Canada 4 augustus, dag 2

 Een ander land kan behoorlijk overdonderd zijn. Mijn hoofd was gisteren moe van alle indrukken en natuurlijk nog het tijdsverschil dat overbrugd moest worden. Om half vijf was ik op, mijn maag knorde, en dus zag ik het licht worden terwijl ik een blogje typte en genoot van een kopje thee. Ik heb een mooi uitzicht vanaf de eettafel en zag later op de ochtend een zwarte eekhoorn. Een mooi begin van de dag. En terwijl ik al uren op ben, blog en brei, slapen mijn mannen lekker uit. Dat mag ook, daar is het immers vakantie voor. De winkels gaan pas om 10 uur open en dat is het eerste doel van de dag: wat spullen voor Mr. X kopen. Nu heeft hij nog wel wat om aan te trekken, maar er is nog geen spoor van zijn koffer en dat voelt natuurlijk toch niet fijn. Ergens zijn zijn lievelingsshirts, zijn zwembroek en honkbalpet.

Eerst dus maar eens naar de lokale mall van Georgetown. In een sportzaak vinden we een zwembroek, in een skateboardzaak een paar mooie shirts, broek, trui en ondergoed. De wall mart is goed voor sokken. Genoeg voor nu, we komen vast nog wel wat tegen en kunnen de spullen wat vaker in de wasmachine/droger gooien. Voordeel van bij familie logeren. Een tandenborstel is ook geen probleem.

Ook in Canada kun je lekkere doughnuts kopen. Volgens de kenners zijn die van Krispy Kreme de beste…dus we kopen een doos vol. We zetten ze bij de andere boodschappen in de achterbak en rijden naar Mississauga. Ik moest gelijk aan de Mississippi denken. Het riedeltje dat je op zei om te onthouden hoe je dit moest schrijven. Mississauga betekent: Zij die wonen aan de grote rivier. Deze grote plaats ligt naast Toronto en ligt aan Lake Ontario. Veel moderne hoge woningbouw. En een enorme shopping mall, Square One, met vele dure merken en bekende merken. We wandelen wat rond in de koelte van de airco, in de buitenlucht is het warm, vooral vochtig warm. Nog vochtiger dan wij dat kennen.

Nog een boekhandel binnen (altijd fijn), en naar binnen bij Michaels en Golf Town. Michaels is een arts en craft store. Ik vind het altijd interessant om te zien hoe al die verschillende hobbies bij elkaar komen in een winkel. Allerlei kleuren taartdecoratie, de Halloween spullen, goedkope wol, haaknaalden en allerlei knutselpapier. Ik hoef er niets te kopen, maar dwaal er graag even rond.

Onze neef, die ons rondrijdt, wacht rustig in de auto en rijdt naar de andere kant van de parkeerplaats terwijl wij LOPEN naar de volgende winkel. Het is dus ook hier niet gebruikelijk dat je LOOPT. De afstanden zijn te groot. In een woonwijk of een winkelstraat vind je nog wel een stoep, maar daar buiten niet. Het houdt dan snel op, ook fietspaden zijn er niet. Het is heuvelachtig, afstanden groot en de wegen slecht. We hebben heel wat wegen in die ene dag, in dit kleine stukje, Under Construction gezien. De brede asfaltwegen hebben veel te lijden onder de warme zomers en de koude winters. We kunnen ons niet voorstellen dat hier in de winter een lange tijd veel sneeuw ligt en het echt koud is.

We raken gewend aan de airco in huis. Hij staat hier niet heel koud (ik geloof op 24 graden), maar toch is de koude luchtstroom die uit vloerroosters komt even wennen. Ik vind het nog steeds luxe om je huis te koelen, maar is het eigenlijk niet hetzelfde als je huis verwarmen? Het gaat om de lucht conditioneren, voor ons staat dat vaak gelijk aan koelen, maar dat hoeft natuurlijk niet: je kunt de lucht ook verwarmen… Een ventilator aan het plafond van de slaapkamer is ook een andere ervaring dan een los apparaat dat wij thuis hebben. De ventilator aan het plafond maakt geen geluid en de lucht wordt heel zachtjes verplaatst. Het slaapt fijn.

Na een uurtje slaap aan het einde van de middag, gaan we uit eten in Historic Georgetown. We eten Italiaans, Canada is een mix van culturen, dus werkelijk alles is mogelijk. De straat waaraan het restaurant zit oogt wat Europees, kleine winkels, mooie bloembakken en bijpassende straatnaambordjes.

Net als in de Verenigde Staten zijn de wegen hier breed, genoeg parkeerplaatsen bij de diverse shoppingmalls, die overal en nergens langs de weg opduiken. De vrachtwagens zijn indrukwekkend met hun lange neuzen en we zien veel pick-up trucks. Toch zijn de auto’s over het algemeen hier toch een slagje kleiner, een VW Golf is hier normaal en we zien zelfs een Fiat 500.

Een hoofd vol indrukken dus en na nog even breien aan een wedstrijdsok ga ik op tijd naar bed, lees een paar bladzijden en ga heerlijk slapen. Morgen wacht een trip naar een nichtje in London (Ontario dus), daar zullen we het weekend doorbrengen en als ik de verhalen mag geloven en het menu wat al werd door geappt zal het een gezellig weekend worden.

Groet, Françoise 

Canada 3 augustus, dag 1

 Het is nog heel vroeg als ik dit blog typ, half vijf in de ochtend. Canadese tijd wel te verstaan. In Nederland is het inmiddels koffietijd en het is dus niet raar dat ik wakker ben en mijn maag knorde. Ik ben van het vroege opstaan en ach, ook gisteren was ik om deze tijd (Nederlandse tijd) al mijn bed uit om te zorgen dat we op tijd naar Schiphol konden vertrekken.

Tenslotte zijn alle berichten in de media niet bepaald hoopgevend voor een ongestoorde reis. Niet alleen Schiphol heeft last van verstoringen, ook elders is dat zo. Ons eerste doel deze dag was het vliegtuig halen… en het liefst met nog tijd voor een kopje koffie na alle plichtplegingen.

De eerste balie was die om inchecken, dat kan ‘s morgens voor de KLM al op P3. Koffers daar achterlaten en dan met alleen je handbagage de bus in. Super dus. OK, klein detail dat de grondstewardess een verkeerde mevrouw incheckte…(een mevrouw Smit, maar zo heet ik dus niet), maar Mr. L wel, dus ze was iets te snel. (Ze moest eigenlijk heel nodig naar het toilet, maar kon dus gewoon niet weg…) Gelukkig checkte ik mijn boarding pass en kon alles nog worden aangepast, koffer omlabelen en klaar. 

Hup in de bus en benieuwd naar de rijen voor de Security onze volgende stop. We konden gewoon naar binnen, een korte rij voor het eerste poortje waar je met je boarding pass  doorheen gaat, even wachten met de trap op gaan en daarna de hoek om en daar konden we de Security al meteen zien met al zijn scans. Een rij slingerde voor de balies lang en was al met al maar een langzaam lopende rij van zo’n 40 minuten.

Even een extra tassencheck (niet op breinaalden, maar het flesje water was verdacht) en op naar de koffie. Nog ruim 2 uur voor vertrek. Vliegtuig had inmiddels op een kwartier vertraging stond op de borden. Dus op naar een broodje, koffie en een sapje. Beetje winkels kijken, mensen kijken en vervolgens installeren bij de gate.

Daar pakte ik mijn breiwerk en “knap” zei mijn nieuwe, houten breinaald. Helaas niet meer breien tijdens de reis. In mijn koffer nog wel een metalen vervanger, dus dat komt direct goed en voor nu dan maar mijn quiltwerkje. Een oude quilt waar nog een aantal blokken voor geappliqueerd moeten worden ook meegenomen en zo appliqueer ik voor vertrek meer blaadjes dan ik de afgelopen 10 jaar heb gedaan.

Het boarden  verliep zoals altijd: mensen al vroeg in de rij, te veel handbagage voor alle vakken (mensen nemen ook meer of alleen handbagage mee), maar goed we installeren ons en vol bewondering kijk ik naar het gezin naast ons dat met drie jonge kinderen reist (de jongste een baby). Volgens mij moet je dan voortdurend kinderen en tassen tellen.

Op tijd boarden betekent niet op tijd (incl. de al bekende vertraging) vertrekken…er moet ook nog vracht (en alle koffers) beladen worden en er zijn niet genoeg handen om dat binnen de planning te doen. Dit duurt vervolgens nog bijna een uur. Maar dan zijn we ook vertrokken en hebben we een goede vlucht. Voor Mr. X was dit zijn eerste lange vlucht (zijn tweede ooit) en hij was zeer te spreken over hoe we verzorgd werden, het dekentje en de hoeveelheid films en spelletjes op het scherm. Hij heeft echter vooral geslapen, moest nog wat inhalen (iets met niet naar bed gaan om nog zo lang mogelijk te gamen).

In Toronto was het rustig op het vliegveld. Hielpen we onszelf door de douane (scan je paspoort, apparaat maakt een foto, bewijsje wordt geprint met je foto en zo loop je snel langs de security). Op naar de bagageband…Daar hebben we lang gestaan en dat is meestal geen goed teken. De koffer van Mr. X is waarschijnlijk in Amsterdam achtergebleven (waar anders…) en een kordate mevrouw nam ons direct mee om de formulieren in te vullen. Gelukkig had Xander een setje kleding in mijn koffer gestopt en zijn extra schoenen zaten in zijn handbagage, maar natuurlijk is het niet fijn als je lievelings shirts er niet zijn.

Dan gaan we op de eerste dag in Canada maar shoppen en wachten we op een telefoontje van het vliegveld. Hopelijk komt hij dan op de vlucht van vandaag mee.

We werden door een neef, Mr. P. opgehaald en zijn huis is de komende 3 weken onze uitvalsbasis voor alles wat we ondernemen. Een superfijn huis, waar we genoeg ruimte hebben, mijn breiwerk gewoon mag blijven liggen en we vooral ook onze gang moeten gaan. Ik zit nu dus met een kopje thee aan de keukentafel, buiten is het nog donker en ik neem dadelijk nog een boterham. Leuk om bij iemand thuis te logeren. Ik houd van al die detailverschillen in een ander land. Andere lichtknopjes, stekkers, natuurlijk airco…even wennen als je er net naast zit dat er koude lucht uit de vloer komt zo af en toe (maar heerlijk om even boven te hangen bij een opvlieger). De chips smaken net even anders, andere mayo, grotere koelkast, maar ach, dan wel weer hetzelfde IKEA krukje en stroopwafels uit de Nederlandse winkel.

Kortom, afgezien van die ene koffer (stiekem ben ik blij dat het niet mijn koffer is met mijn breiwerk en extra naalden) is de start van onze vakantie prima. Op naar meer avonturen, groot en klein.

Groet, Françoise 

Vakantietijd

Onze koffers staan gepakt, morgenochtend vliegen we naar Canada. We hebben familie in Ontario en Vancouver en ze verheugen zich op onze komst. Er worden al veel uitstapjes voor ons bedacht. Vandaag nog gewerkt en daarna mijn koffer ingepakt. Nog een hele kunst als je maar beperkt mee kunt nemen. Als we gaan kamperen kan er altijd een kratje boeken mee en een kratje handwerkspullen...Je moet tenslotte kunnen kiezen! Nu is dat wat lastiger en wil ik ook niet iets dat bijna af is in mijn koffer stoppen. Stel je voor dat je koffer ergens blijft steken.

Na de Vierdaagse moest er nog een breiwerk af, voordat we morgen kunnen vertrekken. Ik had het patroon van een shawl getest voor Ateliersopra en aangezien zij op de Knit & Knot Beurs staat in Tilburg op 8 en 9 augustus was het fijn als de shawl mee kon.

info over de beurs: https://knitenknot.nl

De afgelopen jaren heb ik al meer met de handgeverfde garens van https://ateliersopra.com gebreid en ik heb ze allemaal bij elkaar gezocht en op mijn fotogenieke bankje in de tuin gelegd.

Daarna lagen ze binnen op tafel en dat werd door onze Hope zeer gewaardeerd. Ze weten vanaf dag 1 al mijn quilts, quilts in mandjes en mijn breiwerken zeer te waarderen. Daar maak je natuurlijk wel vrienden mee. En als ik ga zitten en mijn breiwerk op pak? Dan zit deze jongedame meteen op schoot. Broertje Nacho ligt dan in de buurt...Zo gezellig.

Maar nu op naar Canada! Reuze veel zin in, ik hoop mijn reisverslag ook hier te schrijven, welliswaar vanaf mijn iPad, dat vind ik vooral wat lastiger met de afbeeldingen, maar het komt vast wel goed. Natuurlijk staat een bezoekje aan een quiltwinkel en wolwinkel op het programma en ik hoop een Canadese vulpen te scoren.

Mijn Canadese tante waarschuwde ons dat we er op voorbereid moeten zijn dat Toronto Airport a nightmare is...waarop ik een berichtje terugstuurde dat we daar alvast ervaring mee gaan op doen op Schiphol. Gelukkig hoorde ik deze week ook wat positieve berichten over de wachttijd bij de security... Ons doel is onze vlucht halen. En ach, in de Efteling sta je een uur in de rij voor een ritje van 1 minuut, wat is dan 3 uur voor een vlucht van 8 uur?.. Ik heb een breiwerkje voor in de rij...

Groet, Françoise

Vierdaagse 2022, Vrijdag

 Heerlijk dat het afgekoeld was, dat betekende een goede nachtrust. Een late starttijd op vrijdag, dus ging de wekker om kwart over vier en sliep ook zo waar tot de wekker ging. Hoe relaxed is dat! Ik had zin in deze laatste dag, wel de dag met de meeste kilometers (42,5), maar de laatste kom je altijd wel door...De eerste kilometers zijn hetzelfde als de afgelopen dagen, ik drink weer op hetzelfde plekje koffie en stap vervolgens rustig door.

We steken het Maas-Waalkanaal over en gaan ook over de snelweg A73, traditiegetrouw wordt er door veel vrachtwagenchauffeurs getoeterd. Dat heeft toch ook iets bijzonders....Daarna volgt al snel een stukje natuurschoon en ik realiseer me weer dat het goed is om ook eens naar links of naar rechts te kijken. Niet alleen vooruit over de hoofden heen of, zoals ik vaak doe, de blik naar beneden op het asfalt of de kuiten voor je.

Vanuit Nederasselt loop je over de dijk van de Maas richting Heumen, de lopers van de 30 km gaat vervolgens richting Malden en de 40 km slaat rechtsaf richting Linden. Eerst een saai stuk over een brug langs de snelweg, even doorzetten nog. Onderaan de brug buigt de weg af en is er een mooi graslandje om even pauze te nemen. Schoenen uit, even wiebelen met de tenen en 5 minuten de ogen dicht. Luisteren naar de gesprekken naast je, commentaren of de outfits van andere lopers, instemmend geluid als het juiste voetbalshirt langs komt, wat gemopper als het een rivaal is.

Vervolgens volgt een mooi stukje richting Linden en dit dorp is echt heel leuk om doorheen te lopen. Het thema was Oud Hollandse spelletjes. Je kon koekhappen, sjoelen, hinkelen, blik gooien of gewoon genieten van alles wat ze hadden neergezet in de voortuinen. Stoelen voor een stoelendans, etalagepoppen die aan het zaklopen waren en nog veel meer. Dit waren makkelijke kilometers.

Inmiddels kwam het zonnetje door en had ik best zin in een verfrissend nat handdoekje in mijn nek. Je hoopt dan dat er wel een teiltje of zwembadje met water in het volgende plaatsje staat bij een van de bewoners. Maar nee, het leek wel of het water in Beers op de bon was...geen tuinslang te zien: niet aan een hek, niet boven een teiltje, geen watertappunt gemaakt door een bewoner. Het was opvallend...zouden ze verrast zijn door het zonnetje? Gelukkig had ik nog genoeg water in mijn flessen om te drinken, maar dat was inmiddels natuurlijk wel wat lauw geworden.

Door naar Cuijk dan maar, hier komen de lopers van de 50 kilometer er weer bij en loop je dwars door het winkelcentrum naar de kade van Cuijk. Om aan de andere kant van de Maas te komen vaart er normaal een pont, maar voor deze gelegenheid ligt er een pontonbrug (gelegd door Defensie) en wandel je zo naar de overkant. Dat ik hier fris en gemakkelijk naar de overkant liep was voor mij echt een mooi moment. 22 jaar geleden had ik zoveel pijn aan mijn knie dat ik de ponton opgeholpen moest worden door een militair, nu liep ik met gemak. Dat was een rustmoment aan de overkant waard. Zittend in het gras heb ik er echt even van genoten om terug te kijken naar de pont en Cuijk dat aan de overkant ligt.

Nog 15 kilometer te gaan. Ik besloot dat na deze rust mijn volgende en laatste rustplek net voor Malden zou zijn bij de rustplaats van de wandelbond, daarna begint zo ongeveer het feest tot aan de finish en is de mogelijkheid om rustig te zitten beperkt.

Het is druk op de route, maar de stemming is opperbest. Niet iedereen loopt meer even gemakkelijk, maar opgeven is geen optie! Dat is een veel gehoorde tekst op deze laatste dag. Als vervolgens ook de lopers van de 30 erbij komen wordt het echt druk. Mensen hebben al gladiolen in hun rugzak gestoken en langs de kant zie je mensen speuren naar bekenden tussen de lopers. Groepen formeren zich, de militairen hebben hun laatste rustplaats, krijgen daar hun medaille en lopen vervolgens naar de wedren voor het défile, waarbij een detachement vaak ook vooraf gegaan wordt door een muziekkorps. Dat gebeurt echter ver voor mij. Om dat te zien, kijk ik terug op Omroep Gelderland...

Ik app mijn familie waar ik ongeveer ben, dan weten ze wanneer ze moeten gaan opletten...ik weet gelukkig waar ze staan, want ik stond opeens voor hun neus...ze zagen met niet aankomen. Van Mr. X kreeg ik een bos met gladiolen, die gelukkig helemaal in een zijvak van mijn rugzak paste (ze zijn best zwaar) en op het kaartj: Kei goe gedaan mama!!! Hoe lief. Ik neem weer afscheid en ga mijn laatste kilometers maken. Het is warm, druk en heel, heel, heel veel geluid. Het publiek staat echt 10 rijen dik achter de dranghekken te zingen, mensen toe te juichen en dat alles wordt dan nog weer overstemd door heel veel geluidboxen...En uit alle boxen komt wat anders. Het is niet van elkaar te onderscheiden.

Tot slot kom je langs de tribunes, waar ook de VIPs vertoeven. De marsleider schudt mensen de hand. Lopers komen hem bedanken voor de organisatie, de beslissing om dinsdag niet door te laten gaan etc. Een paar meter verder is de burgemeester in gesprek met wandelaars en nog weer wat verder staat een hele Defensiestaf uit te kijken naar militairen. Om de hoek zitten de tribunes niet meer vol na 16 uur, dat is wat raar als er om de hoek nog rijen dik publiek staat...Dan nog een keer de hoek om en de finishvlag is in zicht. Een emotioneel moment. Het doel is bereikt. Mensen gaan gearmd naar de finish, pinken een traantje weg of hebben een hele grote lach. Ik weet niet meer wat ik deed, maar was wel enorm trots op mezelf. Mijn uitspraak van 22 jaar geleden waar gemaakt: ik ga die 40 ooit nog eens lopen en dan wel genieten. Helemaal op eigen kracht, elke keer mezelf gemotiveerd om te gaan trainen, weer verder te gaan, hoop gehouden op tijdig herstel van mijn voet/enkelblessure.

Een laatste keer afmelden en de beloning in ontvangst nemen. De zwaarste meters van de dag zijn vervolgens de meters naar de fietsenstalling. Late start, dus behoorlijk achteraan en dan ook nog eens aan het einde van een vak...Maar ook dat is goed gekomen, thuis de schoenen uit... en gauw in bad om de kramp in mijn voeten wat te verminderen. Lukte niet helemaal, dus stilzitten tijdens het eten was niet echt gemakkelijk. Het was genoeg. Ik vroeg me wel af of ik nog een dag had kunnen lopen. Ook of andere wandelaars dat nog hadden gekund...want ja, het waren 3 wandeldagen en geen 4. We zullen het dit jaar niet weten. Waarschijnlijk was dat wel gelukt, dan was de instelling toch anders op zo'n derde dag. Misschien dan volgend jaar voor een herkansing van 4 dagen?

Ik zou nog veel meer kunnen vertellen over al het leuks van langs de kant: mensen in badjas die toch even een kijkje komen nemen, een man in net pak die zijn meelopende collega's nog even begroet voordat hij naar kantoor gaat. twee kleuters die hun taak om bekertjes water te vullen super serieus namen (ze hadden dan ook een heuse buitenkeuken aan de straat met waterkraan), de vriendenclubs op de oprit,  een omaatje op een stoel, alle bewoners van een verpleeghuis op een rij, baby's die door de herrie heen slapen.

Heerlijk om het zo allemaal op te schrijven en jullie te laten mee genieten.

Françoise

Vierdaagse 2022, Donderdag

 Voorafgaand aan de week van de Vierdaagse hield iedereen zich vooral bezig met de weersvoorspellingen van de dinsdag...Ook ik hield het nauwlettend in de gaten. Het was goed dat ik me op tijd realiseerde dat er ook nog zoiets was als loopdagen na dinsdag, want op donderdag was het echt ander weer en had je regenkleding nodig. Mijn masseur van dinsdag had het al voorspeld: donderdag zijn er mensen onderkoeld.

De dag begon toen om half vier (ja half vier) de wekker ging. Meteen eruit, niet snoozen zoals ik thuis meestal doe op een werkdag. Tijdens de vierdaagse sta ik meteen AAN. Thee zetten, boterhammen smeren, yoghurt eten, nog even de route bekijken, check of alles in de tas zit, waterflesjes vullen, kousen aan, foto maken en op instagram plaatsen, schoenen aan en op de juiste manier strikken (niet te strak, niet te los), huissleutel mee, rugzak op en fietsen naar de Wedren. Deze ochtend een vroege start, de zon was nog niet op en een vestje was best lekker.

De start was droog en de studenten stonden ons allen weer uit te zwaaien en succes te wensen. Vestje kon tijdens het lopen wel uit en de eerste kilometers verliepen droog. Na mijn eerste koffiestop (vestje weer even aan tegen afkoelen) begon het al wat te spetteren, maar dat hield gelukkig ook wel weer op. Deze dag kocht ik een heerlijke appelflap voor bij de koffie en en een tweede koffiestop hield ik toen ik bij de boer een beschuit met aardbeien kocht. Een toefje slagroom maakte het af. In een tent zaten wel 10 mensen beschuiten te voorzien van aardbeien. Dat moet ook wel want in een paar uur tijd worden er zo'n 2000 verkocht.

Het languit zitten/liggen tijdens een iets langere stop was me eigenlijk wel goed bevallen en omdat het nog droog was kon ik dat weer wat kilometers verderop ook prima doen. Even genieten van alles wat langs loopt en met de ogen dicht even afsluiten van de wereld om je heen. Deze dag dacht ik veel aan mijn vader. In dit glooiende landschap heeft hij immers heel veel kilometers gefietst met zijn wielermaatjes en vandaag zou ik ook langs de plek komen waar hij met hartfalen van zijn fiets is gevallen en niet meer is bijgekomen. De exacte plek weet ik niet en misschien is dat ook wel zo fijn. In gedachten zag ik hem fietsen en zie ik voor me hoe hij op zijn fiets ziet, kan vertellen over het juiste materiaal en later op de dag naar de Tour zou kijken.

Na de stop weer op weg en het begon weer te regenen. Eerst nog zachtjes, de druppels verdampten sneller dan dat je er nat van werd, maar voordat ik Groesbeek binnenliep was het toch echt wel hard gaan regenen en werd de regenjas aangetrokken. Het water vormde stroompjes in de straten en het geheel was iets minder feestelijk dan met een zonnetje. Komkommerschijfjes en tomaatjes lagen in een waterig bakje en snoepjes werden er niet uitgedeeld. Toch nog heel wat dappere toeschouwers langs de kant!

Na Groesbeek werd het wel weer tijd voor een eetstop en ik wilde ook wel even mijn schoenen uit...maar ja, waar ga je zitten als het zo ontzettend plenst? Een droog plekje zou welkom zijn. Ik begon aan de zevenheuvelenweg en nam me voor ook een bezoekje te brengen aan de Canadian War Cemetry. Op deze begraafplaats liggen 2619 militairen die sneuvelden in de Tweede Wereldoorlog, vooral Canadezen. Alle militairen die meelopen worden geacht hier te herdenken en diverse detachementen doen dit door een krans te leggen. Dit soort begraafplaatsen maken me altijd nederig en dankbaar voor de vrijheid waarin ik mag leven.

Zowaar was er ook een mogelijkheid om hier droog te zitten. Ik vroeg me even af of het niet gek was, maar ik was niet de enige en ook militairen maakten van de gelegenheid gebruik om droge sokken aan te doen, nog wat talkpoeder in hun schoenen te gooien en een moment rust te nemen. Mijn voeten waren nog droog, dus na een boterham en wat water kon ik mijn weg door de regen vervolgen.

Een eindje verder ging ik speuren naar een quiltbekende. Zij zou uitkijken naar mijn kousen en ik naar haar en haar vriendinnen. Blijft toch spannend of je elkaar ziet...Het is gelukt! Dank je wel Mieke (en vriendinnen) dat je er stond in de regen. 

Het laatste stukje Nijmegen in was toch nog wel wat verder dan ik dacht. Het ging nog prima, maar ik was er wel een beetje klaar mee...Gelukkig is het allerlaatste stukje weer een groot feest. Een complete straat in het wit: witte vlaggen, witte tenten en alle feestvierders in het wit. En als je daar bent, dan weet je dat je er bijna bent!

Thuis eerst al die natte spullen uit, even een huispak aan, kopje thee en Tour kijken. Ik had kramp in mijn voeten... en besloot dat een warm bad heerlijk zou zijn. Niet te lang je voeten weken, maar onder de douche STAAN is niet erg relaxed. Dus lekker even in een warm bad, daarna alle natte spullen uit de tas, kranten in de schoenen (waren niet zo nat van binnen, maar voor de zekerheid), nog even een shirtje wassen voor de dag van morgen, eten en weer naar de Wedren voor een massage. Ik ging op tijd, want woensdag moest ik lang wachten. Dat was toen niet erg met het warme weer, maar met de regen wat minder. Het was gelukkig droog op de fiets....en ik kon zo doorlopen. Wat een verschil met de dag er voor, waarschijnlijk toch veel mensen die in hun natte plunje niet meer gegaan zijn. En als je ver van de Wedren zit, ga je niet nog even terug...

Op tijd naar bed, want nog 1 keer zal de wekker vroeg gaan. Slapen lukt vast beter met de lagere temperaturen...

Nog 1 dag lopen, wordt vervolgd.

Françoise