Opruimvondsten

Een van de voornemens van dit jaar is om het aantal ordners drastisch te verminderen. Dat betekent een voor een de ordners doornemen en kritisch kijken wat mag blijven en wat gaat weg. In de ordners zit van alles en nog wat op handwerkgebied: borduurtjes uit de Libelles van de jaren 90 (sommige echt te leuk om weg te doen: ik word blij als ik er naar kijk, maar andere zijn hun houdbaarheidsdatum echt ver voorbij), eigen ontwerpen op quiltgebied, breipatroontjes voor babyvestjes en nog veel meer. Veel kan er weg: genoeg te vinden op internet.

Maar de eigen ontwerpen moeten zeker blijven, maar wat dan? Niet alles hoeft te blijven. Niet elke omslag en aantekening zal ik ooit nog gebruiken. Ik besluit de originele tekeningen te bewaren.

Ik ben inmiddels bezig met het doornemen van de ordners van het Jaar Rond, van 2003-2010 een verzameling maandelijkse quiltjes. Naast het doornemen van de ordners zoek ik ook de digitale bestanden erbij. Waar heb ik die gelaten? De eerste bestanden zijn van voor mijn huidige laptop...wat heb ik met die oude bestanden gedaan? Geen idee en als vanzelf beland ik in de bak met CD's. Ik besluit deze CD's een voor een in mijn laptop te stoppen en te kijken wat er op staat. Alles wat bewaard moet worden gaat op de laptop en daarna als kopie op een externe harde schijf. 

Alle CD's mogen daarna weg: de nieuwe generatie laptops heeft niet eens meer de mogelijkheid voor een het aflezen van een disk...

En zo kwam ik onderstaande februari ontwerpen en foto's tegen. Even terug in de tijd!

Februari 2008, 30 x 30 cm

Februari 2007, 25 x 25 cm (middenblok)

Februari 2005, werktekening

Februari 2005, Sunbonnet Sue in Spanje, 15 x 20 cm

Al deze quiltjes liggen op zolder in een grote doos. Ik zie dat ik niet van alle quilts een foto heb. Dat is dus nog een mooie taak om te doen, zodat het digitale geheugen ook volledig wordt. Het zijn maar kleine quiltjes, dus wat dat betreft is het makkelijk. Maar het zijn er totaal wel meer dan 100!

Zoals je zult begrijpen zijn die ordners niet een-twee-drie doorgespit, maar dat geeft niet. Naast het opruimen worden er nog een heleboel andere activiteiten ondernomen: nieuwe schoenen worden ingelopen, middelbare school gekozen etc. etc.

Quiltgroet,

Françoise

Chocolademelktocht

Morgen om 10.00 uur gaat de website van de 4daagse van Nijmegen open om je in te schrijven.

Heeft dus niets met quilten, breien of haken te maken dit verhaal. Dit blog gaat erover dat Mr. X graag de 4daagse van Nijmegen gaat lopen deze zomer. En als je 12 bent, doe je dat uiteraard met begeleiding. En volgens de reglementen met vaste begeleiding. Dat ben ik dus...vandaag zijn we begonnen met trainen, vooruitlopend op de inschrijving.

Nu stelde de lengte van de wandeling niet zo veel voor (5 km), maar kilometers maken was vandaag niet het doel. Vandaag ging het om het beginnen, er zin in hebben en genieten.

Voor de meute uit (het was immers mooi weer) togen we naar de bossen en vennen van Oisterwijk, kochten een nieuwe wandelkaart en liepen de witte paaltjesroute. En wat was het prachtig in het bos.

De zon scheen en mist steeg op daar waar de zonnestralen de aarde verwarmden en het ijs deden smelten.

We keken uit over de vennen voorzien van een dun laagje ijs met de zon op ons gezicht.

Doorlopen was er vandaag niet bij, het was genieten met een hoofdletter.

Een steiger met verlaten bootjes. Een groot deel geheel onder water, andere vol met een laag ijs.

Genoeg bankjes om  te zitten...deze was niet in de zon, maar de tekst is prachtig. Een ander bankje aan het water stond volop in de zon: heerlijk om een appeltje te eten en te voelen dat de lente toch heus wel weer komt.

Hier stonden we even stil op het pad, luisteren naar Bonte specht en boomklever en nog heel veel ander gekwetter. Het was een drukte van belang.

En tot slot: warme chocolademelk/koffie met slagroom. Dat was een goede start van nog een lange reeks wandelingen.

Volgende keer nemen we zelf chocolademelk mee hebben we bedacht: dan kunnen we op een bankje in de zon zitten wanneer we maar willen en besparen we wat geld. Maar die slagroom dan? Daar hebben we ook wat op bedacht: we nemen een thermobeker mee met slagroom. Dat wordt dus een test en een leuk vooruitzicht voor de volgende wandeling, gepland voor volgende week zaterdag.

Nijmegen, we komen er aan: 4 x 30 km!

Deze keer een sportieve groet,

Françoise

Rustig aan, steek voor steek

Het nieuwe jaar begon ik met goede voornemens. Eén van deze voornemens was om goed voor mezelf te zorgen. Dat betekent dus in eerste instantie actie voor mijn schouder! Dat wilde nog maar niet verbeteren, al waren de sessies bij de Cesastherapeut wel erg zinnig. Het werd in ieder geval niet erger en het wandelen elke dag (bijna elke dag) is goed voor mijn lijf en schouder.

Zo zat ik dus op 3 januari bij de huisarts met mijn schouderklachten en nam ik ook meteen de knobbel in mijn linkerhandpalm mee. In de revisie, APK-beurt, of zoals mijn collega's zeiden: tijd om wat bugjes te fixen.

Voor mijn schouder moest ik eerst maar eens een echo laten maken. De uitslag is inmiddels bekend: een chronische peesontsteking en als gevolg daarvan is alles in mijn schouder muurvast gaan zitten. Niet een beetje vast, maar echt muurvast.Heleboel bewegingen kunnen prima (zoals schakelen in de auto), maar een elastiekje in mijn haar of mijn schort vastknopen op mijn rug is echt een lastige opgave. Het gaat gewoon niet, zo raar.

Dat betekent dus nu weer naar de fysio: langzaam mijn spieren losmaken en weer oprekken. Oefeningen doen en nog steeds geduld hebben en niet te veel handwerken (dat vindt de ontstoken pees niet fijn).

Voor de cyste in mijn hand: hup, naar het ziekenhuis. Was er nog nooit geweest, in het Jeroen Bosch. Keek maar eens met mijn kennersblik (ooit werkte ik in een ziekenhuis) naar vloeren, bewegwijzeringsbordjes en eventuele stofwolken.

Ze kunnen de cyste makkelijk weghalen, dat zal ergens eind maart/begin april zijn. Heb er gelukkig niet zo heel veel last van: het voelt alsof er een knikker onder mijn hand ligt als je de hand plat op tafel legt. Je begrijpt dat je dit vooral voelt bij het vastpakken van stuur, deurklink of poetslap, maar bij het handwerken en computerwerk is dit gelukkig geen belemmering.

Aangezien er toch af en toe wel wat gehandwerkt moet worden, pakte ik mijn breinaalden op.

De handschoen begon ik met een kleine rondbreinaald. Reuze handig, lekker doorbreien, maar dat doorbreien: dat vindt mijn schouder dan weer niet leuk.

Toen de bamboebreinaalden maar eens gepakt: voor de vingers heb ik die hoe dan ook nodig. 

En wat schetst mijn verbazing dat dit beter uitpakt. De naald rust ook om mijn pink bij het vasthouden en dat geeft een stuk minder verkramping. En ik moet natuurlijk elke keer die naalden wisselen, ook dat geeft een andere spierbeweging.

En zo komt er toch heel langzaam wat tot stand! Morgen weer een ander kleurtje voor de volgende vinger. En dan aan de tweede beginnen. En die wordt niet hetzelfde als de eerste. De sjaal waar ze bij horen heeft ook heel veel verschillende patronen en technieken: eens kijken welke ik zal gebruiken.

Veel handwerkplezier,

Françoise

Sentiment

Allereerst hartelijk dank voor alle lieve reacties om mijn vorige blog. Zowel hier als op Facebook en op WhatsApp ontving ik vele lieve woorden van vrienden, bekend en minder bekend. Het is fijn te merken dat zoveel mensen even met je meeleven, samen stil staan bij een verlies. Het geeft troost en verbindt.

In mijn laatste blog van het jaar schreef ik over mijn goede voornemen om dit jaar de zolder op te ruimen en al mijn ordners door te spitten...Best een klus, die ik niet moet uit stellen tot de zomer, want dan is het veel te heet daar onder de balken. En aangezien een hele dag in het weekend op de bank met een handwerk nog steeds geen goed idee is, is opruimen een schone taak. Alhoewel, schoon...dat is het niet echt in de bergruimte op zolder.

Ook ik keek op Netflix naar de serie over het opruimen met Marie Kondo. Haar methode pas ik niet letterlijk toe, dan mag je wel vakantie nemen om de klus te klaren. Ik haal er de ideeën uit die mij aanspreken en pas ze toe. Zo vouwde ik de vaatdoekjes anders op (pasten ze beter in de kast) en ik legde ze op kleur. Het lijkt zo overdreven, maar het maakt wel blij. En waarom ook niet? De kleurpotloden in hun doos liggen ook op kleur. We bewaren lapjes op kleur, dus ook de vaatdoekjes en theedoeken moesten er aan geloven.

Bij het opruimen vorige week kwam ik een envelop tegen...geen idee wat er in zat, maar het bleken dus felicitatiekaarten te zijn bij mijn geboorte. Grappig om de formele teksten te lezen en dan de formele kaartjes erbij waar de gegevens van de afzender op stonden.

Bovenstaand kaartje met de naalden en wol getuigen van een vooruitziende blik...

De drie onderstaande zijn duidelijk van dezelfde ontwerper en waren vast populair in de jaren 60.

Tja, en wat nu te doen met deze kaarten? Wegdoen, bewaren? Aangezien ik er echt blij van werd om ze te zien, mogen ze blijven. Ik heb ze allemaal weer terug gestopt in de grote envelop en deze op een stapel "nog verder opruimen" gelegd. Ik weet wel in welke doos ik ze ga stoppen, maar die staat helemaal achterin de bergruimte. Eerst nog zo'n 30 dozen te gaan voordat ik daar ben.

Ook de eerste ordners heb ik in mijn handen gehad. Er staan er nu 10 klaar om onder handen genomen te worden. Stickers met nummertjes erop...De eerste drie heb ik gezien. Met de eerste was ik binnen 5 minuten klaar: zat bijna niets in. De andere twee heb ik doorgenomen. Er zaten o.a. borduurpatroontjes uit de Libelle en Margriet uit de jaren 90 in. Een deel van de patronen mag weg, maar van de meeste word ik blij als ik ze zie. 

De kop is er dus af. Als ik alle handwerkspullen op zolder heb uitgezocht (nog 2 dozen te gaan), dan kan ik een paar dozen met deze spullen naar het goede doel brengen en ook de kinderboeken moeten dan het huis maar eens verlaten. Dan is er op die plek ruimte voor andere spullen. 

Een volgend goed moment om te ontspullen is Koningsdag!

Deze week nog wat spullen naar de Kringloop, zodat we ook echt ruimte zien ontstaan.

Wordt vervolgd, want er zijn nog heel wat verhalen te vertellen over de schatten van de zolder.

Liefs,

Françoise

Afscheid

Het jaar begonnen we zo mooi: een gezellig samenzijn bij mijn schoonouders. De beroemde oliebollen, appel- en bananenflappen van mijn schoonmoeder zoals altijd op tafel. Mr. X stak zijn vuurwerk af en we deden een spelletje.

We konden niet bedenken dat we een paar dagen later afscheid moesten nemen van mijn fantastische schoonmoeder. Op 5 januari overleed ze. En wederom is het bijna niet te begrijpen dat het zo snel kan gaan.

Altijd stond ze voor ons klaar: oppassen, logeren, Carnavalkostuums, kostuums voor toneel op school, verstelwerk (dat kon je gerust brengen, ze vond dat leuk om te doen...echt waar).

We zullen haar ontzettend missen. Mr. X en ik hebben ons voorgenomen dat wij nu maar de oliebollen moeten gaan bakken...

En ook zal ik al het verstelwerk voortaan met een glimlach doen, in herinnering aan Jannie.

Komende woensdag zou ze 80 zijn geworden.

Met Mr. X kwamen de afgelopen week natuurlijk ook weer allerlei levensvragen langs. Het derde overlijden binnen een jaar dat een grote impact op hem/ons heeft.

Eén van de vragen is dan: Is er een hemel en als die er is: zouden Opa en Oma elkaar dan ontmoeten en samen schaatsen kijken? 

En zo heeft hij zijn eigen rituelen om te gedenken: Bij de uitvaart van mijn vader namen we wat bloemen mee naar huis uit het bloemstuk dat op de kist lag en ook nu bij mijn schoonmoeder heeft hij gevraagd om een paar bloemen. Die staan nu ook op zijn kamer.

Maar ook kun je een mooie afspeellijst op Spotify maken, waarbij het heerlijk is om te huilen, maar waarbij je ook heel hard mee kunt zingen (in de auto)Bijvoorbeeld  bij Leef van Hzes jr.:

 Leef, alsof het je laatste dag is...

Liefs,

Françoise