4daagse 2023 deel 2

 Zondag op weg naar Nijmegen om mij te melden en te settelen op mijn logeeradres. Het was druk in de trein (werk aan het spoor), veel vakantiegangers op weg naar Nijmegen. Om zich te melden of om te gaan feesten. De stad is een en al bedrijvigheid. Mensen met groene tasjes (altijd even spieken welke kleur hun polsbandje heeft) zijn lopers die zich al hebben gemeld.

Voor de collectie

Om 15:15 uur liepen wij richting stad en de rijen waren lang, erg lang bij het melden en ik besloot later nog eens terug te komen of het zelfs maandag pas te doen. Na een drankje en een rondje door de stad weer terug. Nog steeds druk op de Wedren om 16:15 uur, maar ik besloot toch maar gezellig in de rij te gaan staan. Eerst op zoek naar het juiste meldpunt: dat hangt af van je afstand en je startgroep. Groot was mijn verbazing toen ik zo door kon lopen…binnen 5 minuten gepiept en bijna mijn gezelschap weer ingehaald dat rustig was doorgelopen.

Weer terug op honk lekker naar de Tour gekeken en gestart met nieuwe sokken. Tijdens het melden was het nieuwe patroon gelanceerd. Ik kon dus de bollen uit mijn reistas vissen en meteen opzetten. Niet al te moeilijk patroon.

Tijdens het breien probeer ik te bedenken welke schoenen ik zal aantrekken tijdens het lopen.Nogal een dilemma omdat ik pijn in mijn rechtervoet heb. Nu heb ik wel vaker pijn in mijn voeten door de onlangs geconstateerde artrose, maar in mijn rechtervoet heb ik een nieuw soort pijn. Eerst dacht ik aan kramp, maar dat is het toch niet echt, maar wat dan wel? Op welke schoenen zal ik de vele kilometers succesvol kunnen voltooien?

Vorige week ontdekte ik dat de zolen van mijn wandelschoenen (Lowa) inmiddels toch al aardig versleten zijn. Wat te doen? Ik kocht onlangs een paar nieuwe sneakers van het merk Xsensible en daar kan ik goed mee uit de voeten. Geen pijn bij een rondje staf of iets dergelijks. Dit merk verkoopt ook wandelschoenen en ook die zitten fijn. Het loopt echter wel heel anders dan mijn andere wandelschoenen en ik vind het toch wel wat spannend om er direct 40 km mee te gaan lopen.

Ook moesten mijn wandelschoenen misschien een maatje groter nu ik steunzolen heb? Ik besloot vannacht dan ook dat ik me bij de Lowa stand maar eens even moest laten voorlichten en mijn probleem daar voorleggen. Zo gezegd zo gedaan: oude schoenen mee, steunzolen mee en om advies gevraagd. Alles uitgelicht en de verkoper kon mij heel goed helpen. Hij kon de nieuwe soort pijn een naam geven aan de hand van mijn verhaal (en 1x in mijn voet knijpen) en legde het vervolgens heel goed uit aan de hand van een skeletvoet en afbeeldingen. Kortom: een beknelde zenuw tussen de beentjes van de voorvoet. Door lopen gaat hij nog meer klem zitten en dat veroorzaakt de pijn.

Mijn idee van de grotere schoen was qua maat niet nodig, maar ik mocht natuurlijk proberen of het beter voelde. Vooral opletten of je niet gaat slippen, want je wilt natuurlijk geen blaren lopen. Daarna weer mijn oude aan en toen nog een keer de nieuwe. Net iets meer ruimte om mijn tenen te wiebelen in de grotere schoenen en dat gaf direct even verlichting.

Ik ging dus met nieuwe schoenen naar huis en ga morgen op deze nieuwe schoenen lopen. Daarnaast neem ik pijnstillers. Dat is de beste oplossing op dit moment. (Lang leve internet om het een en ander op te zoeken).

Vanmiddag ging ik me nog laten verwennen met een sportmassage. Ook hier kwam mijn probleem even aan bod en de masseur vertelde mij dat ik natuurlijk onderweg altijd welkom ben bij de medische posten. Ook zij zijn daar en  er zijn wel manieren om je voet zo te tapen dat je minder last hebt van deze klacht.

Het feit dat er zoveel mensen konden meedenken en ik nu begrijp waar de pijn vandaan komt, maakt het makkelijker om keuzes te maken en het een en ander op te zoeken. En voorbereid op pad te gaan.

Natuurlijk moest ik ook nog even naar de supermarkt voor Dextro (ik stond niet alleen voor het schap), Mentos, een ontbijtkoekje, brood, bananen en nog een ander snoepje.

En tussen die alles door breide ik aan mijn nieuwe sok. Deze gaat heel wat vlotter dan in de vorige ronde. Het been is korter en dat betekent dat ik al bij een hiel ben beland. Ik ben heel benieuwd of mijn brein ook morgenavond nog wat steekjes in de goede volgorde kan coördineren.

Straks mijn rugzak klaarzetten met de juiste spullen erin en dan op tijd slapen (dat gaat heel wat beter lukken dan vorig jaar, toen het ook ‘s nachts zoooooo warm was). De wekker gaat om 4:45 uur: ik begin met een late start om 5:45 uur. De weersvoorspellingen zijn goed, de regenjas blijft thuis.

Groet, Françoise

4daagse 2023 deel 1

Het is zondagochtend, 6:15 uur, als ik dit schrijf. Het is al licht buiten, mijn ontbijt is op en ik bedenk wat ik dadelijk nog eens zal doen op dit vroege tijdstip. Nu nog rustig op de bank, vanaf dinsdag ben ik om deze tijd al aan de wandel.

Gisteren heb ik het grootste gedeelte van mijn bagage al ingepakt. Twijfel over schoenen en de juiste vulpennen. Dit in volgorde van prioriteit. Hoeveel paar sokken, ook een regenjas, broodtrommel, waterflessen en voetenverwennerij. Handdoekje voor onderweg (nat maken als het warm is, heerlijk ter verkoeling). Etc. Etc.

Nacho en Hope hebben al lang bedacht wat het belangrijkste is om mee te nemen. De koffer en klaargelegde kleding waren een uitstekende plek voor een middagdutje. Ze vinden het altijd fijn als ik thuis ben, eindeloos kunnen ze om me heen draaien en doen hun dutjes in de buurt.

De sokkenwedstrijd SWC zit net even tussen twee rondes in. Donderdag rondde ik ronde 2 af, een detailfoto zie je hierboven. Vorig jaar was er ook een patroon van deze ontwerpster. Dat was toen in de Vierdaagse week en dat bleek een te moeilijk patroon aan het einde van een wandeldag. Op zich niet moeilijk, maar je moet wel elke toer van patroon lezen en dat ging toen elke keer mis. Die sokken heb ik pas later afgemaakt.

Vandaag komt er een nieuw patroon. Mijn garen en naalden zijn ingepakt. Blijft toch lastig om het garen al te bepalen voordat je het patroon gezien hebt. 

Deze week kreeg ik ook mijn blok weer terug van de Round Robin. Het heeft gelogeerd op 4 adressen en werd steeds wat groter. Blij met het eindresultaat. Later deze zomer ga ik hem afmaken.

En zo tussen twee sokpatronen door, kon ik nog wel even een klein sokje breien. Dit komt bij de andere aan mijn rugzak te hangen.  Gebreid in de kleuren van de Vierdaagse. Veel 4daagse lopers hebben hun rugzak versierd met oranje en groen. Het is een embleem, een geknoopt poppetje, een lintje etc.

De komende week ga ik proberen jullie op de hoogte houden van het wel en wee in Nijmegen. Hoe het met mijn voeten gaat (de pijn die ik steeds heb, blijkt door artrose te komen), of mijn nieuwe schoenen bevallen (de oude bleken na een jaar dienst en meer dan 10000 km toch wel wat versleten), hoe het weer is (de voorspellingen zijn gunstig voor het wandelen en zeker niet zo extreem als vorig jaar!) en vooral hoe de sfeer is.

Ik heb er zin in: de ontmoetingen, de mensen langs de kant, de frisheid van de ochtend als ik op de fiets stap naar de start, de massages, de verhalen, het geluid van de vlonders op de Wedren, de sfeer in de stad,

Fijne zondag, Françoise

 

Zomerse wandeling

 Elke keer als ik zelf mijn blog open (om andere blogs te bezoeken en te lezen) zag ik mijn vorige blog met de wanten er in en kreeg ik het spontaan te warm. Hoog tijd dus voor een zomers verhaal. Volgende maand is De Vierdaagse van Nijmegen en in de weekenden loop ik de benodigde kilometers. Niet helemaal zo veel als ik zou willen, maar het is wat het is.

Afgelopen zondag vertrok ik al vroeg (even na zessen) om de hitte voor te zijn. Nu was dat bijna onmogelijk, maar in ieder geval was ik voor de ergste hitte weer thuis. Ik besloot gewoon de deur uit te stappen en een rondje in de omgeving te lopen. In bos had ik geen zin (te veel muggen), het open landschap en deels asfalt trokken mij meer aan.

De eerste uren ben ik bijna niemand tegen gekomen: een automobilist op weg naar werk vermoed ik, een vroege wielrenner en dat was het. Pas na negenen waren de eerste honden met hun eigenaren ook op pad.

De zon deed al vroeg zijn best en het is prachtig om te zien hoe de zon het land verwarmt, de opstijgende damp en het licht dat langs alle planten en bloemen strijkt. Ongelooflijk wat een hoeveelheid aan bloemen je kunt zien in de ongemaaide berm. Op de fiets ga je te snel om dit allemaal te zien, maar lopend is het heerlijk. Al schiet het niet op als je steeds stopt om te kijken en een plaatje te schieten.

In bedenk al lopend welke weggetjes ik zal nemen, neem een enkel nieuw weggetje (weet wel ongeveer waar ik uitkom) en heb zo een avontuur dicht bij huis. Ik ontdek dat ik een deel van de brabantse camino loop (een rondwandeling van 300 km langs kapelletjes en kloosters), ook het Pelgrimspad is een stukje van mijn wandeling. Het Pelgrimspad is een lange afstandswandeling van Amsterdam naar Maastricht en loopt langs Den Bosch). Staat nog op mijn to-do-lijstje.

Van asfalt gaat de ondergrond over in zand. Gelukkig nog niet helemaal mul na de eerdere regen. Dat loopt toch fijner. Intussen is de zon al hoger geklommen en gutst het zweet van mijn voorhoofd. Het belooft een warme dag te worden. Langzamerhand verandert het licht en ben ik alweer op de terugweg.

Het nadeel van vroeg op pad en achteraf weggetjes is dat er geen sanitaire voorzieningen zijn...(en er was dus ook geen bos). Maar een paadje bracht uitkomst. Duidelijk niet zoveel belopen de laatste tijd...maar nu wel heel handig. Als ik het paadje niet kende zou ik het ook niet gekozen hebben, bordje half verscholen en de planken over de slootjes verstopt achter het riet.

Het laatste stukje naar huis weer over makkelijk lopend asfalt in de schaduw van de bomen. Op tijd thuis voor de koffie en een stoel in de schaduw: voeten in een verkoelend badje, luisterboek en een breiwerk (een volgende sokken breiwedstrijd) en uitzicht op de begonia. Wat een maand geleden nog een knol was, is nu een hele plant met heel veel bloemen. Ik denk dat ik er volgend jaar meer van wil net zoals de dahlia is ook de begonia weer "hip".

Groet, Françoise

Van wanten weten

 Terwijl de temperatuur buiten op loopt naar zomerse waarden, ben ik nog steeds verwoed wollen sokken aan het breien. De sock madness is inmiddels afgelopen, maar gaat naadloos over in de Supersock World Championships. Ik heb nog wel wat sokken af te maken van de Sock Madness, maar ik begin rustig. Ik brei de kwalificatie sok op mijn gemak: door het behalen van ronde 6 bij de SM, ben ik al gekwalificeerd. Een luxe positie.

Het overgrote deel van deze sokkenpret vindt plaats op Ravelvy, naast veel Engelstalige groepen zijn er ook Nederlandse groepen te vinden (waaronder die over Sokken Breien). Kletsen in je eigen taal is soms toch net wat makkelijker, nuances wat makkelijker op te schrijven en een vraag makkelijker te stellen.

Wanten van José

Ik vind sokken breien echt superleuk (nieuwe dingen leren is immers een hobby), maar draag ze pas sinds kort. Veel langer al draag ik vingerloze wanten en polswarmers. Zodra het stuur van de auto koud is, trek ik ze aan. Als 10 jarige brak ik mijn pols en als ik in de winter wat kouds vastpak, voel ik nog altijd de breuk. Daarnaast ben ik zuinig op mijn handen. Werken in de tuin doe ik ook me handschoenen aan. Dan is het werken met naald en draad daarna ook weer fijn.

Terug naar Ravelry en de wanten: een Nederlandse groep was er niet te vinden. Zou er ook zoiets zijn als een Mittens Madness/Challenge? Na een avondje brainstormen bedachten José (van ateliersopra) en ik dat het tijd werd voor een Nederlandstalige groep. We hebben allerlei ideeën voor winterse activiteiten...

De Ravelry groep

Die activiteiten kunnen we natuurlijk niet alleen organiseren. Voor het eerste idee dat we hebben, zijn we op zoek naar Nederlandse ontwerpers van wanten, handschoenen, polswarmers, labedissen, mitaines en andere gebreide accessoires die handen en polsen warm houden.

De Noorse en Letse wanten zijn beroemd, maar wist je dat de Grolse wanten behoren tot ons immaterieel erfgoed? Kijk maar eens op de website https://grolsewanten.nl/ Ze staan op mijn lijstje om te breien, mijn moeder is geboren in Groenlo en weet er inderdaad nog over te vertellen (al heeft ze de wanten nooit gedragen).

Mijn veel gedragen collectie bij veel zonlicht op de foto

In Zeeland kennen we de labedissen als onderdeel van de klederdracht en elders in het land komen we mitaines tegen.

Met de verwarming een graadje lager zijn polswarmers in de winter een mooie aanvulling op je garderobe en kun je een vest met driekwartmouwen langer doordragen.

Ben je een ontwerper of ken je iemand die een ontwerp zou willen/kunnen maken? Laat het dan weten. Je kunt hier een berichtje achterlaten, me een mailtje sturen of een berichtje op Ravelry sturen.

Ondertussen wordt het tijd dat er ook wat leven komt in onze groep. Natuurlijk moeten we die nog opbouwen/vullen etc. maar dat komt de komende tijd. De dagen zijn gevuld en het is helemaal niet handig als je weer wat nieuws bedenkt (ik denk altijd dat ik er dan ook tijd bij krijg, maar dat is niet zo). Maar soms gaat het opeens stromen en bedacht ik het begin van dit blog terwijl ik maaltijdsalade klaar stond te maken. Dat past beter bij dit zomerse weer dan de wanten.

Ik kijk uit naar jullie berichtjes over wanten.

groet, Françoise

Nog in de race

 In de afgelopen maand breide ik nog meer sokken. En dat ging allemaal in hoog tempo. Op een doordeweekse dag werd het patroon bekend en breide ik de avonden. Soms stond ik dan een uurtje eerder op om in de stilte van de ochtend, voor werktijd, ook nog te kunnen breien. De laatste steken zette ik dan steeds in het weekend. Zo deden ook mijn teamgenoten dat en inmiddels heb ik de sokken van ronde 5 af en ben ik door naar ronde 6. Dat had ik nooit gedacht.

Naast veel sokken in de kast heb ik ook weer veel geleerd. Nieuwe manieren van opzetten, hielconstructies en dat je moet opletten. Niet ondertussen tv kijken (een luisterboek prima), want dat is echt een activiteit te veel. Dat betekende afgelopen weekend dat ik een deel van een sok opnieuw moest doen. Een heel klein stukje tekst niet gezien..but blame The Crown in dit geval.

En als die sokken dan af zijn...dan val je opeens in een soort van gat. Alsof je helemaal niets meer te doen hebt. Dus eerst dan naalden en restjes garen opruimen en maar eens om je heen kijken. Vervolgens zie je dan de stapel was, het gras tot kniehoogte in de tuin, quiltprojecten die roepen en de zaterdagkrant van een week geleden nog ongelezen op de stapel.

Dan eerst maar eens de was opvouwen en een kast poetsen. Alles eruit, kleding nakijken en weer terug. Weessokken verwezen naar de prullenbak.

Natuurlijk was er ook nog de quilttentoonstelling/beurs in Rijswijk waar ik gezellig met mijn moeder naar toeging. Daar kocht ik wat lapjes en een rits aan de meter voor een projecttasje. Het eerste tasje is inmiddels af, dat smaakt naar meer. Heb nog een patroon liggen, maar heb daar nog een aanvullende stof bij nodig.

Verder was het koningsdag. Helaas zonder tompouce: die waren niet meer te krijgen op de dag zelf. Dat was verder een relaxte dag, waar ik wat rommelde in de tuin.

Afgelopen zondag liep ik een tocht van 23 km over de Kampina. Wat is dat toch een prachtig gebied. In de vroege ochtend was er geen mens te zien. Alleen het geluid van heel veel vogels en kikkers. Ik kwam wat paarden tegen en helaas ook heel veel muggen. Daar heb ik meestal niet zo'n last van, maar deze keer vonden ze zelf mij lekker en ben ik door mijn kousen heen helemaal lek geprikt. De zwellingen worden gelukkig al weer wat minder.

Ik was op de fiets naar de start van de tocht gegaan en op de terugweg kwam ik langs het weiland met de waterbuffels. Die lagen daar heerlijk in de modder. Niet alleen ik stopte om een foto te maken, ook andere voorbijgangers stopten met hun motor of auto midden op de weg. Geen probleem: het is maar een klein landweggetje.

Tijdens het wandelen heb ik volop tijd om mijn gedachten te laten gaan en verzin ik hele epistels voor mijn blog. Soms een heel gedicht dat ik later dan alweer vergeten ben. Ik bedenk dat ik moet vertellen over de knalgele bloeiende brem, over dat het heerlijk ruikt in het bos, het kopje koffie dat zo goed smaakt als je al veel kilometers hebt gemaakt.

Of dat ik zou kunnen vertellen over de tuin waar de dahlia's in potten opkomen (de slakken hebben dat ook ontdekt) of hoe leuk het is om zoveel mensen online te ontmoeten die ook sokken breien en hoe fijn het is om ook een aantal van deze mensen in het echt te ontmoeten.

Sockmadness sokken ontmoeten elkaar

En dan neem ik me voor om meer te bloggen, want dat is ook zo fijn. Maar ja, bedenk ik dan: thuis roept de was en de stofzuiger. En omdat ik nog niets te doen had, ben ik ook maar weer bij een koor gegaan. Wat is het fijn om weer samen te zingen.

groet, Françoise