de laatste 25 km gezien en genoten van de strijd. De mannen komen niet thuis eten, dus gooi ik het plan om (gelukkig hebben we thuis wel een koeling), maak wat lekkers voor mijzelf en volg met het bord op schoot de diverse sporten: zeilen, atletiek, nog wat interviews van het wielrennen.

Het voetballen geloof ik wel en ik verhuis naar mijn naaikamer. Zal ik quilten, een beetje spinnen op mijn tolletje of toch aan dat nieuwe breiproject beginnen. Een klein stukje maar... Uiteindelijk doe ik alle drie, radio 1 aan en voor het eerst in lange tijd luister ik naar Met het oog op morgen. Realiseer me dat het al laat is, maar dat het niet uitmaakt.

Een heerlijke dag en het lijkt me een goed teken dat ik nu al niet meer weet welke dag het is.

Groet, Françoise

Zomervakantie 2023 dag 1

Op zaterdag ga ik altijd al om 8:00 naar de supermarkt om boodschappen te doen. Nog rustig en alles op voorraad. Ik ben niet de enige die dat vast op zijn programma heeft staan en er wordt dan ook veel goedemorgen gewenst. Ik moest me even realiseren dat het programma voor de rest van de dag relaxed was en dat ook 8:15 uur prima zou zijn.

Aangezien ik het verloop van de rest van de week niet weet, haal ik alleen de basisproducten en denk van dag-tot-dag wel na over het avondeten.

Na een rustig ontbijt, afwasje, kattenbakken schoonmaken en een beetje breien, ging ik naar de bieb voor een stapel boeken en om te borduren aan de Tree of Connection.

Tree of connection:Hoe het begon

De afgelopen drie zaterdagen schoof ik aan om mee te werken aan deze boom in wording. Ik kom mensen tegen uit mijn winkeltijd en mensen die ik ken van gezicht van de sportclub.

Ik vond op het canvas een getekend vogeltje en besloot deze met lontwol en borduursteekjes kleur te geven. Een mooi projectje om binnen twee uur af te krijgen.

We zaten in de bibliotheek van Vught, grote tafels en heerlijk allemaal draadjes, kraaltjes en wol op tafel. Om de tafel geanimeerde vrouwen, al vaker geweest of een eerste keer komen. Met veel ervaring of geen: het maakt niet uit.

Zo was de ochtend gevuld met handwerken en na de lunch gingen Mr. X en ik op pad voor de jaarlijkse Legodoos. We zagen veel prachtige, nieuwe ontwerpen (ver boven budget), maar gingen met een toepasselijke doos naar huis. Een ski-helling en klimmuur. Mr. X gaat nu alweer naar het 2e jaar van zijn MBO-opleiding, studierichting Outdoor (en dus skieën, klimmen, kajakken etc.). 

Deze doos is dus een soort van studie-object.

Thuis gekomen werd er meteen gebouwd totdat we op de fiets sprongen op weg naar een feestje.

De zon scheen inmiddels na regen in de ochtend, dus perfect om de rest van de middag en avond in de tuin te zitten bij vrienden. 

We genoten van de tuin, het gezelschap, de heerlijke maaltijd en het buiten zijn. Met een vest, trui of shawl was het goed toeven tot het einde.

Fietsend naar huis, snoven we de landelijke lucht in, zagen de koeien nog wakker in de stal (het licht was nog aan in ieder geval), en stopten bij de IJsautomaat. Even kijken en toen ook nog maar een ijsje tappen. Op het platteland haal je dus 24/7 een vers softijsje.

 

Al fietsend voelden we het verschil in temperatuur tussen onder een bomenrij door fietsen of een open stuk. De kou deed zijn best om de weg op te kruipen, maar de bomen houden dat nog even tegen.

Eenmaal thuis nog even beginnen aan een nieuw boek.

En voor het ultieme vakantie-onthaastingsgevoel: geen wekker.

Groet, Françoise

Vakantie zomer 2023

 Vrijdagavond: Eindelijk is het dan zover; zomervakantie (het lopen van de 4daagse voelt als een week vrij van werk, niet als "vakantie"). Twee weken doen waar ik zin in heb. Dit jaar geen verre reis zoals vorig jaar naar Canada. Dit jaar blijven we thuis en zien we wat het ons brengt de komende twee weken. Er zijn wel wat plannen (garage opruimen), maar de meeste zijn vaag en moeten niet.

Natuurlijk is mijn lijst met wat-ik-allemaal-zou-kunnen-doen ontzettend lang. Om die af te werken kan ik maar beter de loterij winnen en dan vermaak ik me de rest van mijn leven wel. 

Maar goed, het is heerlijk om een lijst te hebben om uit te kiezen. Zo zijn er nog wel wat sokkenparen die af kunnen en een shawl.

Naast breien ligt er ook nog een borduurwerk, maar ook een paar quiltprojecten waar ik zin in heb.

Ook wil ik een gordijn maken voor bij onze voordeur: dat houdt nog weer wat kou buiten dat nu door de kieren naar binnen komt (en in de zomer kan het de ochtendzon buiten houden).

Ook zijn er nog wel wat breiproefjes te doen of ga ik eindelijk dat patroon af schrijven van de shawl.

Ook ligt er nog wol met een patroon te wachten van Atelier sopra.

(eerst een ander project af, dat mee moet naar de Knit&Knotbeurs het eerste weekend van September). Ik ga twee dagen helpen in de stand van José (ateliersopra). Dus kom gezellig langs voor de aanschafvan een mooie streng garen...

Ondertussen loopt ook de Sokkenwedstrijd nog. Mijn sokken van de laatste ronde zijn klaar, maar er volgt nog een cooling down.

Een nuttig klusje afgelopen week was een nieuwe wimpel vastnaaien die ik de top gehesen wordt van de boot. Wel zo handig omdat te doen voordat de mast weer recht op gaat. Wie weet belanden we ook nog wel een dagje op de boot.

Het weer lijkt ons in ieder geval goed gezind. Wat dat betreft voel ik me een bofferd, want ook met de 4daagse troffen we het. Hoe vervelend zou het zijn om 4 dagen in de regen te moeten lopen. Dat lopen is nog niet zo erg, maar dat alles nat is: nergens in het gras kunnen zitten, minder publiek, komkommerschijfjes die drijven in het water om van de spekkies en Tucjes nog maar te zwijgen.

Het betekent ook dat ik deze vakantie in de tuin aan de slag kan. Het onkruid staat op het terras, dus voordat ik daar rustig kan zitten met een handwerkje moet er nog wel wat gebeuren.

En tot slot is natuurlijk ook tijd en ruimte om te schrijven, een dagelijks blogje om mijn vakantie vast te leggen. Dit jaar kan ik jullie niet meenemen naar verre oorden, maar ook dicht bij huis valt er genoeg te beleven en te genieten.

Nu duik ik nog even mijn naaihok in (atelier blijft een te groot woord voor mijn kamer van 2 x 2,50). Even kijken welke sok ik als eerste ga afronden en lapjes klaarleggen voor het 1e project.

Groet, Françoise

4daagse 2023 deel 6

Opeens is daar dan alweer de laatste dag. Mijn voeten zijn uitgerust en ik neem me voor ze vandaag te verwennen met geregelde rustpauzes, waarbij de schoenen uitgaan en ik beginnende verkramping er even uit masseer. Dat lijkt me de juiste tactiek om deze dag zo soepel mogelijk door te komen. Van vorig jaar weet ik nog de fijne plekjes om te pauzeren, ervaring is zo handig.

Dus een korte stop voordat ik de dijk op ga. Die is zo’n 7 km lang en daarna de brug over langs de snelweg. Dat is nog eens 20 minuten lopen. Daarna een veldje waar veel lopers neerploffen, soms fans ontmoeten en waar de vrachtwagenchauffeurs luid toeterend lang rijden. Even de ogen dicht en de voeten rust.

Daarna volgt Linden met zijn mooie decors en een rustig stuk door natuurgebied. Helaas geen waterpunt, het duurt lang sinds de vorige post en in Beers zijn geen bewoners met tuinslangen te vinden. Geluukig even daarna wel. Hoe lief dat bewoners langs de route de lopers voorzien.

Dan volgt Cuijk, mentaal even schakelen naar de drukte, zodat ik er ook van kan genieten. De route komt samen met die van de 50 km en we staan stil voor het spoor. Ook voor lopers geldt: spoorwegovergang altijd vrijhouden. Om dit voor elkaar te krijgen staan er potige, strenge verkeersregelaars klaar. Bijna schouder aan schouder, om ook een half detachement militairen tegen te houden. De rest moet maar wachten aan de overkant.

In Cuijk is het langzaam lopen tussen de dranghekken door met daar achter al het publiek. Op weg naar de ponton, neergelegd door de genie, om de overkant te bereiken. Weer een mooi moment om even neer te strijken. Beetje kletsen met de mensen naast je en waar nodig worden pijnstillers gedeeld.

Langzaam wordt de lucht grijs, wolken pakken zich samen en als de eerste druppels vallen worden jassen en poncho’s te voorschijn gehaald. Het stort even later van de regen, vooral sneu voor het publiek!

Door de regen verliep ook mijn laatste rust op zo’n 8 km van de streep niet zo als bedacht. Niet nog even rustig zitten met de schoenen uit,  maar in plaats daarvan een appje naar de familie vanuit een droge Dixie. Er stond niemand te wachten, anders zou ik dat niet hebben gedaan.

Toch maar verder gelopen, al vonden mijn voeten dat niet fijn. Ze verkrampten weer, dus later toch nog even 5 minuutjes zitten. Schoenen wat losser en dan maar doorlopen. Die laatste kilometers zijn nog lang, maar ook wel fantastisch. Ik had gelukkig nog de energie om hier volop van te genieten. Al die mensen langs te kant, die staan aan te moedigen, te zingen, te feesten: niet alleen voor hun bekenden, maar voor iedereen die langs loopt. Zo bijzonder dat je daar op straat loopt, de mensen op hun balkons ziet staan, achter het hek uitkijkend naar bekenden, de gladiolen en de studenten boven op het dak.

Tenslotte nog langs de tribune waar de marsleider staat, burgemeester inmiddels niet meer, commandanten, sponsoren etc. En dan die laatste bocht om..de finishvlag in zicht, die laatste honderd meter. Het besef dat je het haalt, de mensen die foto’s maken, filmen en een traantje wegpinken. Met nog iets meer energie over dan vorig jaar haalde ik mijn beloning op: niet meer dan een 3tje om op mijn medaille van vorig jaar te spelden.

Op zoek naar mijn fiets (in welk vak staat hij vandaag ook al weer?)en dan naar huis. O, o, dat is het moment dat alles pijn gaat doen. Thuis de schoenen uit en de kramp schreeuwt uit al mijn voetspieren. Ik weet niet wat ik met ze aan moet. Ik masseer en ga maar snel in een warm bad: goed voor de spieren en de tape afweken.

De kramp laat zich echter niet zo maar verjagen, dus ik strompel wat heen en weer om mijn spullen in te pakken, kan met moeite aan tafel blijven zitten om te eten. De bank is niet fijn, dus dan maar weer even op bed. Ik doezel weg en probeer niet aan de kramp te denken. Uiteindelijk dan maar naar huis: al mijn zooi in de auto en we vertrekken. We kruisen Via Gladiola waar inmiddels de dranghekken worden verwijderd en de schoonmaak langs rijdt.

De A326 op, we rijden onder een weg door waar ik liep op de 2e dag en eenmaal thuis ga ik direct naar bed. Uitpakken komt morgen wel. De nacht brengt onrust met kramp, stijve spieren en niet weten hoe je in bed moet liggen. Dan maar op de bank waar onze twee boefjes mij direct gezelschap komen houden. Ze liggen met zijn tweeën boven op mijn benen. Ik val in slaap, wordt om 4 uur weer wakker (ander ritme), strompel naar de keuken om wat te drinken en te eten, terug naar de bank, weer installeren, poezen weer er boven op en verder slapen.

Om 9 uur was ik toch echt wel wakker en nog steeds super stijf! Een teen voelt als gekneusd (die heb ik vorig jaar in de vakantie heel hard gestoten) en ik bedenk wat ik vandaag ga doen. Mijn breiwerk ligt onder handbereik, maar eerst een blogje typen (echt heel praktisch met een kat op schoot) en nog even de 4daagse journaals kijken. Later die tassen uitpakken, natuurlijk mijn nieuwe vulpen vullen en vooral vandaag nagenieten.

Dat kan vanmiddag bij de Blarenborrel: Vughtse lopers ontmoeten elkaar om na te praten.

Toen ik gisteren in bad lag, kon ik het gejoel en gejuich vanaf de St. Annastraat nog horen. Ik wist niet precies hoe laat het was, maar het kon nog steeds dat daar de laatste lopers langs kwamen. Hopend dat ze nog op tijd binnen zouden zijn. Dat zou ik ook wel eens willen zien: de eerste lopers die langs komen, maar ook die laatste. Maar ook onderweg: al die mensen die langs lopen, allemaal met hun eigen redenen, verhaal, alleen of in een groep. Met pijn, emoties en gedachten. Het verbroedert, iedereen heeft respect voor elkaar en wenst elkaar het beste, welke afstand je ook loopt. Je helpt elkaar, let op elkaar en geniet samen. Kortom: een bijzonder evenement.

Gisteren was ik onderweg aan het verzinnen wat ik nou een mooi plekje zou vinden om te gaan kijken. Natuurlijk is Via Gladiola mooi, maar gewoon langs een weggetje met een stoeltje lijkt me ook mooi. Of als vrijwilliger, de andere kant bekijken, ook interessant. Want fysiek is het verstandig om andere wandeldoelen te stellen dan de 4daagse.

Voor nu was het weer leuk om de belevenissen van deze “vakantie”week met jullie te delen. Dank jullie wel voor alle aanmoedigingen, felicitaties en lieve woorden.

Groet, Françoise