Vruchtbaar weekend

 Vorig weekend was een weekend vol herinneringen en fijn quiltresultaat. Maaike Bakker organiseerde een soort van reünie voor quilters die aan haar boeken hebben mee gewerkt. Jaren geleden kwamen we dan een weekend bij elkaar om blokken te naaien voor een grote quilt of maakten we allemaal een kleintje.

Het was tijd voor herhaling. Nu geen gezamenlijk project, maar eigen projecten.

Er kwamen oude quilts tevoorschijn. Hoe heerlijk was het om quilts uit ons boek weer eens in handen te hebben en er een paar mee naar huis te nemen. Het is niet langer nodig om ze centraal te bewaren.

Onderstaande quilt was de voorloper voor ons boek. Ik ga er thuis eens een mooi plekje voor zoeken.

Ik besloot om niet aan iets nieuws te beginnen dit weekend, maar quilts af te maken. De round robin van dit jaar moest nog gequilt. Ik wilde oefenen met rulers en dat heb ik dus ook gedaan. Alleen nog de bies aanzetten en een tunnel. De stof hiervoor ligt klaar en met de cursus machinaal quilten in mijn achterhoofd  is het meteen verder afmaken een heel goed idee. Dat is het natuurlijk altijd, maar ja…

Het tweede project dat ik mee nam was mijn hartjesquilt. 10 jaar geleden het idee hiervoor gekregen. Toen waren we bezig met 366 huisjes (een voor elke dag) en als vervolg daarop begon ik in 2013 met 365 hartjes (ook een voor elke dag). En zoals dat vaak gaat strandde het halverwege het jaar. Werd de top een paar jaar later afgerond. Duurde het weer een paar jaar voordat hij gequilt werd en een bies kreeg. De bies zette ik er vorig jaar aan, maar had hem nog niet tegen gezoomd. In het weekend aan begonnen en gisteren afgemaakt.

Een heerlijk gevoel als iets af is. Er belandde meteen een ander project naast mijn naaimachine. Het werkt inspirerend. Een vriendin vertelde eerder deze week dat ze nu tijdens haar vakantie aan het nadenken is hoe ze het opruimen van haar quiltatelier gaat aanpakken. Mijn antwoord was: Je quiltprojecten afmaken. Elders hoorde ik: twee projecten afmaken en dan maar aan één nieuwe beginnen. Ik heb er bijna twee af…waar zal ik dan aan beginnen of eerst nog eentje afmaken?

Fijne dag, Françoise 

Inspiratie

 De afgelopen weken deed ik op diverse plekken weer genoeg inspiratie op om te zorgen dat ik me niet verveel. Natuurlijk helpt opruimen. Door letterlijk weer een laatje of kastje te ordenen komt er ook weer ruimte in je hoofd. Door het snoeien van de klimop die dik over de schutting groeit, krijgen de planten weer ruimte en zie ik tot mijn grote vreugde dat de dahlia´s zich herstellen van de droogte en nog blad krijgen. Een paar bloeien gaan nog bloeien en ik weet nu dat mijn knollen het overleefd hebben. Misschien niet gebloeid dit jaar, maar het blad zorgt er voor dat de knollen nu nog groeien.

Het opruimen en schoonmaken hoef ik gelukkig niet alleen te doen. Bij het schoonmaken van de wasmachine had ik goede hulp. Ze stonden er met hun neus bovenop. Het is een mooi stel. Onze kittens zijn nu bijna 9 maanden oud en horen er helemaal bij. We genieten er van dat ze op schoot komen liggen. Zodra ik ga zitten met een handwerkje komen ze al aangesneld. Soms maken we ruzie om het draadje, maar uiteindelijk komt het altijd goed. En als ik met mijn benen languit op de bank zit, is mijn schoot groot genoeg voor twee...gezellig en lekker warm.

Vorige week zaterdag fietste ik tussen alle bedrijven door (huishouden en bedrijfsfeestje) nog even naar Boxtel voor de Dag van de wol.  Deze dag is een initiatief van De Vereniging voor Speciale Schapenrassen. Het gaat dus over het schaap, maar op deze dag was er natuurlijk vooral veel wol te vinden! In de binnenbakken van de manege waren kramen te vinden met spinnenwielen, breinaalden en garens in alle soorten en maten. Wel wol natuurlijk...Daarnaast waren er lezingen over de inzetbaarheid van wol. Denk bijvoorbeeld aan de mogelijkheden van isolatie.

Tijdens mijn lessen waarbij de keuze voor een tussenvulling aan bod kwam zeg ik altijd: kijk naar de functie van een quilt. Een wollen vulling is vooral voor een quilt op bed...tenzij je je huis wilt isoleren. Ik denk dat ik mijn quilts met wollen vulling ook maar eens aan de muur ga hangen. Ik heb een koude muur op het noorden die slecht geïsoleerd is. Misschien helpt het een beetje. Het scheelt ook al dat een deel van de boekenkast er voor staat. 

Natuurlijk kocht ik wat garens (toch maar een nieuw bolletje voor mijn mysterie van Westknits) en een bolletje wol/zijde om uit te proberen. In de paar uurtjes dat ik daar was had ik leuke gesprekken. Natuurlijk had ik iets wolligs omgeslagen en omdat dit de mysterie van vorig jaar was van Westknits en de nieuwe net begonnen was en er veel kenners rondliepen, hadden we het meteen over de nieuwe mysterie. Ben je al begonnen? Doe je weer mee? Etc. En ja natuurlijk doe ik weer mee...het begin is er. Maar eerst moest ik ook de gehaakte deken Dune afmaken. Lekker voor op de bank. Een patroon van Attic 24: geen wol, maar fijne acryl. De volgende Harbour ligt nu klaar om mee te starten. Deze wordt 2 persoons op verzoek van Mr. X. Dat zijn weer heel wat uurtjes haken, maar dat wordt zeker gewaardeerd.

En als dat nog niet genoeg inspiratie was, ging ik gisteren met een vriendin naar Rosmalen naar het Textiel Plus festival. Een mooie mix van textielkunst en winkels. Demo's en wat lezingen. Ik kocht een naald voor naaldbinden. Een oude Noorse techniek die enthousiast werd gedemonstreerd. Ik twijfelde of ik niet twee naalden zou kopen. Leuk om een keer met mijn nichtje te doen. Toch maar niet gedaan, gelukkig maar, want mijn moeder had exact dezelfde gedachte een dag eerder. Die kocht twee naalden, zodat ze het een keer met haar kleindochter kan doen. Je raadt het al: nichtje en kleindochter is het zelfde meisje. Ik heb nu lontwol besteld in allerlei kleuren en ga me de techniek eigen maken. Daarna aan de slag met mijn moeder samen en dan volgt de volgende generatie. Wil je meer weten over naaldbinden? Kijk dan eens op https://naaldbinden.nl

Veel modern werk in de expositie. Altijd inspirerend. Prachtig hoe bijvoorbeeld de berenklauw gebruikt is.

Met het opruimen van deze week, kwam ik ook weer een oud project tegen: het tunisch avontuur. Twee van de drie banen zijn af en toen stokte het patroon. Door omstandigheden is dit patroon nooit helemaal uitgegeven. Heel jammer, maar natuurlijk kan ik daar best zelf verder mee. Een vriendin heeft dit project ook liggen en we gaan nu samen het vervolg bepalen. Ik bestelde wat boekjes ter inspiratie van nog nieuwe Tunische steken, maar eerst maar weer eens uitzoeken hoe het ook al weer zat...

Met dit mooie herfstweer is het bijna niet voor te stellen dat het jaar al weer om vliegt, maar Kerst komt er toch echt weer aan met adventskalenders, kerstcadeautjes voor elkaar maken en vast nog wel een leuk breiwerkje. Maar voordat het zover is, is er nog genoeg te doen. Nu is het tijd voor een nieuwe week met werk, sporten, verder met opruimen en elke vrije minuut handwerken. In 10 verloren minuutjes kun je heel wat steekjes zetten.

groet, Françoise

De handtas

Elk jaar doe ik mee met D´ruitdaging van Yourganize. De hele maand oktober elke dag een opdracht via Facebook. Het heeft te maken met opruimen, klusjes (al die uitgestelde) en vooral een stukje bewustwording. Ik doe al jaren mee en nog steeds is mijn huis niet perfect opgeruimd. Dat zal het ook wel nooit worden, maar ik heb wel geleerd dat er ook spullen weg mogen, is mijn administratie nog steeds netjes en denk ik na over de souvenirs die ik koop. Zo kocht ik in Canada een sleutelhanger, de oude was al jaren kapot en aan vervanging toe. Daarnaast kocht ik een trui om aan te trekken naar het sporten, die stond nog op mijn lijstje. En nu denk ik dus elke keer als ik ga sporten aan onze dag bij de Niagara Falls.

Hermès, Birkin Bag

De eerste opdracht ging over je handtas. Wat zit er allemaal in, dat niet nodig is? Ik zelf heb niet echt een handtas. Naar het werk heb ik een laptoptas en daar stop ik ook mijn sleutels, portomonnee, brillen en telefoon in. Meer heb ik niet nodig... En ga ik boodschappen doen? Dan stop ik telefoon, sleutels en portomonnee in mijn jaszak of ik neem een klein tasje mee. Eenvoudig dus... Ik controleerde dus mijn laptoptas en haalde daar twee overtollige haarspelden en dito elastiek uit.

Het brengt me wel bij een verhaal over Hermès. Een Frans modehuis dat bekend is om zijn tassen, zijden sjaaltjes en stropdassen. In de Volkskrant van 28 december vorig jaar stond een artikel over dit bedrijf dat een nieuw atelier opende ergens in de regio in Frankrijk om daar werkgelegenheid te creeëren en mensen het vak te leren.

Het atelier heeft de mooie naam: Maroquinerie de Guyenne. Klinkt altijd goed dat Frans. De term Maroquinerie is verwant aan het Nederlandse woord Marokijn. Dit is Marokkaans geitenleer dat al in de 17e eeuw gebruikt werd voor boekomslagen en portefeuilles.

Wie zich verdiept in de geschiedenis van dit modehuis kan lezen dat het in 1837 werd opgericht in Parijs. Niet als modehuis, maar als leverancier van zadels en aanverwanten aan de aanzienlijkste Europese families. Toen de adel aan het einde van de 19e eeuw meer ging reizen (mar niet te paard), gingen ze ook hutkoffers en tassen maken. Pas in 1920 werden er horloges en juwelen toegevoegd aan de collectie.

Ook de vierkante zijden sjaals en de stropdassen zijn beroemd. Maar het meest bekend zijn de tassen. De zogeheten Kelly-bag en de Birkin-bag. Ooit bedoeld om een leven lang mee te gaan, maar nu vooral statussymbool. De prijzen voor een tweedehands tas zijn absurd. Ook een nieuwe tas is duur, maar dat valt te verklaren uit het feit dat deze met de hand wordt gemaakt. De 36 leren onderdelen van een tas worden met de hand (zadelsteek) aan elkaar genaaid, daarna gelijmd, gepolijst en gemonteerd. Totale productietijd zo'n 20 uur.

Natuurlijk heb ik even gekeken naar de prijzen van deze tassen. Je kunt beter een nieuwe kopen, dan een tweedehandse lijkt wel. Voor sommige tassen heb ik toch wel een verdubbeling van mijn jaarsalaris nodig...En vervolgens zie ik me dan niet met zo'n tas naar de supermarkt gaan.. Ze zijn er overigens wel in allerlei mooie, felle kleuren. Dat spreekt me wel aan, maar nee...ook deze tassen zul je toch af en toe moeten uit mesten. En bij zo'n tas heb je dan natuurlijk wel de juiste zonnebril, lippenstift, portemonnee met plaats voor al je platinum plastic, sleutels etc.

Ik houd het maar simpel, al kan ik wel waardering opbrengen voor het vakmanschap dat bij het maken van de tas komt kijken. Ik vraag me echter af of de kopers van deze tassen daar ook maar een ogenblik bij stil staan?

Groet, Françoise

Een lach en een traan

 De weken vliegen voorbij, thuis en op het werk is veel te doen en elke keer zeggen we op vrijdag: waar is de week gebleven? Het was toch gisteren pas maandag? Zo voelt het in ieder geval.

De afgelopen week was een week met een lach en een traan. Gezellig met Mr. X naar IKEA, op zoek naar naar een nieuw bed en matras. Dus op zondag alles uit proberen en een keuze maken. Bed gekozen, maar lattenbodem en matras niet op voorraad. Matras zou nog wel binnenkomen de komende week, maar die lattenbodems….dat kon nog wel eens lang duren (iets met hout dat niet beschikbaar is). Dus bedachten we een noodoplossing omdat we zijn oude bed nodig hebben op de logeerkamer (=mijn kantoor sinds maart 2020) omdat we Canadees bezoek verwachten.

Je kunt heel handig een notificatie instellen zodat je een SMSje krijgt als een product weer op voorraad is. Op woensdag een berichtje dat de matras gearriveerd was. Dus snel bestellen en ‘s avonds ophalen met Bestellen en Ophalen. 

En je raadt het vast al: op vrijdag een berichtje dat de lattenbodems ook weer op voorraad waren. Dus brachten we onze noodoplossing terug en hadden na drie ritjes het bed compleet. Dat moest natuurlijk meteen in elkaar zodat we het andere bed weer logeerbed kon worden. Het klinkt allemaal wat simpeler dan het was, want de ruimte waar eerst het logeerbed stond was nu bezet door mijn thuiswerk bureau… Er moest weer wat geschoven worden met kasten (en de inhoud…). Maar het staat en ik heb ook nu nog een fijne werkplek. Logeerbed naast mijn bureau, kan zo een dutje gaan doen en met alle quilts ziet het er erg gezellig uit.

De traan lieten we omdat onze kleine buurmeisje van bijna 4 maanden is overleden. We zijn er stil van.

Het doet me weer beseffen dat het leven bijzonder is en dat je de mooie momenten moet koesteren, de fijne dagen, belevenissen die je met de mensen om je heen beleeft. Zo waardevol.

Een goede week gewenst, Françoise 

Sokken SWC 2022 en een nieuw schooljaar

Tijdens onze reis naar Canada heb ik tijdens alle autoritten en vluchten, maar ook aan het zwembad ijverig gebreid aan de sokken die op dat moment nodig waren voor de “wedstrijd”.

Een ronde eerder was het patroon van de sok te moeilijk om met een moe wandelhoofd te breien, dus bleven ze liggen. Ik nam ze wel mee naar Canada en breide ook deze verder en op de vlucht terug naar Nederland waren ze klaar. Geen punten meer, maar wel af. Thuis worden ze geïnspecteerd door onze Nacho. Hij is zeer geïnteresseerd in deze sokkenwol. 

Ik verzamelde alle sokken van de 2022 editie en stopte ze in deze trommel. Ook hier weer inspectie. Even met je neus erin.

Er is nog 1 laatste ronde: de cooling down. Er zijn geen punten meer te verdienen. Ik heb ze opgezet om  het geheel goed af te sluiten. Ik heb dan 1 paar sokken niet gebreid, niet slecht al zeg ik zelf.

De cooling down sokken heb ik een paar avonden geleden opgezet en naar ik dacht goed weg gestopt in de mand bij een haakwerk. Maar toch…deze wol is blijkbaar erg aantrekkelijk en dus vond ik ‘s morgens de bol door de kamer…ik had weer wat te doen.

Inmiddels is de bol weer een bol en kan ik de kabeltjes breien van deze sneakersokken. Dat schiet dus lekker op, geen lang been dat gebreid moet worden. Ondertussen komen er ook andere projecten weer op tafel, wordt er weer gesport en gewerkt en is de relaxte dagindeling over. Ik mis het wel om de dag te beginnen met het schrijven van een blogje over de vorige dag. Even terugblikken en herbeleven, kopje thee en yoghurt erbij. Nu gaat er dagelijks een wekker, moet Mr. X morgen vroeg de deur uit: niet meer 5 minuten fietsen naar school, maar ruim een uur reizen naar Tilburg. Hij heeft er wel zin in, maar natuurlijk ook even wennen op een nieuwe opleiding, wat betekenen de afkortingen op het rooster, hoe kom ik bij mijn mail en hoe zal het zijn bij het stageadres. Als hij een paar dagen achter de rug heeft, dan zal ik er wel eens wat meer over vertellen.

Nu tijd voor nog een paar naaldjes aan mijn sokken, nog een glaasje fris en dan op tijd naar bed. De jetlag is wel over, maar ik vind het ook wel erg wennen dat het ‘s avonds al weer zo vroeg donker is. Ik heb het licht op de fiets al weer aan gehad…

Groet, Françoise