4daagse 2023 deel 3

 Wat zal ik eens vertellen over vandaag? Geen pijn op de plaatsen waar ik die vreesde, wel 2 beginnende blaren onder mijn hiel. Toch wat wrijving op mijn steunzolen. Maar goed dat van die pijn onder de hielen was pas vanaf km 37, dus niets te klagen.

De wekker ging om kwart voor 5 zodat ik om kwart voor zes kon starten. Nog een beetje fris en eerst een plekje zoeken in de fietsenstalling. Hij werd efficiënt gevuld door leden van de judoclub, je kunt ook nog een band laten plakken als het nodig is. Kortom, goed geregeld.

Dan een klein stukje lopen naar het startterrein en met alle 40 km lopers, startgroep wandelschoen, de bemoedigende woorden van de marsleider aangehoord en daarna gingen we langzaam voetje voor voetje door de start. Polsbandje scannen, live tracking aan (je kunt me volgen via de 4daagse app) en vervolgens invoegen bij de militairen die er al een paar kilometer op hadden zitten vanuit Kamp Heumensoord.

Heel langzaam ging het de stad uit, de Waalbrug over en de dijk op, op naar Oosterhout, Elst, Bemmel en Lent. Het was heerlijk weer om te lopen, windje en iedereen had er zin in. Ook in de dorpen waar de Vierdaagse voor het eerst weer door kwam sinds 2019. Ik vind het altijd zo leuk om te zien hoe de kinderen langs de kant staan met spekjes, komkommer, tucjes, dropjes, stroopwafels etc. Etc. Sommige kinderen zijn ware verkopers, anderen staan heel verlegen langs de kant en durven bijna hun bakje niet uit te steken. En hoe blij ze dan zijn als je even stopt om toch wat te pakken.

Natuurlijk was er ook de nodige muziek, fanfarekorpsen uit het buitenland, dj’s en lopers die zelf muziek bij zich hebben. De Snollebollekes, You never walk alone en YMCA heb ik nog niet gehoord. Blijkbaar zijn andere liedjes nu populair. Op 1 plaats, vlak voor de Waalbrug draaiden ze klassieke muziek, dat was heel fijn ter afwisseling en ook prima.

Als je Lent uit loopt en de Waalbrug weer in het zicht hebt, weet je dat je er bijna bent. Nog een paar kilometer en dan kun je je afmelden. Maar die laatste paar kilometer zijn wel heel lang. Eerst de warme Waalbrug op, daar vertraagt het tempo dan al iets en dan door de stad. Wel bijzonder dat je tussen de dranghekken doorloopt, maar ook stilstaan hoort er dan bij. Feest op het Faberplein: de DJ kreeg de handjes van alle lopers wel de lucht in…Ik probeer er maar van te genieten, ook al ben je moe. Dan nog een laatste oversteek (dat is eigenlijk de enige keer dat er een verkeersregelaar aan te pas kwam), dus weer wachten, maar dan ben je er ook snel.

Ik was nog heel even van het parcours geglipt om de vulpenwinkel met een bezoekje te vereren. Dat kon nog wel even voor het afmelden, anders moest ik weer teruglopen…en daarna weer terug naar de Wedren voor mijn fiets. Ik ging even een souvenir scoren: vulpen met inkt. Deze zal dus herinneren aan deze Vierdaagse.

Toen snel afgemeld, 10 uur onderweg geweest. Op naar de fiets…waar stond die ook al weer? Voorzichtig opstappen en lekker even fietsen. Thuis gekomen douchen, even de ogen dicht en voeten inspectie. Daarna eten en terug naar de Wedren voor een massage. Helaas geen plek meer bij het Rode Kruis voor het doorprikken en tapen van mijn hielen, dat kan morgen onderweg. Wel tips van de masseur voor het afplakken met sporttape.

Nu nog even voorbereiden voor morgen: regenjas in de tas, nieuwe snoepjes, sokken, handdoek, zooltjes van mijn schoenen (voor als de steunzolen echt niet lekker lopen) en daarna de ogen dicht. Mijn breiwerk laat ik voor wat het is. Even lezen in bed is een betere afsluiting van de dag.

Geen foto’s van onderweg, ik laat mijn telefoon altijd in mijn rugzak, behalve bij een rust. Wist je dat mensen die tijdens het lopen aan het appen zijn ook langzamer gaan lopen en zwalken over de weg? Heel vervelend als je daar achter loopt.

Wel nog wat foto’s van de tuin, waar ik nu zit. Heerlijk plekje, wat stemmen uit een andere tuin en een ballon die over vaart.

Groet, Françoise

4daagse 2023 deel 2

 Zondag op weg naar Nijmegen om mij te melden en te settelen op mijn logeeradres. Het was druk in de trein (werk aan het spoor), veel vakantiegangers op weg naar Nijmegen. Om zich te melden of om te gaan feesten. De stad is een en al bedrijvigheid. Mensen met groene tasjes (altijd even spieken welke kleur hun polsbandje heeft) zijn lopers die zich al hebben gemeld.

Voor de collectie

Om 15:15 uur liepen wij richting stad en de rijen waren lang, erg lang bij het melden en ik besloot later nog eens terug te komen of het zelfs maandag pas te doen. Na een drankje en een rondje door de stad weer terug. Nog steeds druk op de Wedren om 16:15 uur, maar ik besloot toch maar gezellig in de rij te gaan staan. Eerst op zoek naar het juiste meldpunt: dat hangt af van je afstand en je startgroep. Groot was mijn verbazing toen ik zo door kon lopen…binnen 5 minuten gepiept en bijna mijn gezelschap weer ingehaald dat rustig was doorgelopen.

Weer terug op honk lekker naar de Tour gekeken en gestart met nieuwe sokken. Tijdens het melden was het nieuwe patroon gelanceerd. Ik kon dus de bollen uit mijn reistas vissen en meteen opzetten. Niet al te moeilijk patroon.

Tijdens het breien probeer ik te bedenken welke schoenen ik zal aantrekken tijdens het lopen.Nogal een dilemma omdat ik pijn in mijn rechtervoet heb. Nu heb ik wel vaker pijn in mijn voeten door de onlangs geconstateerde artrose, maar in mijn rechtervoet heb ik een nieuw soort pijn. Eerst dacht ik aan kramp, maar dat is het toch niet echt, maar wat dan wel? Op welke schoenen zal ik de vele kilometers succesvol kunnen voltooien?

Vorige week ontdekte ik dat de zolen van mijn wandelschoenen (Lowa) inmiddels toch al aardig versleten zijn. Wat te doen? Ik kocht onlangs een paar nieuwe sneakers van het merk Xsensible en daar kan ik goed mee uit de voeten. Geen pijn bij een rondje staf of iets dergelijks. Dit merk verkoopt ook wandelschoenen en ook die zitten fijn. Het loopt echter wel heel anders dan mijn andere wandelschoenen en ik vind het toch wel wat spannend om er direct 40 km mee te gaan lopen.

Ook moesten mijn wandelschoenen misschien een maatje groter nu ik steunzolen heb? Ik besloot vannacht dan ook dat ik me bij de Lowa stand maar eens even moest laten voorlichten en mijn probleem daar voorleggen. Zo gezegd zo gedaan: oude schoenen mee, steunzolen mee en om advies gevraagd. Alles uitgelicht en de verkoper kon mij heel goed helpen. Hij kon de nieuwe soort pijn een naam geven aan de hand van mijn verhaal (en 1x in mijn voet knijpen) en legde het vervolgens heel goed uit aan de hand van een skeletvoet en afbeeldingen. Kortom: een beknelde zenuw tussen de beentjes van de voorvoet. Door lopen gaat hij nog meer klem zitten en dat veroorzaakt de pijn.

Mijn idee van de grotere schoen was qua maat niet nodig, maar ik mocht natuurlijk proberen of het beter voelde. Vooral opletten of je niet gaat slippen, want je wilt natuurlijk geen blaren lopen. Daarna weer mijn oude aan en toen nog een keer de nieuwe. Net iets meer ruimte om mijn tenen te wiebelen in de grotere schoenen en dat gaf direct even verlichting.

Ik ging dus met nieuwe schoenen naar huis en ga morgen op deze nieuwe schoenen lopen. Daarnaast neem ik pijnstillers. Dat is de beste oplossing op dit moment. (Lang leve internet om het een en ander op te zoeken).

Vanmiddag ging ik me nog laten verwennen met een sportmassage. Ook hier kwam mijn probleem even aan bod en de masseur vertelde mij dat ik natuurlijk onderweg altijd welkom ben bij de medische posten. Ook zij zijn daar en  er zijn wel manieren om je voet zo te tapen dat je minder last hebt van deze klacht.

Het feit dat er zoveel mensen konden meedenken en ik nu begrijp waar de pijn vandaan komt, maakt het makkelijker om keuzes te maken en het een en ander op te zoeken. En voorbereid op pad te gaan.

Natuurlijk moest ik ook nog even naar de supermarkt voor Dextro (ik stond niet alleen voor het schap), Mentos, een ontbijtkoekje, brood, bananen en nog een ander snoepje.

En tussen die alles door breide ik aan mijn nieuwe sok. Deze gaat heel wat vlotter dan in de vorige ronde. Het been is korter en dat betekent dat ik al bij een hiel ben beland. Ik ben heel benieuwd of mijn brein ook morgenavond nog wat steekjes in de goede volgorde kan coördineren.

Straks mijn rugzak klaarzetten met de juiste spullen erin en dan op tijd slapen (dat gaat heel wat beter lukken dan vorig jaar, toen het ook ‘s nachts zoooooo warm was). De wekker gaat om 4:45 uur: ik begin met een late start om 5:45 uur. De weersvoorspellingen zijn goed, de regenjas blijft thuis.

Groet, Françoise

4daagse 2023 deel 1

Het is zondagochtend, 6:15 uur, als ik dit schrijf. Het is al licht buiten, mijn ontbijt is op en ik bedenk wat ik dadelijk nog eens zal doen op dit vroege tijdstip. Nu nog rustig op de bank, vanaf dinsdag ben ik om deze tijd al aan de wandel.

Gisteren heb ik het grootste gedeelte van mijn bagage al ingepakt. Twijfel over schoenen en de juiste vulpennen. Dit in volgorde van prioriteit. Hoeveel paar sokken, ook een regenjas, broodtrommel, waterflessen en voetenverwennerij. Handdoekje voor onderweg (nat maken als het warm is, heerlijk ter verkoeling). Etc. Etc.

Nacho en Hope hebben al lang bedacht wat het belangrijkste is om mee te nemen. De koffer en klaargelegde kleding waren een uitstekende plek voor een middagdutje. Ze vinden het altijd fijn als ik thuis ben, eindeloos kunnen ze om me heen draaien en doen hun dutjes in de buurt.

De sokkenwedstrijd SWC zit net even tussen twee rondes in. Donderdag rondde ik ronde 2 af, een detailfoto zie je hierboven. Vorig jaar was er ook een patroon van deze ontwerpster. Dat was toen in de Vierdaagse week en dat bleek een te moeilijk patroon aan het einde van een wandeldag. Op zich niet moeilijk, maar je moet wel elke toer van patroon lezen en dat ging toen elke keer mis. Die sokken heb ik pas later afgemaakt.

Vandaag komt er een nieuw patroon. Mijn garen en naalden zijn ingepakt. Blijft toch lastig om het garen al te bepalen voordat je het patroon gezien hebt. 

Deze week kreeg ik ook mijn blok weer terug van de Round Robin. Het heeft gelogeerd op 4 adressen en werd steeds wat groter. Blij met het eindresultaat. Later deze zomer ga ik hem afmaken.

En zo tussen twee sokpatronen door, kon ik nog wel even een klein sokje breien. Dit komt bij de andere aan mijn rugzak te hangen.  Gebreid in de kleuren van de Vierdaagse. Veel 4daagse lopers hebben hun rugzak versierd met oranje en groen. Het is een embleem, een geknoopt poppetje, een lintje etc.

De komende week ga ik proberen jullie op de hoogte houden van het wel en wee in Nijmegen. Hoe het met mijn voeten gaat (de pijn die ik steeds heb, blijkt door artrose te komen), of mijn nieuwe schoenen bevallen (de oude bleken na een jaar dienst en meer dan 10000 km toch wel wat versleten), hoe het weer is (de voorspellingen zijn gunstig voor het wandelen en zeker niet zo extreem als vorig jaar!) en vooral hoe de sfeer is.

Ik heb er zin in: de ontmoetingen, de mensen langs de kant, de frisheid van de ochtend als ik op de fiets stap naar de start, de massages, de verhalen, het geluid van de vlonders op de Wedren, de sfeer in de stad,

Fijne zondag, Françoise

 

Zomerse wandeling

 Elke keer als ik zelf mijn blog open (om andere blogs te bezoeken en te lezen) zag ik mijn vorige blog met de wanten er in en kreeg ik het spontaan te warm. Hoog tijd dus voor een zomers verhaal. Volgende maand is De Vierdaagse van Nijmegen en in de weekenden loop ik de benodigde kilometers. Niet helemaal zo veel als ik zou willen, maar het is wat het is.

Afgelopen zondag vertrok ik al vroeg (even na zessen) om de hitte voor te zijn. Nu was dat bijna onmogelijk, maar in ieder geval was ik voor de ergste hitte weer thuis. Ik besloot gewoon de deur uit te stappen en een rondje in de omgeving te lopen. In bos had ik geen zin (te veel muggen), het open landschap en deels asfalt trokken mij meer aan.

De eerste uren ben ik bijna niemand tegen gekomen: een automobilist op weg naar werk vermoed ik, een vroege wielrenner en dat was het. Pas na negenen waren de eerste honden met hun eigenaren ook op pad.

De zon deed al vroeg zijn best en het is prachtig om te zien hoe de zon het land verwarmt, de opstijgende damp en het licht dat langs alle planten en bloemen strijkt. Ongelooflijk wat een hoeveelheid aan bloemen je kunt zien in de ongemaaide berm. Op de fiets ga je te snel om dit allemaal te zien, maar lopend is het heerlijk. Al schiet het niet op als je steeds stopt om te kijken en een plaatje te schieten.

In bedenk al lopend welke weggetjes ik zal nemen, neem een enkel nieuw weggetje (weet wel ongeveer waar ik uitkom) en heb zo een avontuur dicht bij huis. Ik ontdek dat ik een deel van de brabantse camino loop (een rondwandeling van 300 km langs kapelletjes en kloosters), ook het Pelgrimspad is een stukje van mijn wandeling. Het Pelgrimspad is een lange afstandswandeling van Amsterdam naar Maastricht en loopt langs Den Bosch). Staat nog op mijn to-do-lijstje.

Van asfalt gaat de ondergrond over in zand. Gelukkig nog niet helemaal mul na de eerdere regen. Dat loopt toch fijner. Intussen is de zon al hoger geklommen en gutst het zweet van mijn voorhoofd. Het belooft een warme dag te worden. Langzamerhand verandert het licht en ben ik alweer op de terugweg.

Het nadeel van vroeg op pad en achteraf weggetjes is dat er geen sanitaire voorzieningen zijn...(en er was dus ook geen bos). Maar een paadje bracht uitkomst. Duidelijk niet zoveel belopen de laatste tijd...maar nu wel heel handig. Als ik het paadje niet kende zou ik het ook niet gekozen hebben, bordje half verscholen en de planken over de slootjes verstopt achter het riet.

Het laatste stukje naar huis weer over makkelijk lopend asfalt in de schaduw van de bomen. Op tijd thuis voor de koffie en een stoel in de schaduw: voeten in een verkoelend badje, luisterboek en een breiwerk (een volgende sokken breiwedstrijd) en uitzicht op de begonia. Wat een maand geleden nog een knol was, is nu een hele plant met heel veel bloemen. Ik denk dat ik er volgend jaar meer van wil net zoals de dahlia is ook de begonia weer "hip".

Groet, Françoise

Van wanten weten

 Terwijl de temperatuur buiten op loopt naar zomerse waarden, ben ik nog steeds verwoed wollen sokken aan het breien. De sock madness is inmiddels afgelopen, maar gaat naadloos over in de Supersock World Championships. Ik heb nog wel wat sokken af te maken van de Sock Madness, maar ik begin rustig. Ik brei de kwalificatie sok op mijn gemak: door het behalen van ronde 6 bij de SM, ben ik al gekwalificeerd. Een luxe positie.

Het overgrote deel van deze sokkenpret vindt plaats op Ravelvy, naast veel Engelstalige groepen zijn er ook Nederlandse groepen te vinden (waaronder die over Sokken Breien). Kletsen in je eigen taal is soms toch net wat makkelijker, nuances wat makkelijker op te schrijven en een vraag makkelijker te stellen.

Wanten van José

Ik vind sokken breien echt superleuk (nieuwe dingen leren is immers een hobby), maar draag ze pas sinds kort. Veel langer al draag ik vingerloze wanten en polswarmers. Zodra het stuur van de auto koud is, trek ik ze aan. Als 10 jarige brak ik mijn pols en als ik in de winter wat kouds vastpak, voel ik nog altijd de breuk. Daarnaast ben ik zuinig op mijn handen. Werken in de tuin doe ik ook me handschoenen aan. Dan is het werken met naald en draad daarna ook weer fijn.

Terug naar Ravelry en de wanten: een Nederlandse groep was er niet te vinden. Zou er ook zoiets zijn als een Mittens Madness/Challenge? Na een avondje brainstormen bedachten José (van ateliersopra) en ik dat het tijd werd voor een Nederlandstalige groep. We hebben allerlei ideeën voor winterse activiteiten...

De Ravelry groep

Die activiteiten kunnen we natuurlijk niet alleen organiseren. Voor het eerste idee dat we hebben, zijn we op zoek naar Nederlandse ontwerpers van wanten, handschoenen, polswarmers, labedissen, mitaines en andere gebreide accessoires die handen en polsen warm houden.

De Noorse en Letse wanten zijn beroemd, maar wist je dat de Grolse wanten behoren tot ons immaterieel erfgoed? Kijk maar eens op de website https://grolsewanten.nl/ Ze staan op mijn lijstje om te breien, mijn moeder is geboren in Groenlo en weet er inderdaad nog over te vertellen (al heeft ze de wanten nooit gedragen).

Mijn veel gedragen collectie bij veel zonlicht op de foto

In Zeeland kennen we de labedissen als onderdeel van de klederdracht en elders in het land komen we mitaines tegen.

Met de verwarming een graadje lager zijn polswarmers in de winter een mooie aanvulling op je garderobe en kun je een vest met driekwartmouwen langer doordragen.

Ben je een ontwerper of ken je iemand die een ontwerp zou willen/kunnen maken? Laat het dan weten. Je kunt hier een berichtje achterlaten, me een mailtje sturen of een berichtje op Ravelry sturen.

Ondertussen wordt het tijd dat er ook wat leven komt in onze groep. Natuurlijk moeten we die nog opbouwen/vullen etc. maar dat komt de komende tijd. De dagen zijn gevuld en het is helemaal niet handig als je weer wat nieuws bedenkt (ik denk altijd dat ik er dan ook tijd bij krijg, maar dat is niet zo). Maar soms gaat het opeens stromen en bedacht ik het begin van dit blog terwijl ik maaltijdsalade klaar stond te maken. Dat past beter bij dit zomerse weer dan de wanten.

Ik kijk uit naar jullie berichtjes over wanten.

groet, Françoise