Advent in April

We kennen allemaal wel de term Christmas in July. Of te wel begin op tijd aan je kerstprojecten, zodat ze in december af zijn. De kerststoffen staan in de quiltwinkel en ook de pepernoten zijn bijna weer verkrijgbaar. Maar voordat het kerst is hebben we de adventtijd en het lijkt wel of alle wolvervende ateliers maart en april tot start van dit seizoen hebben gebombardeerd. (als er een begint volgen er meer).

De eerste kalenders zag ik langs komen toen het zo'n 20 graden was en ik vroeg me echt af of dit nu nodig is. De paaseitjes zijn nog niet eens verstopt. Natuurlijk snap ik dat je er al over nadenkt, welk thema, welke kleuren, halve of hele sets...hoeveel pakketten ga ik maken, moet ik al inkopen?

Maar goed, ik had bij José van Ateliersopra al een deel van het voorbereidingsproces mee gekregen en toen er vorige week sneeuw lag, was een adventskalender opeens toch wel weer heel voor de hand liggend.

Ik kan je haar pakketten van harte aanbevelen. Zulke fijne garens en altijd mooie kleuren. Maar dit jaar vind ik ze extra, super speciaal. Een tijdje geleden zaten we al breiend te brainstormen over kleuren, thema, inspiratie, quilten en borduren. Zo kwam ook het werk van mijn moeder, Inge Duin, ter sprake en José was helemaal geïnspireerd door de quilts in combinatie met het borduurwerk. Ze koos vier schilderijen uit de serie "De tuin van Françoise" als inspiratie voor de nieuwe kalender. Deze serie quiltjes, gespannen op schildersdoek, maakte mijn moeder in 2011 toen de winkel 10 jaar bestond.  En nu als inspiratie voor een kalender.

Inmiddels heb ik de eerste strengetjes naast de quiltjes zien liggen en ze zijn echt prachtig. Mijn handen jeuken om er wat mee te maken (heel veel ideeën in mijn hoofd) en ook bij José borrelt het genoeg.

Welke set je ook kiest (of nog beter kies er twee), het is een mooie serie cadeautjes voor in de adventtijd. En of je nu rood met blauw, geel of groen combineert (of een van de andere mogelijkheden) het kan allemaal.

Maak er direct een project mee (of bedenk later wat je er mee wilt doen).

Natuurlijk ga ik de patronen breien die bij het pakket horen, als het niet voor mijzelf is, dan wel voor mijn moeder.

Dus ben je nieuwsgierig naar de pakketten?

Ga dan gauw naar https://ateliersopra.com/producten/yarn-advent-calendar-2022/

groet,

Françoise

Gevonden

 Die paaseieren lieten me toch niet los...ik had natuurlijk wel de foto´s, maar toch wilde ik ze even vasthouden voordat ik aan de volgende serie begon. Ze lagen op zolder, dat wist ik zeker en ik wist ook zeker dat ze niet in doos zaten waarop met grote letters staat PASEN. Ik wist ook dat ik ze niet lang geleden nog had gezien, maar ja, die zolder is nogal vol. Veel spullen nog uit het huis van mijn schoonouders, waarvan we nog niet weten wat we er mee willen. Zo knutselde mijn schoonmoeder ooit een heel smurfendorp van papiermaché voor Xander en dat mocht toch echt nog niet weg. Daar zitten nog te veel herinneringen aan. En wat doe je met alle mooie aquarellen en olieverfschilderijen die mijn schoonvader maakte? Van vele wisten we niet eens het bestaan en daar moeten we eerst goed doorheen.

Maar goed terug naar die gebreide paaseieren. Ik nam mijn adventshawl met schaapjes maar ter hand om aan verder te breien. Niet te moeilijk, goed om mijn fair isle techniek te oefenen en schaapjes horen tenslotte ook bij het voorjaar! Mijn derde zoektocht op zolder bracht mij bij een kratje achter een stapel andere spullen...en ja hoor, daar lagen ze alle zes bij elkaar. Ik kon dus het garen er weer bij zoeken, naalden en een beginnetje maken.

Verder is het natuurlijk niet alleen voorjaar met schaapjes en eieren. De tuin staat vol met voorjaarsbloeiers. Narcissen, krokussen en de eerste tulpen heb ik gespot. Elke dag een rondje door de tuin om weer nieuw groen te ontdekken. Vaste planten die uitlopen, een koolmeesje dat op bezoek komt en de eerste vlinders dartelen achter elkaar aan. Ook dit jaar heb ik weer een mix van bijzondere tulpen en narcissen besteld. Ik lig dus op de loer.

Ook staan de eerste potjes op de vensterbank met zaad erin. Net als vorig jaar ben ik lid van de zaaiclub en dit jaar is het thema: Bijzonder eetbaar. Het varieert van eetbare bloemen tot bijzondere tomaten en aardbeispinazie. Ik heb gekozen voor de citroenkomkommer. Zelf ben ik niet zo van het moestuinieren, maar anderen in mijn club wel. Ik houd wel van het experiment. Afgelopen weekend met dat mooie weer was het heerlijk om nog meer voor te zaaien, dus diverse soorten Oost-Indische kers en lathyrus zijn ook gezaaid. Ik stopte zaad van de passiebloem in een potje en er ligt nog meer te wachten. Helaas is ook in het weekend de tijd niet rekbaar.

De meeste van mijn zaden kocht ik dit jaar bij Tuinjoop. Biologische zaden, wel zo fijn als je de planten wilt eten. In het assortiment al meer dan 150 eetbare bloemen! Neem maar eens een kijkje, verrassend wat je allemaal kunt eten. Ik kijk nog wat rond en zie dat je ook zaad van Zevenblad kunt kopen...ik geloof niet dat ik daar nou zo'n fan van ben. Dat probeer ik nu al jaren in toom te houden.

Inmiddels ben ik begonnen aan het tekenen voor een rood draadje...

Ik hoor gerommel in de keuken: er wordt gekookt. O wat is dat toch heerlijk!

groet,

Françoise

Op zoek naar...

Op zoek naar de zes paaseieren die ik vorig jaar breide naar een patroon van Arne & Carlos. Het waren er 6 uit een serie van 12 en bij het opruimen van mijn werkkamer kwam ik het patroon tegen en dacht: o ja, ik zou er nog zes breien. Dus op zoek naar de eerdere exemplaren om even de kleuren weer voor ogen te hebben. Helaas hebben ze zich goed verstopt. Ik zoek maar niet te hard, dan vind ik ze vast eerder.

En zo rommel ik wat aan met mijn hobby's. Rode draadjes om te schrijven zitten in mijn hoofd, maar het lukt niet om ze op papier te krijgen. Mijn aandacht is versnipperd, in het weekend laat ik de PC zoveel mogelijk uit (er is genoeg anders te doen) en na een werkdag is de bank 's avonds ook fijn en kom ik niet veel verder dan wat breien en een makkelijk boek lezen.

De tijd glipt tussen mijn vingers door lijkt het wel en daarom toch maar eens even er voor gaan zitten om op te schrijven wat ik zoal gedaan heb de afgelopen weken.

vroege wandeling: het licht van de opkomende zon

Ten eerste ben ik veel aan het bewegen : op de fiets naar het werk voor de conditie (en je doet langer met een tank benzine, ook al krijg ik een kilometervergoeding: de 19 cent is niet meer van deze tijd), wandelen in het weekend (trainen voor de Vierdaagse van Nijmegen), oefeningen van de fysio voor mijn enkel/voet en dan nog naar de sportclub voor krachtoefeningen, conditie, balans etc. Ik voel me er goed bij, een aantal klachten die ik lang had zijn verdwenen door de regelmatige spieroefeningen, maar het kost allemaal wel tijd!

Verder begint het tuinseizoen natuurlijk weer. Het voorjaar is goed te zien in mijn tuin: krokussen, narcissen, tulpen en blauwe druifjes bloeien en ik ben heel benieuwd naar de vele bollen die nog volgen. Ik laat me weer verrassen. Binnen staan inmiddels de eerste bakjes met zaaisel. Ik ben lid van een zaaiclub en dit jaar hebben we als thema: bijzonder eetbaar. Alle 20 leden zaaien iets eetbaars: dat varieert van tomaten tot aardbeispinazie. Zo leuk, want iedereen bedenkt wat bijzonders. In mei gaan we plantjes ruilen. En net als met lapjes geldt ook bij zaden kopen: o, dat is leuk en dat is mooi... en voordat je het weet heb je veel te veel. 

Ook was het carnaval hier in het zuiden. Niet gevierd, wel wat van meegekregen toen ik op zaterdag nog even een boodschap deed in Oeteldonk...we namen nog worstenbroodjes mee voor thuis en op zondag bij mijn quiltbee voor twee hadden we dat dus bij de lunch. Heerlijk. Tijdens de quiltbee voor twee zette ik eindelijk een bies aan mijn hartjesquilt (nu nog tegenzomen) en ik naaide de blokken van mijn Round Robin aan elkaar. De volgende stap is machinaal quilten. Veel lege vlakken die vragen om quiltwerk.

En natuurlijk waren daar ook nog de Olympische Winterspelen. Ik haakte tussendoor de mascotte. Is deze niet leuk geworden? 

patroon van essiebirdies

Een paar weken geleden dacht ik: wat fijn dat de Vierdaagse weer door kan gaan, dat we kunnen winkelen zonder mondkapje, dat ik mijn verjaardag weer kan vieren met familie, dat er weer feest in de straten is en dat we ons niet meer bezig hoeven te houden met het dagelijkse nieuws over besmettingsaantallen en nu besef ik me dat dit allemaal zo luxe is. Ik kijk mijn kamer/huis rond en constateer dat al die materie achterblijft als je op de vlucht moet voor oorlog. Al die lapjes, de potjes inkt, verzamelde boeken, de nieuwe bank. Niets van dat alles doet er nog toe als je moet vertrekken.

lupine met een bevroren dauwdruppel in het hart

Ik koester dus mijn huis, de geur van de brownies, mijn zaaisels op de vensterbank en denk nog maar eens aan de uitspraak van Audrey Hepburn: to plant a garden is to believe in tomorrow. Laten we vooral blijven geloven in morgen. En daar hoort bij dat we genieten van de kleine dingen. Kleine dingen zijn ook het delen van mooie plaatjes uit de natuur, een mooi lapje of een stukje breiwerk. Een verhaaltje op een blog, dat de ander kan lezen bij zijn kopje koffie. Weten dat je niet alleen staat in het gevoel van onmacht, onrust en misschien iets willen doen, maar niet weten wat en hoe. Ik probeer te bedenken hoe ik kan bijdragen. Mijn donatie zal een beetje helpen, maar is voor mij zo ontastbaar. Wat ik wel kan doen is zorgen voor bloemen in mijn tuin, een klein stukje kleur op deze aarde. Met als gevolg een glimlach op het gezicht van de voorbijgangers. Laat ik daar maar eens mee beginnen.

Groet,

Françoise

Zwart en bruin

 In mijn boek over Kleur gaat het tweede hoofdstuk over zwart en bruin. Aangezien ik mij heb voorgenomen de volgorde van het boek aan te houden bij deze draad over kleur, zijn nu twee niet-favorieten aan de beurt: zwart en bruin. Ik vind het geen fijne kleuren om mee te werken in textiele werken, weinig bruine lapjes in mijn collectie en zwart zal ik zeker links laten liggen. In mijn kledingkast heeft lange tijd één zwarte outfit gehangen en die droeg ik alleen met kooruitvoeringen: verplichte kost.

Anderen zag ik wel zwart gebruiken en dragen en kon dat best waarderen, maar voor mijzelf? Dat was en is nog steeds een uitdaging. Een tijdje heb ik veel zwart en grijs gedragen: heel praktisch en zakelijk, maar nu ga ik toch echt weer voor wat meer kleur in mijn garderobe. En bruin? Dat kan in combinatie met fellere kleuren zeker wel.

Als ik in mijn huis kijk is er natuurlijk wel zwart te bekennen: een tiener met veel zwarte kleding, alhoewel er ook wel wat felle shirts in zijn kast te vinden zijn en daarnaast zijn veel apparaten zwart: de beeldschermen, mijn laptop, toetsenbord en muis...Die zijn echter niet fotogeniek, dus nog maar even verder gezocht naar wat garens en lapjes. Mijn grenzen of het gebied van kleurgebruik zoek ik ook vaak op. Zo maakte ik een hartjesquilt met als ondergrond zwart (met een heel klein beetje rood) en combineer ik de bruinen die ik heb met andere resten in de Splendid Sampler.

Bij het lezen over zwart kwam ik natuurlijk mooie verhalen tegen en het ging vooral over de kostbare stof grafiet, dat gebruikt wordt voor het fabriceren van potloden (en begint daar vaak niet elk ontwerp). Mijnwerkers werden na een werkdag gefouilleerd of ze geen grafiet op hun lijf verborgen hadden en de vindplaats in Engeland werd goed geheimgehouden. Later vond een Fransman een goede groeve in Bogotol vlakbij de Chinese grens en de potloden met dit grafiet werden dan ook de Chinese potloden genoemd. De Amerikanen verfden hun massaal geproduceerde potloden met grafiet uit deze groeve heldergeel als symbool voor de romantiek van de Oriënt, het geel van de keizer en aanwijzing voor de vindplaats. Veel van onze gewone potloden zijn nog steeds geel.

In onze westerse cultuur staat zwart voor de dood, maar ook voor ernst. In Venetië werd in de 16e eeuw een wet uitgevaardigd dat alle gondels zwart geschilderd moesten worden: de overheid vond de bevolking te frivool worden. We zien het dragen van zwart terug in religie en in de klederdrachten. In de rouw werd kleur vervangen door zwart.

Echter heeft het dragen van zwart ook iets feestelijks gekregen: sinds de laatste kwart van de 20e eeuw wordt het veel gedragen met kerst. Het staat ook voor rijkdom (denk aan de dure maatkostuums en auto's). We zullen het dan ook verder maar niet hebben over de zwarte bladzijden van onze geschiedenis of een zwarte dag. We houden het bij de codes groen, geel en oranje, die gelden voor reisadviezen (te veel wind, te veel besmettingen, te warm, te koud).

En Bruin? bruin bestaat altijd uit de drie primaire kleuren: rood, geel en blauw. En is er daardoor in heel veel tinten, zeker als je het ook nog mengt met wat zwart of wit. Iets met niet kunnen kiezen? Keuzestress misschien? Heel veel mensen zijn blij met bruine lapjes, draadjes en dergelijke. Een veilige keuze. Ik sla deze sector meestal over, ben toch meer van de regenboog. Maar zonder het bruin van de aarde en het grijs van de lucht zou de regenboog niet zichtbaar zijn.

Wat meer kleur zou van mij wel mogen. Heb je wel eens naar de mensen op het perron gekeken of een stadion vol voetbalsupporters? De gekleurde jassen zijn op één hand te tellen, iedereen draagt zwart! Ik houd het bij kleur, zeker in de keuze voor mijn shawls, de ene keer wat meer dan de andere en zelfs met zwart.

En bruin? Dat vind ik dan wel weer heel fijn om mee te schrijven. Ik heb diverse pennen gevuld met bruine inkt met mooie namen als: Terre de feu, Gingerbread, Café des Îles, Lie de Thé en Winter spice.

Groet,

Françoise

Handwerken of handenarbeid

Wat is eigenlijk het verschil tussen handwerk en handarbeid? Het woord werk en arbeid zijn toch eigenlijk gelijk? Toch denk ik meteen aan mijn handwerklessen voor de meisjes op de katholieke basisschool met breien en haken, terwijl de jongens in het lokaal ernaast handenarbeid hadden en er lustig op los figuurzaagden (geen idee wat ze nog meer maakten). Ook op de Vrije School waren het duidelijk verschillende vakken: op de middelbare school waren we tijdens de handwerkles bezig met hangmatten knopen, kantklossen en andere textiele werkvormen. De handarbeidles ging over beeldhouwen in hout, boetseren, boekbinden en koper slaan. Groot verschil met mijn eerdere school was dat beide vakken door iedereen werden gevolgd.

En zo belandde ik met mijn vraag in het woordenboek en zocht ik op internet naar een verklaring. In het huidige onderwijs spreekt men van handvaardigheid, waarbij vervolgens een splitsing wordt gemaakt in handwerken en handenarbeid. Bezigheden die met de hand worden verricht, tot oefening van hand en oog.

Onze vroegere handwerkles wordt ook wel beschreven als de vrouwelijke handwerken (zó niet meer van deze tijd...) en dit wordt dan weer onderverdeeld in de fraaie handwerken (borduren) en de nuttige handwerken (breien, mazen, stoppen en merken). Mijn handwerklessen waren een mix: we leerden breien, maar het stoppen van sokken of het merken van je lakens was niet meer aan de orde.

En wat is dan een ambacht? Dat is handwerk dat wordt aangeleerd om een beroep mee uit te oefenen. De hedendaagse ambachten zijn: timmerman, metselaar, bakker etc. De museale zijn die van touwslager en mandenvlechter (wil je meer zien over het werk van de touwslager, kijk dan de aflevering van binnenste buiten terug van maandag 31 januari. Een kijkje in een nog levendig bedrijf waar de touwen geslagen worden voor alle gymzalen van ons land).

Tegenwoordig ga je naar school om een ambacht te leren, maar vroeger leerde je het vak in de praktijk. Ambachtslieden met hetzelfde vak waren verenigd in een gilde en als leerling (gezel) kwam je in dienst bij een meester. Je werd meester na het afleggen van de meesterproef. Als meester kon je ook keurmeester worden en dan besliste je wie er meester werd. Gildes bestonden al in de vroege Middeleeuwen en zo werd kennis en ervaring overgedragen en gedeeld. Bepaalde bevolkingsgroepen mochten geen lid worden van een gilde en voor hen waren veel beroepen in de middenstand dus uitgesloten. Deze mensen hadden een gildeloos beroep: eenvoudiger werk of in de handel.

Een gilde behartigde de belangen van zijn leden, beschermde hen, zorgde voor kwaliteit en tegelijkertijd voor een monopoliepositie van de handel. Dit hield vaak de vooruitgang tegen, gildes waren vaak behoudend. In de stad 's-Hertogenbosch moest je zelfs lid zijn van een gilde om in de stad te mogen wonen.

bron: website barbaragildevught

Naast de ambachtsgilden had je ook de handels-of koopmansgilden en de schuttersgilden. Deze laatste was de lokale militie om hun stad of dorp te beschermen en te verdedigen (rovers, vreemde legers). Leden van de schutterij lieten zich graag portretteren, denk aan de Nachtwacht van Rembrandt... In 1901 werden de schuttersgildes opgeheven, maar in delen van het land zijn ze nog wel actief als folkloristische schutterij. Hier in Vught treden zij altijd aan bij evenementen in de gemeente. Denk hierbij aan Koningsdag, maar ook aan de 4/5 mei herdenkingen. Zij lopen voorop in de stoet en de vendeliers laten hun vendels in het rond draaien. De klassieke kleding wordt gedragen bekleed met schilden, hoe langer lid/hoger in rang, hoe meer schilden op het tenue. Het oudste gilde van Vught is St. Barbara, waarvan al akte wordt gemaakt in 1453.

En zo werd mijn vraag over het verschil tussen handwerk en handarbeid een stukje geschiedenis over fraaie handwerken, ambachten en de gildes. Ik realiseer me steeds meer dat er veel geschiedenis om ons heen is. De wegen waar ik regelmatig over loop en fiets waren er ook al in de middeleeuwen, er is gestreden en geleden door de eeuwen heen rondom Vught. En al lijken gildes oud, er zijn ook springlevende gildes. Ik ben er zelfs lid van! Wat dacht je van het Quiltersgilde? Een bloeiende vereniging waar we kennis en ervaring delen over patchwork en quilten, waar mensen elkaar ontmoeten, samen een quilt maken voor een goed doel of genieten van een quilt als kunstvorm. De fraaie en nuttige handwerken zijn met elkaar verbonden. Een quilt op bed is natuurlijk nuttig, maar mag ook fraai zijn met mooie patronen. Naast een vereniging voor het quilten heb je deze ook voor borduren en kantwerk, maar niet voor breien en haken. Iemand enig idee waarom dat kan zijn? 

Groet,

Françoise