Qualifier sokken en meer

Wat een wisselend weer dit weekend. Gisteren liep ik een klein rondje (8km) in de stromende regen. Ik wilde even een jack testen of dit wat zou zijn voor de vierdaagse. Want ja, ook dan kan het regenen en wat doe je dan aan? Ga ik nog een poncho kopen, want die van de fiets is veel te lang aan de voorkant en te kort van achteren...? Ga ik voor een jack en laat ik mijn benen nat regenen?

Toen het gisteren zo ontzettend hard regende en ik dus alleen in het bos liep, kon ik daar eens goed over na denken...Natte benen is niet fijn, de regen liep in straaltjes van mijn jack af, zo op mijn rokje (mijn figuur en broeken zijn geen goede combinatie, dus ik ben van team rokjes). Na een kwartier zat deze dus al vast geplakt. Niet erg als je na anderhalf uur weer thuis bent, maar een hele dag...? Verder zouden mijn schoenen waterdicht zijn, dan bedoelen ze niet in een stortbui als het zo van je benen/kousen je schoenen in loopt. Een smal paadje met hoog gras was ook niet zo handig (toen liep het echt mijn schoenen in).

Ik heb het volgende geconstateerd:

• mijn wandelkousen zijn niet binnen een dag droog: ik heb nog een paar nodig.
• kranten in je schoenen helpt echt om ze droog te krijgen.
• de zooltjes moeten in een apart bakje met kranten, duurt te lang voordat deze droog zijn.
• ik heb geen regenbroek, maar een regenrokje nodig.
• het jack is waterdicht, maar je wordt toch nat...altijd warm in regenkleding.

Een regenrokje dus...ik dacht eerst: ik knip van mijn oude fietsregenbroek de pijpen tot boven de knie af...dan prop ik mijn rokje er wel in...Later dacht ik: ik kan natuurlijk ook een rokje maken van die broek. net zoals ze wel eens doen met een spijkerbroek. En zo zette ik gisteren de schaar in mijn broek (zat toch te strak om mijn benen) en werd de broek een rokje. Vandaag getest en geslaagd. Het had iets harder mogen regenen...

Om te voorkomen dat water je schoenen in loopt heb je natuurlijk ook weer hulpmiddelen. Maar die zijn vooral voor op de fiets...in de bergsport heb je Gamaschen die je over je onderbenen draagt en die je schoenen deels bedekken. Ik bedacht dat beenwarmers natuurlijk ook kunnen: als ze van wol zijn kunnen ze wat water opvangen. Ik vond nog een paar oude in de kast en trok ze vandaag aan. Helemaal omlaag toen de zon scheen en ik trok ze wat op toen het ging regenen en de temperatuur gelijk wat lager ligt. Nu heb ik alleen van die hele saaie beenwarmers. Zal ik er nog een paar breien van een sokkenwolletje? Met kleurtjes? Ik heb ze liggen en gebruik ze niet voor de sokkenwedstrijd, daar zijn de effen wolletjes meer geschikt voor.

Vanmiddag liep ik dus een klein ommetje (10 km) en had op deze extra vrije dag dus ook heerlijk de tijd om te breien (en het huishouden). Ik maakte de wedstrijdsokken af en heb me gekwalificeerd voor de wedstrijd. Morgen krijg ik het patroon voor de warming-up, iets met maar één kleur en ribbels..

Ik ga op zoek naar de wolletjes, de komende dagen geen wandelingen.

groet,

Françoise

Bankjes

 Als je regelmatig dezelfde route wandelt, weet je waar je de bankjes tegenkomt. Het bankje voor de eerste stop, het bankje voor de laatste stop en eventueel nog wat bankjes voor er tussen in. Bij een nieuwe route is het altijd maar afwachten waar en wanneer je een bankje tegenkomt.

Gisteren spotte ik een aantal fraaie exemplaren op mijn tocht naar de Loonse en Drunense duinen. Ik heb ze niet allemaal gefotografeerd. Soms omdat ik er op zat, maar ook omdat ik pas foto´s ging maken toen ik weer een leuk exemplaar tegenkwam.

Het eerste bankje waar ik stopte was een sportief bankje bij de IJzeren man, je kunt er allerlei oefeningen doen. Mijn voorkeur gaat eigenlijk uit naar het bankje 50 meter verder met mooi uitzicht, maar ik had al in de gaten dat het bankje bezet was. Het was een korte stop: sjaal af en een slokje water.

Het volgende bankje was een aantal kilometers verder, via brede en smalle weggetjes en bospaadjes. In de rugleuning staat "Annemiek". Vast een herinnering aan iemand die hier graag wandelde. Ik lees op de website van Natuurmonumenten dat je een Natuurbankje kunt kopen en laten plaatsen. Geen foto van het bankje, wel van het uitzicht en mijn nieuwe kousen en nieuwe schoenen. De schoenen kocht ik eerder deze week toen ik ontdekte dat de outdoorwinkel Schneider verhuisd was naar Rosmalen, vlak bij mijn werk. Ik had ze eerder al gemist in de binnenstad van Den Bosch. Ik testte dus zowel mijn kousen als mijn nieuwe schoenen...

Het uitzicht was totaal anders dan even daarvoor toen ik nog over dat smalle paadje liep en de akkers en huizen net achter me gelaten had.

Na dit uitzicht volgde het bankje van Tom. Eigenlijk niet een echt bankje, maar 3 stoelen bij elkaar. Al lopend fantaseer ik over Tom. Zou hij met twee vrienden hier regelmatig gelopen hebben en goede gesprekken gevoerd hebben over van alles en nog wat? Genietend van het uitzicht, de geur van dennennaalden en het geluid van de vogels. Slingerend door het bos vervolg ik mijn weg en het landschap verandert al weer.

Ik ploeg door het mulle zand en ben blij dat dit niet de ondergrond is tijdens de Vierdaagse. Het loopt zwaar, en in de zon wordt het al snel een warm klusje. Gelukkig heb ik een terrasje gepland aan het einde van dit duinentraject. Het vooruitzicht van een kopje koffie, een glas koud water en wat lekkers erbij maakt het makkelijker. Het verbaast me weer hoe rustig het is, lege vlaktes, in de verte hoor ik wat gepraat, mountainbikers op het pad verder op en een enkel gezin dat is neergestreken met wat schepjes.

Mijn terras(je) is De Rustende Jager, heerlijk om even op een stoel te zitten, het zand uit de schoenen te schudden en het koude water te drinken. Zo als altijd is de diversiteit aan mensen groot op dit terras. Er zit een groepje vrouwen dat aan de wandel is. Er zit een groep van 10 mannen in wielertenue, eerst een drankje, dan een lunch. Ze lopen ongemakkelijk op hun fietsschoenen. Zakdoek, portomonne en telefoon komen uit de achterzakken op het shirt. Een aantal heeft dezelfde shirts, waarop staat:

Liège-Bastogne-Liège challenge. Of te wel Luik-Bastenaken-Luik challenge. Een bekende klassieker in de wielersport. En zo als altijd als ik zo'n groepje mannen zie, denk ik aan mijn vader. Hij heeft zijn hele leven gefietst, alleen en in clubjes. En vast ook niet altijd op het fietspad als de weg ernaast voorzien was van asfalt en het fietspad niet. Ik geef wielrenners dan ook altijd voldoende ruimte.

Naast wandelaars en wielrenners ook mountainbikers, ruiters en een gezin op pad. Hondenuitlaters en mensen die gewoon van een terrasje genieten. Sommigen komen hier vast elke week, anderen zijn met vakantie.

Het uitzicht op bovenstaande foto is genomen op het laatste bankje van de dag. Op de heenweg ben ik ook langs dit bankje gekomen, maar had het niet mijn aandacht en zie je het ook bijna niet. Het ligt aan de andere kant van de weg, in de rand van de akker en verscholen achter een bosje. Ik vond het tijd voor een languit-op-het-bankje moment. Hoofd op de rugzak en even gestrekt. Zo kon ik deze foto maken door het bladerdak van de eik. Het lag prima, maar toch moest er nog 6 km gelopen worden. Dus hup weer in de benen, op naar huis.

Thuis wachtte ook een bank, daar ben ik op geploft, schoenen en kousen uit en een eerste analyse gemaakt van de status van mijn lijf. Mijn enkel heeft de eerste prio: beetje stijf, maar onderweg geen enkele pijn gehad. Nu is dan natuurlijk de vraag: komt dat door het doen van de oefeningen, de kousen of de schoenen? Het zal wel een combinatie zijn. Ik ben er in ieder geval blij mee!

De kousen: zitten goed in de schoen, minder moe, niet te warm, fijn als je langs wat hoger gras loopt. Enig nadeel: zo worden mijn kuiten nooit bruin.

De schoenen: lopen heerlijk licht, fijne veters (niet glad). De iets hogere schacht is even wennen, de drukpunten rond de enkel zijn net anders. De ervaring leert dat dit na een paar keer lopen weg is.

Kortom: een mooie wandeling van bijna 30 km.

Beetje stram en stijf, maar geen spierpijn en 's avonds nog wat in de tuin werken ging prima.

Minpuntje: een blogje schrijven is er niet van gekomen.

Een fijne Pinksteren gewenst.

Françoise

Hulp

Gisteren was ik een dagje in de lappenmand. Was al een paar dagen niet helemaal fit, maar de hoofdpijn van gisteren deed me besluiten in bed te blijven. Gelukkig was een dagje in bed voldoende. Natuurlijk moest ik er wel even uit om me ziek te melden en een overleg met een klant af te zeggen. Onze kittens hadden een mooie verrassing geregeld...Bij het opendoen van een slaapkamerdeur lag er een bol wol op de overloop. Deze bol zit vast aan de sok die ik aan het breien ben. De bol was behoorlijk uit elkaar getrokken en ik volgde de draad naar beneden om te zien wat me daar te wachten stond.

Halverwege de trap trof ik een tweede kleur garen aan. O jee, er zitten 4 bollen aan die sok. In de woonkamer was er mooi web van draden om de poten van de tafels, bank en stoelen. Wat zullen die twee boefje een pret hebben gehad om met deze bollen te spelen. Ze hadden beter een stukje kunnen breien voor mij, niet echt goede hulp op deze manier.

Natuurlijk helemaal mijn eigen schuld, had ik het maar beter op moeten ruimen. Wonder boven wonder stonden alle steken nog op de naald. Inmiddels zijn alle draden weer ontward. Kostte me een uurtje, maar dat was goed toen ik tussen een paar slaapmomenten door wakker was. Luisterboek aan en rustig ontwarren.

Het bracht me terug naar mijn kindertijd, toen ik een jaar of 7 was. We hadden toen ook een jonge kat en die had een bol gele wol van mijn moeder te pakken. Ook deze bol had onze hele flat gezien en zat om heel veel poten van stoelen gewikkeld. Ik herinner me dat ik toen de draad helemaal gevolgd heb om de bol weer op te winden. Dat geduld van toen om iets uit de knoop te halen heb ik nog steeds.

Soms gaat het ook goed hoor met de wolletjes. Kijk maar: lekker een middagdutje doen tussen de strengetjes. Heel gezellig in mijn buurt, terwijl ik vandaag thuiswerkte.

groet,

Françoise

Pilot

Pilot is een Japans vulpennen merk uit 1918. Mijn eerste Pilot kocht ik in de zomer van 2020 in Nijmegen: de oranje Retro AL samen met een groene Lamy. Troost voor de Vierdaagse die niet doorging.

Toen in 1918 Japan meer open ging voor Westerse invloeden werden er Europese technieken geïntroduceerd in het land. Om alle contracten en handelsovereenkomsten te tekenen werd de kalligrafie vereenvoudigd en kwamen er veel bedrijven die pennen maakten.

De oprichters Namiki en Wada hebben als eerbetoon

(voor hun beider passie) aan de zee de naam Pilot gekozen: referring to the fleet's flagship, de officier die de groep leidt: de vlaggenman.

In de afgelopen jaren heb ik steeds pennen gekocht om deze serie van 6 compleet te maken. Ik houd van de kleur, de motiefjes in de ring en het materiaal: aluminium. Hetzelfde model is er ook nog in een andere serie: die is nog niet compleet.

De historie van bedrijven als deze is altijd interessant om te lezen. Dit bedrijf heeft vijf principes:

1. Sansha Teiritsu, the three balanced forces. In een zakelijke relatie heb je drie partijen: fabrikant-verkoper-klant

2. Ukiwa Seishin, shared joys and sorrows. Solidariteit wordt gewymboliseerd in de reddingsboei, die ooit het logo was.

3. Nankan Toppa, overcoming difficulties. Dit staat symbool voor de geest van de zeelui wanneer zij problemen moesten overwinnen. Preparation and reaction.

4. Ichinichi Ishiin, One step per day. De stuurman is de gids en leider. Langzaam maar zeker en stap voor stap.

5. Sishei Shinken. Niets is onmogelijk als we onszelf de kans geven.

Bovenstaande punten heb ik gevonden op hun website en vrij vertaald. Mooi om eens over na te denken.

Bij Retro moest ik ook denken aan mijn memoryspel van vroeger. Ik zocht het op (niet meer compleet) en combineerde de plaatjes met tekeningetjes van de vormen op mijn pennen. Even wat snelle schetsen, ook een goede manier om het hoofd leeg te maken. En zo ontstond er weer eens een rood draadje, kan ik een bladzijde omslaan in mijn notitieboek en ga ik nadenken over een volgend draadje.

Groet,

Françoise

Even kort…

 

Een blogje vanaf mijn iPad, gewoon omdat ik met mijn benen omhoog zit en mijn laptop boven staat. Vandaag was een dagje golfbaan: Dutch Open in Cromvoirt. Een thuiswedstrijd dus en we konden op de fiets. Beetje frisser dan verwacht en helaas ook wat regen, dus toch maar even de verwarming aangezet bij thuiskomst.

Ik heb er verder niet veel over te vertellen. Gisteren rommelde ik nog wat in de tuin, de laatste dahlia’s werden in de grond gezet vanuit hun potten en konden vandaag genieten van de buitjes. Komende week nog maar weer wat verder rommelen, nog wat zaaien en genieten van al het groen dat ontploft,

Groet,

Françoise