Van alles en nog wat

Genoeg stof om te schrijven, maar elke keer haalt de tijd mij weer in. Maar vandaag kreeg ik een goede stok achter de deur. Ik was aan het appen met een vriendin, die in de lappenmand zit. Als quilter wil je natuurlijk heel graag in een lappenmand zitten, maar niet in DE lappenmand. Ik schreef: als ik je kon helpen door elke twee dagen een blog te schrijven, dan zou ik dat onmiddellijk doen. Ik hoefde namelijk niet te komen stofzuigen, een kopje thee drinken of iets anders praktisch.

Haar reactie was: Heb je soms een stok achter de deur nodig? En toen ik daar positief op reageerde, antwoordde ze dat het haar enorm zou helpen als ik elke twee dagen een blogje zou schrijven. Vandaag dus de eerste (overigens hebben we niets af gesproken over hoe lang ik dat zou doen en hoe lang het blogje moet zijn...). Maar aangezien het best een grote lappenmand is, zal ik beginnen met 4 weken....daarna zullen we maar eens evalueren of mijn blogjes hebben bijgedragen en/of de frequentie moet/kan worden bijgesteld.

In mijn vorige blog gaf ik al aan dat de Handwerkbeurs in Zwolle op de planning stond. Op het laatste moment ging mijn vriendinnetje van het eerste uur mee. (we zijn al meer dan 50 jaar bevriend, echt vanaf de wieg). We zien elkaar niet elke week of iedere maand, maar het is altijd meteen weer helemaal fijn en gezellig. Al meteen in de trein begon het bijpraten over de kinderen (die van haar 21 en 18, die van mij 15), want elke leeftijd heeft zo zijn zorgen en uitdagingen...altijd fijn om ervaringen uit te wisselen.

Op de beurs eerst maar eens een rondje langs alle kramen...dat kon prima omdat de beurs iets minder groot was dan anders en het was ook wat minder druk dan ik me herinner van andere zaterdagen. Allemaal logisch: andere tijd van het jaar, er is heel veel te doen met alle inhaalbeurzen, concerten, feestjes, vakanties etc. We schreven ons in voor een workshop spinnen op de Turkse spintol en gingen lunchen, voordat we onze boodschappenlijstjes gingen afwerken.

Urth: uneek fingering

Uiteraard zou het heel raar zijn om de beurs zonder minstens 1 bolletje wol te verlaten...maar ja wat? Eerst maar eens de spintol workshop. Echt heel leuk en het ging ons goed af, al snel een dunne draad en we bedachten dat het leuk zo zijn om een tol te kopen (voor op de terugweg in de trein). Helaas was de tol toch wel iets te prijzig om als hebbedingetje mee te nemen. Voor ergens op een wensenlijstje dan maar. We kochten beiden een streng garen voor een kleine shawl (makkelijk project). Zelfde merk, andere kleur, zelfde patroon: leuk als aandenken aan deze dag.

Minder spannend, maar wel heel praktisch was de aanschaf van een paraplu haspel en een wolwinder. Toch wel handig om de strengen op de paraplu te doen en ze vervolgens naar keuze met de wolwinder, de nostepinne of de hand tot bol te vormen. 

We hadden zelfs nog tijd over voor een terrasje in Zwolle. Nog verder praten bij een kopje thee met wat lekkers.

De zondag was voor mijn zaaiclub bij Verderland. 18 zaaiers zaaiden ieder iets bijzonder eetbaars. Dat ruilden we op zondag bij een stralend weertje. En zo gingen we allemaal weer naar huis met 18 planten, maar dan 18 verschillende. Zo leuk en fijn. Vooral dat mooie weer: vorig jaar zaten we in de regen. Ik heb nu dus bijzondere tomatenplanten, witte lupine, kamille, speciale bonen, aardbeispinazie en nog meer. Het gevolg is dat ik wat terrastegels gewipt heb om een moestuintje aan te leggen. Dit waren tegels die ik had toegevoegd aan het terras bij het huis, maar we zitten er niet zo vaak. Het is daar al snel te warm.

De diverse zaaisels bij elkaar

Ondertussen beginnen de vaste planten te bloeien en valt er bij dit groeizame weer (warmte en regen) elke dag weer wat te ontdekken. De meeste dahlia's zijn uit hun pot in de tuin beland en ook mijn zaaisels staan klaar om een plekje te krijgen.

Tomatenplantjes

En dan moeten er ook nog wandelkilometers gemaakt worden...dat deed ik bijvoorbeeld op de zaterdag van de handwerkbeurs: ik liep naar het station (en dan niet in Vught, maar van Den Bosch...), dat is toch weer 6,5 km extra bij de beurskilometers.

Gisteren stond er 20 km op de planning. De vorige keer was deze afstand te veel voor mijn blessure, dus ik was heel benieuwd. Ik maakte eerst een lus van 10 km, zodat ik weer thuis was voor een kopje koffie. Daarna maakte ik een tweede lus van 12 km. Het verliep helemaal fijn...beetje stijve enkel en vermoeide voeten, maar dat laatste heb ik altijd. Ik kon daarna nog een paar uur in de tuin werken en vandaag had ik nergens meer last van. Soepele enkel, geen stijve spieren. Dat stemt mij positief. Donderdag staat er weer een lange wandeling op de planning. Nog maar eens even een plannetje maken. Eens kijken of ik wat variatie kan aanbrengen in de lussen.

Nacho

Tot slot zijn er natuurlijk onze Nacho en Hope, de kittens, die groeien als kool. Ze kunnen verder en hoger springen. Ze gebruiken het hele huis als free running parcours. Zitten elkaar achterna, stoeien en knuffelen en zorgen er voor dat ik zomaar stil zit op de bank. Niet met een boek of met een breiwerk. Er ligt dan namelijk een kat op schoot en mijn breiwerk net buiten handbereik. Ik weet niet wat me overkomt. Gelukkig is het breiwerk soms wel in de buurt. 

Waar ik vooral blij van word is dat ze de rieten mandjes met quiltjes die boven staan ook weten te waarderen. Ze worden gebruikt! In de woonkamer lig je natuurlijk op de bank...ook hier natuurlijk met quilt of gehaakte deken. Ze zijn graag in de buurt en dat is soms (lees vaak) helemaal niet praktisch, maar meestal ook heel gezellig als ze hun relaxmoment hebben. Terwijl ik dit typ ligt Nacho in het mandje op de gang en Hope op mijn schoot. Helemaal languit en diep in slaap.

Hope, op het puntje van het breiwerk

Woensdag zal ik het met jullie hebben over wandelen, sokken en breien. Die hebben namelijk wel wat met elkaar te maken.

groet,

Françoise

April

 De maand april is (net zo als alle andere maanden) voorbij gevlogen. Ik zat weinig achter mijn laptop in de avonduren en dus werd er niet geblogt. De weekenden zaten vol met leuke activiteiten, het is duidelijk dat er van alles ingehaald mag/moet worden en dat je daar ook bij wilt zijn.

Ik heb mijn agenda er maar eens even bij gepakt om even terug te kijken waar al mijn weekenden mee vol zaten.

In het eerste weekend van april gaf ik op zaterdag les in machinaal quilten bij Wietske in Den Bosch. Op zondag reed ik naar Harderwijk voor een Gettogether van het Dutch Modern Quilt Guild. Het thema was Machinaal quilten...super gezellig en de hele dag zoet.

Het tweede weekend had ik op zaterdag een uitje met collega's. Twee zijn er 50 geworden en dat vierden we met een Bossche Bol, een ritje op een e-chopper en een biertje na. Reuze leuk om de omgeving eens met dit vervoermiddel te verkennen. De zondag stond weer in het teken van quilten: op naar Rijswijk voor quilts, lapjes en gezelligheid.

En weer werd er in het weekend niets aan het huishouden gedaan. Dat betekent dat er op doordeweekse dagen het een en ander moet gebeuren na een werkdag. En ook was er nog een bezoekje aan de tandarts, fysio en een uitvaart...

Vervolgens werd het Pasen en hoefde ik nergens heen. Ik heb wat wandelkilometers gemaakt, in de tuin gewerkt en wat achterstallig huishoudelijk werk ingehaald. Natuurlijk had ik in Rijswijk de nodige inspiratie opgedaan en ik maakte een eerste blokje voor een nieuw project...

Vrijdag de 22e begon het vierde weekend van de aprilmaand en tevens de schoolvakantie van Mr. X. We reden naar het uiterste puntje van Nederland, Epen, voor een familieweekend ter ere van mijn moeders 80e verjaardag. Schitterende omgeving, mooi weer en goed gezelschap en vooral een erg stralende moeder.

Op maandag kwamen we weer thuis en kregen we twee nieuwe huisgenoten. Twee jonge katten hebben hun intrede in ons huis gedaan en dat kost de nodige tijd...al is het maar om van ze te genieten. Hun capriolen, ze van de tafel, uit een kastje of van je bureau te halen...Opeens laten we deuren op een kier staan waar we al jaren hebben geroepen: Deur dicht (die kennen jullie vast ook wel). Ze proberen overal op te klimmen, dat lukt niet altijd en wat vorige week niet lukte, lukt nu soms wel. En ja, ook hier loopt er dus een kat over het toetsenbord...

Vervolgens hadden we nog project Interne verhuizing. De mannen hebben geruild van kamer, zodat Mr. X nu de ruimere zolderkamer heeft. Op die zolderkamer moest dan ook een nieuwe vloerbedekking komen. We zochten mooi laminaat uit en op Koningsdag begonnen we met verhuizen. Dat valt niet mee als je intern verhuisd en heel veel boeken hebt...waar laat je alles eventjes...want geen lege ruimtes. Dus dozen in mijn werkkamers, naast ons bed en op de gang. Laminaat eerst in de ene helft, daarna van alles verplaatsen van de andere helft. En terwijl de mannen samen naar Londen gingen legde ik in de avonduren en het weekend het laminaat...(het is net quilten, passen en meten). Zaterdagmiddag was het klaar en elke keer als ik de trap op of af ging, ging ik niet met lege handen. Een training bij de sportclub was niet nodig.

Kijk wat je bij het uitzoeken zo al tegenkomt:

van maatje 20 naar 45...maar nog steeds een liefde voor schoenen. Dat is niet veranderd.

En zo was april opeens voorbij. Zondag 1 mei begon met een wandeling bij kasteel Staverden. Maaike Bakker en ik moesten nodig eens bijpraten en deze locatie ligt mooi halverwege. Eerlijk gezegd hebben we de prachtige omgeving niet zo goed in ons opgenomen: we hebben 14 km lang gepraat.

Rode draadjes werden er helemaal niet geschreven, wel is er gebreid aan geheime zaken en werd er getest. Dat vind ik echt leuk om te doen. Verder pakte ik nog wat ouder werk erbij en breide een lapje.

Ook in de Meimaand is de agenda al weer goed gevuld: feestjes, handwerkbeurs Zwolle, zaaiclub. Maar ik ga vooral ook tijd reserveren voor Wandelen. De Vierdaagse van Nijmegen komt dichterbij en ik heb nog niet genoeg kilometers in de benen. Ik heb een enkelblessure en moet de belasting niet forceren. De conditie en motivatie zijn goed...langzaam de kilometers opschroeven. Voor komend weekend staan wandelen en de tuin dus op de agenda. Afgelopen week is het opeens helemaal groen geworden, de dahlia's doen al hun best. Eens verzinnen waar ze komen te staan...

Als ik niets van me laten horen...ik ben buiten!

groet,

Françoise

Advent in April

We kennen allemaal wel de term Christmas in July. Of te wel begin op tijd aan je kerstprojecten, zodat ze in december af zijn. De kerststoffen staan in de quiltwinkel en ook de pepernoten zijn bijna weer verkrijgbaar. Maar voordat het kerst is hebben we de adventtijd en het lijkt wel of alle wolvervende ateliers maart en april tot start van dit seizoen hebben gebombardeerd. (als er een begint volgen er meer).

De eerste kalenders zag ik langs komen toen het zo'n 20 graden was en ik vroeg me echt af of dit nu nodig is. De paaseitjes zijn nog niet eens verstopt. Natuurlijk snap ik dat je er al over nadenkt, welk thema, welke kleuren, halve of hele sets...hoeveel pakketten ga ik maken, moet ik al inkopen?

Maar goed, ik had bij José van Ateliersopra al een deel van het voorbereidingsproces mee gekregen en toen er vorige week sneeuw lag, was een adventskalender opeens toch wel weer heel voor de hand liggend.

Ik kan je haar pakketten van harte aanbevelen. Zulke fijne garens en altijd mooie kleuren. Maar dit jaar vind ik ze extra, super speciaal. Een tijdje geleden zaten we al breiend te brainstormen over kleuren, thema, inspiratie, quilten en borduren. Zo kwam ook het werk van mijn moeder, Inge Duin, ter sprake en José was helemaal geïnspireerd door de quilts in combinatie met het borduurwerk. Ze koos vier schilderijen uit de serie "De tuin van Françoise" als inspiratie voor de nieuwe kalender. Deze serie quiltjes, gespannen op schildersdoek, maakte mijn moeder in 2011 toen de winkel 10 jaar bestond.  En nu als inspiratie voor een kalender.

Inmiddels heb ik de eerste strengetjes naast de quiltjes zien liggen en ze zijn echt prachtig. Mijn handen jeuken om er wat mee te maken (heel veel ideeën in mijn hoofd) en ook bij José borrelt het genoeg.

Welke set je ook kiest (of nog beter kies er twee), het is een mooie serie cadeautjes voor in de adventtijd. En of je nu rood met blauw, geel of groen combineert (of een van de andere mogelijkheden) het kan allemaal.

Maak er direct een project mee (of bedenk later wat je er mee wilt doen).

Natuurlijk ga ik de patronen breien die bij het pakket horen, als het niet voor mijzelf is, dan wel voor mijn moeder.

Dus ben je nieuwsgierig naar de pakketten?

Ga dan gauw naar https://ateliersopra.com/producten/yarn-advent-calendar-2022/

groet,

Françoise

Gevonden

 Die paaseieren lieten me toch niet los...ik had natuurlijk wel de foto´s, maar toch wilde ik ze even vasthouden voordat ik aan de volgende serie begon. Ze lagen op zolder, dat wist ik zeker en ik wist ook zeker dat ze niet in doos zaten waarop met grote letters staat PASEN. Ik wist ook dat ik ze niet lang geleden nog had gezien, maar ja, die zolder is nogal vol. Veel spullen nog uit het huis van mijn schoonouders, waarvan we nog niet weten wat we er mee willen. Zo knutselde mijn schoonmoeder ooit een heel smurfendorp van papiermaché voor Xander en dat mocht toch echt nog niet weg. Daar zitten nog te veel herinneringen aan. En wat doe je met alle mooie aquarellen en olieverfschilderijen die mijn schoonvader maakte? Van vele wisten we niet eens het bestaan en daar moeten we eerst goed doorheen.

Maar goed terug naar die gebreide paaseieren. Ik nam mijn adventshawl met schaapjes maar ter hand om aan verder te breien. Niet te moeilijk, goed om mijn fair isle techniek te oefenen en schaapjes horen tenslotte ook bij het voorjaar! Mijn derde zoektocht op zolder bracht mij bij een kratje achter een stapel andere spullen...en ja hoor, daar lagen ze alle zes bij elkaar. Ik kon dus het garen er weer bij zoeken, naalden en een beginnetje maken.

Verder is het natuurlijk niet alleen voorjaar met schaapjes en eieren. De tuin staat vol met voorjaarsbloeiers. Narcissen, krokussen en de eerste tulpen heb ik gespot. Elke dag een rondje door de tuin om weer nieuw groen te ontdekken. Vaste planten die uitlopen, een koolmeesje dat op bezoek komt en de eerste vlinders dartelen achter elkaar aan. Ook dit jaar heb ik weer een mix van bijzondere tulpen en narcissen besteld. Ik lig dus op de loer.

Ook staan de eerste potjes op de vensterbank met zaad erin. Net als vorig jaar ben ik lid van de zaaiclub en dit jaar is het thema: Bijzonder eetbaar. Het varieert van eetbare bloemen tot bijzondere tomaten en aardbeispinazie. Ik heb gekozen voor de citroenkomkommer. Zelf ben ik niet zo van het moestuinieren, maar anderen in mijn club wel. Ik houd wel van het experiment. Afgelopen weekend met dat mooie weer was het heerlijk om nog meer voor te zaaien, dus diverse soorten Oost-Indische kers en lathyrus zijn ook gezaaid. Ik stopte zaad van de passiebloem in een potje en er ligt nog meer te wachten. Helaas is ook in het weekend de tijd niet rekbaar.

De meeste van mijn zaden kocht ik dit jaar bij Tuinjoop. Biologische zaden, wel zo fijn als je de planten wilt eten. In het assortiment al meer dan 150 eetbare bloemen! Neem maar eens een kijkje, verrassend wat je allemaal kunt eten. Ik kijk nog wat rond en zie dat je ook zaad van Zevenblad kunt kopen...ik geloof niet dat ik daar nou zo'n fan van ben. Dat probeer ik nu al jaren in toom te houden.

Inmiddels ben ik begonnen aan het tekenen voor een rood draadje...

Ik hoor gerommel in de keuken: er wordt gekookt. O wat is dat toch heerlijk!

groet,

Françoise

Op zoek naar...

Op zoek naar de zes paaseieren die ik vorig jaar breide naar een patroon van Arne & Carlos. Het waren er 6 uit een serie van 12 en bij het opruimen van mijn werkkamer kwam ik het patroon tegen en dacht: o ja, ik zou er nog zes breien. Dus op zoek naar de eerdere exemplaren om even de kleuren weer voor ogen te hebben. Helaas hebben ze zich goed verstopt. Ik zoek maar niet te hard, dan vind ik ze vast eerder.

En zo rommel ik wat aan met mijn hobby's. Rode draadjes om te schrijven zitten in mijn hoofd, maar het lukt niet om ze op papier te krijgen. Mijn aandacht is versnipperd, in het weekend laat ik de PC zoveel mogelijk uit (er is genoeg anders te doen) en na een werkdag is de bank 's avonds ook fijn en kom ik niet veel verder dan wat breien en een makkelijk boek lezen.

De tijd glipt tussen mijn vingers door lijkt het wel en daarom toch maar eens even er voor gaan zitten om op te schrijven wat ik zoal gedaan heb de afgelopen weken.

vroege wandeling: het licht van de opkomende zon

Ten eerste ben ik veel aan het bewegen : op de fiets naar het werk voor de conditie (en je doet langer met een tank benzine, ook al krijg ik een kilometervergoeding: de 19 cent is niet meer van deze tijd), wandelen in het weekend (trainen voor de Vierdaagse van Nijmegen), oefeningen van de fysio voor mijn enkel/voet en dan nog naar de sportclub voor krachtoefeningen, conditie, balans etc. Ik voel me er goed bij, een aantal klachten die ik lang had zijn verdwenen door de regelmatige spieroefeningen, maar het kost allemaal wel tijd!

Verder begint het tuinseizoen natuurlijk weer. Het voorjaar is goed te zien in mijn tuin: krokussen, narcissen, tulpen en blauwe druifjes bloeien en ik ben heel benieuwd naar de vele bollen die nog volgen. Ik laat me weer verrassen. Binnen staan inmiddels de eerste bakjes met zaaisel. Ik ben lid van een zaaiclub en dit jaar hebben we als thema: bijzonder eetbaar. Alle 20 leden zaaien iets eetbaars: dat varieert van tomaten tot aardbeispinazie. Zo leuk, want iedereen bedenkt wat bijzonders. In mei gaan we plantjes ruilen. En net als met lapjes geldt ook bij zaden kopen: o, dat is leuk en dat is mooi... en voordat je het weet heb je veel te veel. 

Ook was het carnaval hier in het zuiden. Niet gevierd, wel wat van meegekregen toen ik op zaterdag nog even een boodschap deed in Oeteldonk...we namen nog worstenbroodjes mee voor thuis en op zondag bij mijn quiltbee voor twee hadden we dat dus bij de lunch. Heerlijk. Tijdens de quiltbee voor twee zette ik eindelijk een bies aan mijn hartjesquilt (nu nog tegenzomen) en ik naaide de blokken van mijn Round Robin aan elkaar. De volgende stap is machinaal quilten. Veel lege vlakken die vragen om quiltwerk.

En natuurlijk waren daar ook nog de Olympische Winterspelen. Ik haakte tussendoor de mascotte. Is deze niet leuk geworden? 

patroon van essiebirdies

Een paar weken geleden dacht ik: wat fijn dat de Vierdaagse weer door kan gaan, dat we kunnen winkelen zonder mondkapje, dat ik mijn verjaardag weer kan vieren met familie, dat er weer feest in de straten is en dat we ons niet meer bezig hoeven te houden met het dagelijkse nieuws over besmettingsaantallen en nu besef ik me dat dit allemaal zo luxe is. Ik kijk mijn kamer/huis rond en constateer dat al die materie achterblijft als je op de vlucht moet voor oorlog. Al die lapjes, de potjes inkt, verzamelde boeken, de nieuwe bank. Niets van dat alles doet er nog toe als je moet vertrekken.

lupine met een bevroren dauwdruppel in het hart

Ik koester dus mijn huis, de geur van de brownies, mijn zaaisels op de vensterbank en denk nog maar eens aan de uitspraak van Audrey Hepburn: to plant a garden is to believe in tomorrow. Laten we vooral blijven geloven in morgen. En daar hoort bij dat we genieten van de kleine dingen. Kleine dingen zijn ook het delen van mooie plaatjes uit de natuur, een mooi lapje of een stukje breiwerk. Een verhaaltje op een blog, dat de ander kan lezen bij zijn kopje koffie. Weten dat je niet alleen staat in het gevoel van onmacht, onrust en misschien iets willen doen, maar niet weten wat en hoe. Ik probeer te bedenken hoe ik kan bijdragen. Mijn donatie zal een beetje helpen, maar is voor mij zo ontastbaar. Wat ik wel kan doen is zorgen voor bloemen in mijn tuin, een klein stukje kleur op deze aarde. Met als gevolg een glimlach op het gezicht van de voorbijgangers. Laat ik daar maar eens mee beginnen.

Groet,

Françoise