Canada 6 augustus, dag 4

De zaterdag was een dag van weinig foto’s. Ik heb er gewoon niet aan gedacht of we zaten in de auto en zat een goede foto er niet in.

De dag begon weer vroeg met bloggen, een kopje thee en genieten van de rust om mij heen. Om 7:30 uur gingen de wandelschoenen aan voor een wandeling door de buurt. Stevig doorstappen en gezellig kletsen met de dames. De wijk waar we door heen lopen bestaat uit allemaal vrijstaande huizen, grote tuinen, zwembaden, gelegen aan brede straten (met en zonder stoep).

Veel voortuinen staan vol bloemen, zonnehoed, phloxen, hosta’s, hortensia’s en ook hier staat de hibiscus volop in bloei. Verder keurig gemaaide grasvelden en geen tegel te zien in een voortuin.

Het was al warm en vooral heel, heel erg vochtig. Het zweet liep in straaltjes langs mijn hoofd en terug gekomen was een verfrissende duik in het zwembad dan ook heel welkom. In de keuken staat het weekend menu dus met elkaar verheugen we ons op het ontbijt.

Drie heren gingen golfen, maar moesten eerst naar de shopping mal om mr. X in een gepaste outfit te steken. Toen hij ‘s middags terugkwam grijnsde hij van oor tot oor. Hij had het reuze naar zijn zin gehad en what a handsome guy. Keurig shirt, short en een riem die nog wel wat ingekort mag worden.

We hadden wat adressen opgezocht van quiltwinkels en wolwinkel en gingen op pad. Eerst langs de geldautomaat, want mijn bankpas werkt niet in de winkels. Cash betalen kan gelukkig overal. Wat was het gezellig in de auto. Vanaf de achterbank volgde ik de gesprekken voorin. We genoten van het landschap en de huizen, de oude wijken, een markt met lokale groenten en de eerste wolwinkel.

Little Red Mitten was een mooie winkel. De eigenaresse was buiten wol aan het verven. Dat was natuurlijk leuk om te zien en mijn doel was om alleen lokale wol te kopen. Geen merken die ik ook in Nederland kan krijgen, maar een mooie streng handgeverfd garen van haar eigen merk. Een draadje met een verhaal.

De volgende stop was een quiltwinkel. Het zag er veelbelovend uit op internet, maar de werkelijkheid was een oude schuur met een oude eigenaresse en oude stoffen…Alles was een beetje smerig en we waren er snel weg. En helaas was de volgende wolwinkel gesloten in verband met vakantie. Jammer dat dit niet op de website duidelijk stond vermeld.

Wat we ook zagen, en dat kennen we in Nederland niet, was dat daklozen bij een verkeerslicht staan op de middenberm van de weg. Ik vroeg me af waarom ze daar staan. Niet echt een veilige plek, in de volle zon en al dat verkeer. Het heeft echter een goede reden. Veel chauffeurs hebben pakketjes op hun achterbank voor deze mensen. Een tasje met een flesje water, wat te eten een paar dollar en soms een deken. En als je dan moet stoppen kun je deze mensen iets geven. Ik heb inmiddels zelf gezien hoe deze attentie wordt ontvangen. Het raakte me, de lach op het gezicht van de bijna tandenloze man, die blij was met een flesje water en wat te eten.

Weer thuis was het weer tijd voor het zwembad en later buiten eten met zijn allen. De steaks op de BBQ en tot laat buiten zitten met pijn in ons buik van het lachen. Weer een geslaagde dag, waarin we weer het een en ander hebben gezien en geleerd over het land. Waar ik mijn eerste Ice Coffee ooit dronk. Gehaald bij Tim Hortons, een begrip hier voor Brewed Coffee & Baked Goods. Je gaat daar natuurlijk niet je auto voor uit…je rijdt gewoon langs de Drive Thru. Dat laatste kan ook voor het pinnen van geld of het kopen van doughnuts.

Groet, Françoise 

Canada 5 augustus, dag 3

Inmiddels zijn we enigzins gewend aan onze nieuwe tijdzone, maar vroeg opstaan blijft fijn. Ik geniet van de stilte van het huis, typ mijn blog (en denk dan met plezier terug aan de dag van gisteren), schrijf in mijn bulletjournal en brei een stukje aan mijn wedstrijdsokken. Dat laatste met een luisterboek in mijn oren.

We beginnen de dag rustig: gaan op pad om een auto te huren voor volgende week (stuk goedkoper als je dat aan de balie regelt. Je hebt dan meer opties dan online, scheelde 250 dollar…en 1 Canadese dollar is 75 euro cent, dus reken maar uit). Natuurlijk helpt het dat onze gastheer, Mr. P. dat samen met ons regelt. Thanks, Mr. P. (I know he is reading this) Ondertussen switchen mijn hersenen heen en weer tussen Engels en Nederlands. Ik merk dat ik soms zelf in het Engels aan het nadenken ben over wat te schrijven in mijn blog. Dus als mijn zinnen wat krom zijn geworden of als ik er wat Engelse woorden door heen gooi, dan weten jullie hoe dat komt.

‘s Middags op stap naar London naar Mrs. A. Zij is de zus van Mr. P en dus een nicht van Mr. L. Kunnen jullie het nog volgen? We nemen een toeristische route en gaan eerst naar de Nederlandse winkel. Een mix van Nederlandse souvenirs en producten die we 50 jaar geleden kochten…Nou ja, ook nu natuurlijk nog wel, maar de tijd heeft hier vooral toch stil gestaan. Het is dan vooral ook de generatie emigranten uit de jaren 60-70 die hier komt voor hun Nederlandse producten. Er staan spullen die bij ons niet meer in de supermarkt liggen…Zo zag ik de beroemde Droste cacao en die staat bij onze Jumbo niet in het vak.

Mr. X vroeg zich af wat koetjes repen zijn, die had hij nog nooit gezien…De repen van Tony Chocolonely blijven daar in de winkel liggen, te duur, te hip en de oudere generatie heeft niets met het verhaal er achter.

Daarna reden we over eindeloze wegen (soms ook met goed asfalt) langs grote boerderijen, heel veel mais, nog meer mais en kwamen we terecht bij een shop voor disk golf. Mr. L. speelt dit tegenwoordig fanatiek en had deze kleine winkel gevonden. Een winkel in een schuur bij een boerderij met een prachtig uitzicht over het heuvelachtige landschap.

Ook ik had zo mijn wensen en we reden naar Cambridge. Daar in het oude centrum zit een mooie pennenwinkel. Niet alleen pennen natuurlijk, maar ook papier, inkt en andere accessoires. De sfeer precies zo als bij ons, met natuurlijk ook wel dezelfde pennen…Ik had in mijn hoofd dat ik een vulpen van het merk Ferris Wheel Press zou kopen. Een Canadees merk, dus een goede herinnering aan deze reis. Dit merk kan ik ook in Tilburg kopen, maar dat heb ik heel bewust niet gedaan.

Ik koos een rode, Canadees rood, met een bijpassende inkt en nog wat aanvullende hebbedingetjes, die ontworpen zijn door de zoon van de eigenaar.

En na al het rijden (met omweg omdat de straatnaam van de pennenwinkel verkeerd gespeld in de navigatie stond: Dixon street of Dickson street maakt wel een verschil, dus de volgende keer spel ik de straatnaam voor mijn chauffeur).

We hadden echt supergezellig plezier onderweg, we hebben gelachen, genoten, grapjes gemaakt en uiteindelijk waren we dan in London.

Wat een ontvangst…en wat een prachtig huis en een mooie tuin. Genoeg ruimte voor iedereen. Wat zo leuk is aan de huizen hier is dat ze (bijna) allemaal een veranda aan de voorkant hebben. Je gaat dus altijd wel een paar treetjes op voordat je binnen in de hal staat. Het voordeel is dat je dan binnen altijd weer naar beneden kunt en in de basement nog een aantal kamers hebt.

We aten buiten aan het zwembad. Ik heb er nog niet in gelegen, maar dat komt vandaag wel. Ik ga dadelijk met mijn handdoek vast een bedje reserveren…

Maar eerst wat bewegen, want ik at veel te veel van een overheerlijk toetje gisteren.

De heren gaan vandaag golfen…de dames op stap naar een quilt/yarnshop. Er logeert ook nog een vriendin hier en zij is quiltster, dus dat komt helemaal goed vandaag.

Groet, Françoise 

 

Canada 4 augustus, dag 2

 Een ander land kan behoorlijk overdonderd zijn. Mijn hoofd was gisteren moe van alle indrukken en natuurlijk nog het tijdsverschil dat overbrugd moest worden. Om half vijf was ik op, mijn maag knorde, en dus zag ik het licht worden terwijl ik een blogje typte en genoot van een kopje thee. Ik heb een mooi uitzicht vanaf de eettafel en zag later op de ochtend een zwarte eekhoorn. Een mooi begin van de dag. En terwijl ik al uren op ben, blog en brei, slapen mijn mannen lekker uit. Dat mag ook, daar is het immers vakantie voor. De winkels gaan pas om 10 uur open en dat is het eerste doel van de dag: wat spullen voor Mr. X kopen. Nu heeft hij nog wel wat om aan te trekken, maar er is nog geen spoor van zijn koffer en dat voelt natuurlijk toch niet fijn. Ergens zijn zijn lievelingsshirts, zijn zwembroek en honkbalpet.

Eerst dus maar eens naar de lokale mall van Georgetown. In een sportzaak vinden we een zwembroek, in een skateboardzaak een paar mooie shirts, broek, trui en ondergoed. De wall mart is goed voor sokken. Genoeg voor nu, we komen vast nog wel wat tegen en kunnen de spullen wat vaker in de wasmachine/droger gooien. Voordeel van bij familie logeren. Een tandenborstel is ook geen probleem.

Ook in Canada kun je lekkere doughnuts kopen. Volgens de kenners zijn die van Krispy Kreme de beste…dus we kopen een doos vol. We zetten ze bij de andere boodschappen in de achterbak en rijden naar Mississauga. Ik moest gelijk aan de Mississippi denken. Het riedeltje dat je op zei om te onthouden hoe je dit moest schrijven. Mississauga betekent: Zij die wonen aan de grote rivier. Deze grote plaats ligt naast Toronto en ligt aan Lake Ontario. Veel moderne hoge woningbouw. En een enorme shopping mall, Square One, met vele dure merken en bekende merken. We wandelen wat rond in de koelte van de airco, in de buitenlucht is het warm, vooral vochtig warm. Nog vochtiger dan wij dat kennen.

Nog een boekhandel binnen (altijd fijn), en naar binnen bij Michaels en Golf Town. Michaels is een arts en craft store. Ik vind het altijd interessant om te zien hoe al die verschillende hobbies bij elkaar komen in een winkel. Allerlei kleuren taartdecoratie, de Halloween spullen, goedkope wol, haaknaalden en allerlei knutselpapier. Ik hoef er niets te kopen, maar dwaal er graag even rond.

Onze neef, die ons rondrijdt, wacht rustig in de auto en rijdt naar de andere kant van de parkeerplaats terwijl wij LOPEN naar de volgende winkel. Het is dus ook hier niet gebruikelijk dat je LOOPT. De afstanden zijn te groot. In een woonwijk of een winkelstraat vind je nog wel een stoep, maar daar buiten niet. Het houdt dan snel op, ook fietspaden zijn er niet. Het is heuvelachtig, afstanden groot en de wegen slecht. We hebben heel wat wegen in die ene dag, in dit kleine stukje, Under Construction gezien. De brede asfaltwegen hebben veel te lijden onder de warme zomers en de koude winters. We kunnen ons niet voorstellen dat hier in de winter een lange tijd veel sneeuw ligt en het echt koud is.

We raken gewend aan de airco in huis. Hij staat hier niet heel koud (ik geloof op 24 graden), maar toch is de koude luchtstroom die uit vloerroosters komt even wennen. Ik vind het nog steeds luxe om je huis te koelen, maar is het eigenlijk niet hetzelfde als je huis verwarmen? Het gaat om de lucht conditioneren, voor ons staat dat vaak gelijk aan koelen, maar dat hoeft natuurlijk niet: je kunt de lucht ook verwarmen… Een ventilator aan het plafond van de slaapkamer is ook een andere ervaring dan een los apparaat dat wij thuis hebben. De ventilator aan het plafond maakt geen geluid en de lucht wordt heel zachtjes verplaatst. Het slaapt fijn.

Na een uurtje slaap aan het einde van de middag, gaan we uit eten in Historic Georgetown. We eten Italiaans, Canada is een mix van culturen, dus werkelijk alles is mogelijk. De straat waaraan het restaurant zit oogt wat Europees, kleine winkels, mooie bloembakken en bijpassende straatnaambordjes.

Net als in de Verenigde Staten zijn de wegen hier breed, genoeg parkeerplaatsen bij de diverse shoppingmalls, die overal en nergens langs de weg opduiken. De vrachtwagens zijn indrukwekkend met hun lange neuzen en we zien veel pick-up trucks. Toch zijn de auto’s over het algemeen hier toch een slagje kleiner, een VW Golf is hier normaal en we zien zelfs een Fiat 500.

Een hoofd vol indrukken dus en na nog even breien aan een wedstrijdsok ga ik op tijd naar bed, lees een paar bladzijden en ga heerlijk slapen. Morgen wacht een trip naar een nichtje in London (Ontario dus), daar zullen we het weekend doorbrengen en als ik de verhalen mag geloven en het menu wat al werd door geappt zal het een gezellig weekend worden.

Groet, Françoise 

Canada 3 augustus, dag 1

 Het is nog heel vroeg als ik dit blog typ, half vijf in de ochtend. Canadese tijd wel te verstaan. In Nederland is het inmiddels koffietijd en het is dus niet raar dat ik wakker ben en mijn maag knorde. Ik ben van het vroege opstaan en ach, ook gisteren was ik om deze tijd (Nederlandse tijd) al mijn bed uit om te zorgen dat we op tijd naar Schiphol konden vertrekken.

Tenslotte zijn alle berichten in de media niet bepaald hoopgevend voor een ongestoorde reis. Niet alleen Schiphol heeft last van verstoringen, ook elders is dat zo. Ons eerste doel deze dag was het vliegtuig halen… en het liefst met nog tijd voor een kopje koffie na alle plichtplegingen.

De eerste balie was die om inchecken, dat kan ‘s morgens voor de KLM al op P3. Koffers daar achterlaten en dan met alleen je handbagage de bus in. Super dus. OK, klein detail dat de grondstewardess een verkeerde mevrouw incheckte…(een mevrouw Smit, maar zo heet ik dus niet), maar Mr. L wel, dus ze was iets te snel. (Ze moest eigenlijk heel nodig naar het toilet, maar kon dus gewoon niet weg…) Gelukkig checkte ik mijn boarding pass en kon alles nog worden aangepast, koffer omlabelen en klaar. 

Hup in de bus en benieuwd naar de rijen voor de Security onze volgende stop. We konden gewoon naar binnen, een korte rij voor het eerste poortje waar je met je boarding pass  doorheen gaat, even wachten met de trap op gaan en daarna de hoek om en daar konden we de Security al meteen zien met al zijn scans. Een rij slingerde voor de balies lang en was al met al maar een langzaam lopende rij van zo’n 40 minuten.

Even een extra tassencheck (niet op breinaalden, maar het flesje water was verdacht) en op naar de koffie. Nog ruim 2 uur voor vertrek. Vliegtuig had inmiddels op een kwartier vertraging stond op de borden. Dus op naar een broodje, koffie en een sapje. Beetje winkels kijken, mensen kijken en vervolgens installeren bij de gate.

Daar pakte ik mijn breiwerk en “knap” zei mijn nieuwe, houten breinaald. Helaas niet meer breien tijdens de reis. In mijn koffer nog wel een metalen vervanger, dus dat komt direct goed en voor nu dan maar mijn quiltwerkje. Een oude quilt waar nog een aantal blokken voor geappliqueerd moeten worden ook meegenomen en zo appliqueer ik voor vertrek meer blaadjes dan ik de afgelopen 10 jaar heb gedaan.

Het boarden  verliep zoals altijd: mensen al vroeg in de rij, te veel handbagage voor alle vakken (mensen nemen ook meer of alleen handbagage mee), maar goed we installeren ons en vol bewondering kijk ik naar het gezin naast ons dat met drie jonge kinderen reist (de jongste een baby). Volgens mij moet je dan voortdurend kinderen en tassen tellen.

Op tijd boarden betekent niet op tijd (incl. de al bekende vertraging) vertrekken…er moet ook nog vracht (en alle koffers) beladen worden en er zijn niet genoeg handen om dat binnen de planning te doen. Dit duurt vervolgens nog bijna een uur. Maar dan zijn we ook vertrokken en hebben we een goede vlucht. Voor Mr. X was dit zijn eerste lange vlucht (zijn tweede ooit) en hij was zeer te spreken over hoe we verzorgd werden, het dekentje en de hoeveelheid films en spelletjes op het scherm. Hij heeft echter vooral geslapen, moest nog wat inhalen (iets met niet naar bed gaan om nog zo lang mogelijk te gamen).

In Toronto was het rustig op het vliegveld. Hielpen we onszelf door de douane (scan je paspoort, apparaat maakt een foto, bewijsje wordt geprint met je foto en zo loop je snel langs de security). Op naar de bagageband…Daar hebben we lang gestaan en dat is meestal geen goed teken. De koffer van Mr. X is waarschijnlijk in Amsterdam achtergebleven (waar anders…) en een kordate mevrouw nam ons direct mee om de formulieren in te vullen. Gelukkig had Xander een setje kleding in mijn koffer gestopt en zijn extra schoenen zaten in zijn handbagage, maar natuurlijk is het niet fijn als je lievelings shirts er niet zijn.

Dan gaan we op de eerste dag in Canada maar shoppen en wachten we op een telefoontje van het vliegveld. Hopelijk komt hij dan op de vlucht van vandaag mee.

We werden door een neef, Mr. P. opgehaald en zijn huis is de komende 3 weken onze uitvalsbasis voor alles wat we ondernemen. Een superfijn huis, waar we genoeg ruimte hebben, mijn breiwerk gewoon mag blijven liggen en we vooral ook onze gang moeten gaan. Ik zit nu dus met een kopje thee aan de keukentafel, buiten is het nog donker en ik neem dadelijk nog een boterham. Leuk om bij iemand thuis te logeren. Ik houd van al die detailverschillen in een ander land. Andere lichtknopjes, stekkers, natuurlijk airco…even wennen als je er net naast zit dat er koude lucht uit de vloer komt zo af en toe (maar heerlijk om even boven te hangen bij een opvlieger). De chips smaken net even anders, andere mayo, grotere koelkast, maar ach, dan wel weer hetzelfde IKEA krukje en stroopwafels uit de Nederlandse winkel.

Kortom, afgezien van die ene koffer (stiekem ben ik blij dat het niet mijn koffer is met mijn breiwerk en extra naalden) is de start van onze vakantie prima. Op naar meer avonturen, groot en klein.

Groet, Françoise 

Vakantietijd

Onze koffers staan gepakt, morgenochtend vliegen we naar Canada. We hebben familie in Ontario en Vancouver en ze verheugen zich op onze komst. Er worden al veel uitstapjes voor ons bedacht. Vandaag nog gewerkt en daarna mijn koffer ingepakt. Nog een hele kunst als je maar beperkt mee kunt nemen. Als we gaan kamperen kan er altijd een kratje boeken mee en een kratje handwerkspullen...Je moet tenslotte kunnen kiezen! Nu is dat wat lastiger en wil ik ook niet iets dat bijna af is in mijn koffer stoppen. Stel je voor dat je koffer ergens blijft steken.

Na de Vierdaagse moest er nog een breiwerk af, voordat we morgen kunnen vertrekken. Ik had het patroon van een shawl getest voor Ateliersopra en aangezien zij op de Knit & Knot Beurs staat in Tilburg op 8 en 9 augustus was het fijn als de shawl mee kon.

info over de beurs: https://knitenknot.nl

De afgelopen jaren heb ik al meer met de handgeverfde garens van https://ateliersopra.com gebreid en ik heb ze allemaal bij elkaar gezocht en op mijn fotogenieke bankje in de tuin gelegd.

Daarna lagen ze binnen op tafel en dat werd door onze Hope zeer gewaardeerd. Ze weten vanaf dag 1 al mijn quilts, quilts in mandjes en mijn breiwerken zeer te waarderen. Daar maak je natuurlijk wel vrienden mee. En als ik ga zitten en mijn breiwerk op pak? Dan zit deze jongedame meteen op schoot. Broertje Nacho ligt dan in de buurt...Zo gezellig.

Maar nu op naar Canada! Reuze veel zin in, ik hoop mijn reisverslag ook hier te schrijven, welliswaar vanaf mijn iPad, dat vind ik vooral wat lastiger met de afbeeldingen, maar het komt vast wel goed. Natuurlijk staat een bezoekje aan een quiltwinkel en wolwinkel op het programma en ik hoop een Canadese vulpen te scoren.

Mijn Canadese tante waarschuwde ons dat we er op voorbereid moeten zijn dat Toronto Airport a nightmare is...waarop ik een berichtje terugstuurde dat we daar alvast ervaring mee gaan op doen op Schiphol. Gelukkig hoorde ik deze week ook wat positieve berichten over de wachttijd bij de security... Ons doel is onze vlucht halen. En ach, in de Efteling sta je een uur in de rij voor een ritje van 1 minuut, wat is dan 3 uur voor een vlucht van 8 uur?.. Ik heb een breiwerkje voor in de rij...

Groet, Françoise